อีกสองเดือนเต็ม เราจะพบกัน

ชอนซา ลูกรัก..

ช่วงนี้คนเขียนบล๊อกบนเนตกำลังเกิดอาการระบาดอย่างหนึ่ง .. Blog Tag น่ะเอง
อาการบล๊อกแท็ก เกิดขึ้นได้ง่ายมากเลยลูก เหมือนกับการเล่นอะไรสักอย่าง สมัยแม่เด็กๆ
คนที่เป็น ไปแตะตัวผู้ใด คนนั้นต้องเป็นแทนหรือเป็นเชลยไป
ถ้าไม่อยากเป็น ทำง่ายๆคือ หนีให้พ้น อย่าให้เขาแตะตัวได้

ส่วนบล๊อกแท็ก เกิดกันได้ง่ายมาก แค่บอกว่า ชั้นแท็กเธอแล้วนะ คนที่ถูกเอ่ยชื่อก็จะต้องรีบทำการสารภาพเรื่องลับๆ ในชีวิต ทั้งสิ้น 5 อย่าง

แล้วคนเราก็ว่าง่ายจ้ะลูก .. เขาบอกให้พูดก็พูด :D

เรื่องนี้ มันมีต้นตอที่มา เกิดจากคนคนเดียวเท่านั้นเองลูก
แต่คนเขียนบล๊อกทั่วโลกพร้อมใจกันยอมระบาดโรคนี้กันเกลื่อนกลาด

แม่เขียนเรื่องบล๊อกแท็กวันนี้ เพราะไปอ่านบล๊อกไหนๆก็ โดนกันเต็มไปหมด
แม่เลยนั่งเงียบๆ ตั้งใจว่า เราไม่โดนแน่นอน ..

แต่วันนี้ เจอเข้าอย่างจังเสียแล้ว หมูทองของแม่
น้ากอล์ฟสปายเกิน มาส่งแท็กให้นิ่มๆเลย
เรื่องราวเพิ่งเกิดขึ้นวันนี้นี่เอง
แล้วนี่แม่จะไปขุดหาความลับที่ไหนมาคุยหละเนี่ยะ
ที่สำคัญ แม่ไม่รู้จะไปลงสารภาพต่อหน้า เครื่องหมายแท็กที่บล๊อกไหนดีน่ะลูก

... ข้างบนจัดว่าเป็นเรื่องเล่ารายทางแล้วกันจ้ะ ...
เผื่อว่า สักวันหนูกลับมาอ่าน จะได้รู้ว่า สมัยนั้นเขาเล่นอะไรกันอย่างนี้ด้วยอ่ะ

ส่วนเรื่องจริงๆ ในบ้านเรา แม่จะเล่าเรื่องพ่อกับแม่
ความจริง แม่ไปบ่นเรื่องพ่อ ที่หน้าไดอารี่โน้น
ทุกอย่างจบลงภายในหนึ่งวันสองคืน แต่แม่อัพหน้าโน้นไม่ขึ้น เลยตั้งใจว่าจะมาเล่ารวมกันให้หนูฟังแล้วกัน
แม่ก็ยังนึก ตะหงิดอยู่นะว่า นี่แม่เอาเรื่องไม่ดีไปประจานแล้วมาไขความดีในที่ลับหรือเปล่านี่ ฮ่า ฮ่า ฮ่า

เดี๋ยวแม่คงต้องมีภารกิจแ้ก้หน้าพ่อที่โน่นด้วยแหละ
แต่เพราะอยากเล่าให้หนูฟังน่ะจ้ะ

แม่ตกหลุมรักการสร้างสรรค์ของใช้จากผ้า ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้หละลูก
คงเริ่มจากควิลท์ แต่งานควิลท์ต้องเย็บด้วยมือ .. ทำให้แม่ได้แต่ฝันถึงจักรเย็บผ้า
ทั้งที่เย็บไม่เป็น .. อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องเย็บไม่เป็นเลยลูก
แม่ยังร้อยเส้นทางด้ายของจักรไม่ถูกเลย

แต่ความฝันแปลว่า สิ่งที่ยังทำไม่ได้ ได้แต่ฝันและพยายามจะทำให้ได้ หรอกลูก

อยู่ดีๆวันนี้ พ่อโทรเข้ามาถามว่าอยู่ไหน ?
แม่นึกว่ามีเรื่องด่วน .. พอเสร็จงานก็โทรกลับ พ่อก็ยังยืนยันว่าไม่มีอะไรหรอก
พอแม่กลับเข้าบ้านนี่สิ ..

ในความมืด มีแสงไฟดวงเล็กๆส่องอยู่ จักรเย็บผ้าตระหง่านด้วยไฟตัวเองในความมืด
พ่อเขาเข้าใจทำเซอร์ไพรซ์นะ อะไรที่เคืองๆอยู่ที่จริงได้หายไปแล้วตั้งแต่เมื่อวาน
แต่มาเห็นเซอร์ไพรซ์แบบนี้ จากศูนย์กลายเป็นบวกขึ้นมาทันที

แม่ไม่แน่ใจว่า จักรตัวนี้จะได้อยู่จนหนูโตพอที่จะอ่านไดอารี่นี้ได้ไหม ?
แต่อย่างน้อยแม่ก็ดีใจว่า ถ้าคุณยายมาหาแม่ หลังจากคลอดหนูแล้ว คุณยายจะไม่เหงาแน่นอน
แม่จะให้คุณยายสอนเย็บผ้า แล้วจะทำให้ฝันแม่สมบูรณ์แบบด้วยการเย็บเสื้อผ้า เย็บของใช้ในบ้านเอง

แต่นะ ... จนถึงตอนนี้แล้ว แม่จะทำได้สักแค่ไหน แม่สงสัยตัวเองอยู่เสมอ
การเตรียมการให้หนู แม่ยังไม่ได้ทำอะไรเลย
แต่สบายใจได้จ้ะ แม่คาดเดาว่า คงได้ซื้อของให้หนูได้น้อยชิ้นมากเลย
มีแต่คนจะให้ของใช้หลายอย่างที่ใช้ด้วยกันได้ เดี๋ยวรอให้ครบแล้วแม่ค่อยเก็บตกแล้วกันเนอะ ..

อ้อ .. อีกเรื่อง ..
ช่วงนี้แม่เป็นโรคนอนกลางคืนไม่หลับ แต่จะอุตุตอนช่วงเช้า หลังจากส่งพ่อไปทำงานแล้ว
ก่อนพ่อจะตื่นวันนี้ แม่ลองพยายามนอนต่อ พ่อคงอยากช่วยให้แม่หลับด้วยมั้ง
แกเลยดึงแม่ไปเอาแขนก่ายไว้ เราสองคนหันหน้าเข้าหากัน แต่หลับตา
พุงแม่ยื่นเพราะหนู มันเลยไปชนพุงพ่อ
หนูขยับตัวตุกตักตลอดเวลาเลยลูก ... ถามพ่อว่า รู้สึกว่าชอนซาดิ้นไหม
พ่อพยักหน้า ..

มันเป็นภาพสุดคลาสสิค พุงพ่อกับแม่ชนกันมีลูกดิ้นกะแด๊บๆอยู่ตรงกลาง
แม่ต้องบรรยายเก็บไว้ เพราะทุกอย่างเกิดขึ้นโดยสถานการณ์พาไป

เรื่องแท็กน่ะ แม่ต้องไปนอนก่ายคิดอีกตลบว่า จะเอาอะไรมาเขียนดี ฮ่า ฮ่า ฮ่า

พ่อบอกว่าจักรเย็บผ้าเป็นของขวัญของชอนซาจ้ะ ..

รักลูก
2007/1/17

**วันที่ 17 เดือนมีค. เป็นกำหนดคลอดของหนู แสดงว่า ตอนนี้เหลือเวลาอีก 2เดือนเต็มๆ
เฮ้อ ไม่รู้จะรู้สึกยังไงดี 2เดือนมันเร็วมากเลยลูก ตอนนี้แม่คิดอะไรไม่ออก
**คุณยายเริ่มตืนเต้นกับการมาหาหนูแล้วจ้ะ