ความสุขวิ่งตามหลังมา

เมื่อคืนวาน แม่เห็นรอยคราบสีเหมือนเลือดจางๆบนแพนตี้
ใจหายวาบจรดปลายนิ้วเท้า นอนด้วยความกังวลว่า จะไ่ม่บอกพ่อ
แต่อดสงสารพ่ออย่างสุดหัวใจไม่ได้เลย

ดูซิ ... กีวี สองกล่องใหญ่เพิ่งมาส่ง
เรื่องกีวีนี่ แม่ไม่ต้องขอไ่ม่ต้องบอก พ่อรู้เอง จัดการเองหมดเลย หมดก็สั่งใหม่ ๆ
มองไปรอบๆ เห็นของสารพัดของหนูที่พ่อเขาสรรหามารอใช้ ยิ่งอยากตาย
แม่ไม่อยากทำพ่อหนูผิดหวังเลย หนูจ๋า

ทำไมผู้หญิงเราจึงไม่สามารถมีชีวิตโดยการคิดถึงแต่ตัวเองได้นะ
ช่างเป็นธรรมชาติที่ทรมานหัวใจและสุขใจในเวลาเดียวกัน
บอกมาเถอะน่า ว่าให้ทำอะไรเพื่อตัวน้อยๆของแม่ หรือตัวใหญ่ๆที่เหมือนลูกชายคนโต
แม่ยินดี๊ ยินดีทำให้ เวลาเห็นอะไรที่ดีๆ ก็นึกถึงสองสามคนนี้ก่อนทุกที

แม่นอนด้วยความเศร้าใจ จนกระทั่งฝันว่า แม่พยายามขับมอเตอร์ไซค์คันอุ้ยอ้าย
แต่ไม่ได้ขับแบบสตาร์ทเครื่องน่ะสิ
มีผู้ร้ายสองสามคนอยากชิงมอเตอร์ไซค์ไปจากแม่ แม่สู้สุดกำลัง
ยังฝันไม่จบหรอกจ้ะ (อีกแล้ว..) แต่ในความรู้สึกของฝันคือ ไม่มีใครจะแย่งไปได้แน่นอน

เช้าขึ้นมา แม่คว้าเทอร์โมมิเตอร์วัดอุณหภูมิก่อนเป็นอันดับแรก
แล้วหัวใจก็ตกหายไปอีกครั้ง เมื่อตัวเลขปิ๊บให้ที่ 36.5 เท่านั้น
ไม่ได้ ๆๆๆ แล้วแม่ก็วัดแล้ววัดอีก จะให้มันขึ้น 36.6 อัพให้ได้

ลุ้นอย่างนี้ มีเพลียไม่น้อยเลยเชียวนะนี่ ..
ช่วงเช้าแม่ก็ยังคงเฝ้าระวังอีก เผลอจากเดินกลับจากทิ้งขยะเท่านั้นแหละ
เอาอีกแล้วมีคราบอีก แต่แม่ไม่แน่ใจ ส่องดูแล้ว ส่องดูอีก
ในที่สุดเลยต้องเอาแพดมารองให้แน่ใจไปเลย ว่าสีอะไรกันแน่

จนบ่าย แพดนั่นก็ยังไม่มีโอกาสได้ซึบซับของเหลวสีแดงเลยแม้แต่น้อย
แม่เฝ้าเพียรหาข้อมูลในอินเตอร์เนตด้วยนะ

ดูสิ ความกังวลของแม่มันมหาศาลแค่ไหน
แม่รู้แต่ว่า แม่มีจิตใจที่เข้มแข็งขึ้นจ้ะ
หนูอยู่กับแม่จนกว่าเราจะได้เห็นหน้ากันแน่นอนที่สุด


ตอนนี้แม่สบายใจแล้วหละ จะไ่ม่ให้หนูเครียดหรอก
รักลูกคนดีของแม่

*รู้สึกว่า วันนี้กินสารอาหารไม่เพียงพอ เลยขอพ่อว่าอยากกินผักเย๊อๆ
พ่อพาไปวน ระหว่างชาบูชาบู กับ โบรีบับ แม่เลือกอย่างหลัง เพราะถูกกว่าชัวร์ๆ
ผักก็เยอะกว่ามากมาย แต่พ่อวางแผนล่วงหน้าไว้เลยนะว่า เมนูต่อไปคือ เฮว์ทอปบับ และชาบูชาบู

เพราะพ่อแท้เทียว วันนี้เรากินอาหารอย่างมีความสุขใช่ไหมจ๊ะ