เหนื่อย

รีอัน
ก่อนวันไปส่งคุณยาย เราพาหนูไปด้วยกันตลอดทั้งสองวัน
เพราะเห็นคุณยายเหงา เลยพาไปเที่ยวชมบ้านเมืองกันหน่อย
แต่เรามีกันแค่นี้ ไม่มีใครเฝ้าหนูแทนที่บ้าน หนูเลยต้องได้ออกไปด้วย
วันแรก .. หนูหลับยาวตลอด แต่ใครจะรู้ว่าหนูเหนื่อย หนูนอนหลับปุ๋ยอย่างอ่อนเพลียเมื่อถึงบ้าน
วันที่สอง .. หนูง่วงและหิว และ .. แม่ไม่รู้ แต่เราต้องกลับบ้านเร็วขึ้น เนื่องจากดูหนูไม่สนุกกับเราเลย
หนูหลับปุ๋ยต่อเหมือนเดิม

วันต่อมา .. เราออกจากบ้านแต่เช้าที่สุดเท่าที่จะพึงทำได้ เกือบสิบเอ็ดโมงเช้า
เพราะวันนี้เดินทางไกล เราเตรียมเสบียงไว้ระหว่างการเดินทางด้วย
เค้กบราวนี่ราดชอคโกแล็ตเต็มๆ ของขวัญจากคุณลุง (เนื่องในโอกาสอะไรไม่รู้)
แม่กินอย่างลืมตัว กลับมาถึงบ้านนึกขึ้นได้ว่าชอคโกแลตเป็นหนึ่งใน รายการของต้องห้าม
ของแม่ให้นมลูก .. ประเภทเดียวกับกาแฟ ว่า จะทำให้เด็กนอนไม่หลับ

เรื่องของต้องห้ามนี่ มีสองตำรา
ตำราหนึ่ง มีรายการมาว่า กินอะไรจะมีผลยังไง
ตำรานี้ทำแม่เครียด .. มีหลายอย่างที่กินประจำ ทำไงดี?

อีกตำราหนึ่ง เกิดจากหมอที่หน้าตาอ่อนวัยหน่อย ว่า
99เปอร์เซ็นต์ อาหารที่แม่กินไม่มีผลกับลูก


บางวันแม่ใช้ตำราแรก (ส่วนใหญ่)
บางวัน จะอ้างอิงตำราสอง

แม่ลืมทั้งสองตำราตอนกินเค้ก แต่นึกได้เมื่อหนูตาใสแป๋วตอนสามทุ่มกว่า จนถึงตีหนึ่ง
ไม่โยเย แต่ไม่มีง่วง โดปนมเรื่อยๆ
แต่แม่สิลูก ง่วงจนจะถือหนูไม่ไหวแล้ว
เมื่อนั้นแหละ จึ่งนึกได้ว่า วันนี้กรูกินเค้กชอคโกแล็ตไป เหอๆ

เมื่อวานนี้ .. เราพาหนูตะลอนไปกับพ่อ
เพราะแม่ไม่รู้เลยว่า พ่อจะพาเราไปไหนบ้าง
แต่แม่แค่ต้องการออกไปจ่ายตลาด กับกินข้าวกลางวัน
ในที่สุด ต้องติดรถพ่อไปถึงไหนๆ
ตอนแม่เข้าไปซื้อของ พ่อพาหนูกลับมานอนรอในรถอันอบอ้าว
แต่พ่อขี้เซา เขาง่วงจัด ทนไม่ไหว

ถึงบ้าน แม่ต้องเตรียมอาหารเย็นต่อ
พอหนูง่วง พ่อดันเล่นปั๊มมือหนู ทำหนูรำคาญงี่เง่าขึ้นมาพะเรอเกวียน
แล้วพ่อก็ออกไปธุระ

หนูงี่เง่า ร้องไห้ ตลอด
ให้แม่ตามหาสาเหตุ เนื่องจากหนูปฎิเสธนมแม่
อันดับแรกพบว่า เปียกเลอะเทอะเล็กน้อย แต่หนูคงรำคาญ
แก้ไขแล้ว .. ไม่หายอีก

อันดับสองพบว่า พ่อทำหนูเสื้อเปียกแล้วเปลื่ยนเสื้อให้หนูก่อนไป
ใส่เสื้อกลับด้าน เอา้ด้านตะเข็บเข้าด้านใน
เอ .. หนูรำคาญหรือเปล่า เอ้า เปลี่ยนเสื้อให้

หนูไม่หยุดร้องอีก ... อ้อ หนูก้นแดง
อ้าว ทายา แล้วเปลี่ยนผ้าอ้อมให้แทน

หนูก็ยังไม่หยุด .. เจ็บก้นหรือเปล่าลูก แม่พยายามจะไม่อุ้มท่าที่บีบก้นหนู
หนูร้องแบบ สุดชีวิตเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง โดยไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่หยุด
ยิ่งให้นม ยิ่งโกรธจัดมากขึ้น

หนูร้องจนเสียงแหบแห้ง แม่คอยเอาน้ำหยอดปากหนู กลัวคอแห้งแล้วจะทรมานกว่าเดิม
สงสารหนูจน แม่นั่งร้องไห้เองแล้ว
สุดท้าย หนูม่อยหลับไปเลย
แม่กอดหนู แล้วตระหนักดีว่า หนูเพลียสะสมขนาดไหน
ไม่รู้ว่ามันเกี่ยวกันไหม กับเ้ค้กชอคโกแล็ตวันนี้ ที่แม่อยากทดสอบความแน่นอนของตำราด้วยการกินอีกรอบ

แต่สำหรับหนูคงปน
ความเหนื่อยอยากนอน แต่นอนไม่หลับ คงบีบคั้นให้หนูต้องกรีดจนกว่าตัวเองจะเหนื่อยเอง

แม่ผิดไปแล้วลูก ..
แม่จะไม่ทำหนูเหนื่อยอย่างนี้อีก


2007/4/30