ความขัดแย้ง ที่ไม่สามารถหาที่ลงตัวได้

รีอัน ..

แม่อยากเขียนก็อยากเขียน แต่เวลานั่งลงเขียนทีไร ใจระทึกทุกทีเลยหวะลูกรัก
ถ้าอยู่ไกลลูกนิด จะมีอาการผวาหูแว่วเข้าโสตเป็นเสียงหนูร้อง อีกต่างหาก
ตอนนี้แม่เอาหนูมานอนใกล้ๆ ก็กริ่งเกรงอีกว่า เสียงแป้นพิมพ์ก้อกแก้กๆ จะปลุกเอ็งตื่น
(ขอเปลี่ยนสรรพนามเรื่อยๆตามใจแม่นะลูก 55)

แม่รู้สึกอเมซิ่งมากยิ่งขึ้นกับ การเจริญเติบโตของเด็กเล็กๆอย่างหนู

แม่ถามหนูว่า "ม๊ำ ม๊ำ อีกมั้ย" (นี่เป็นศัพท์ระหว่างเราจ้ะ ม๊ำคือมิ๊ลแม่เองรูกก)
หนูสะบัดตัวบิดไปมาประสา เด็กขี้เมื่อย แล้วขณะที่ฝาครอบเสื้อชั้นในแบบให้นมลูกมันงับลงมานั้น
แม่ไม่อยากเชื่อว่า หนูทำเองจริง คิดว่ามันคงเป็นเรื่องบังเอิญมากกว่า

หนูจับฝาครอบทรงแม่เปิดออก ... หงี๋ย ..

แล้วแม่ก็เพิ่งอ่านพบว่า นั่นคือพัฒนาการของเด็กวัย 7สัปดาห์อย่างหนู
ไม่ใช่ความสามารถในการคว้าเปิดเสื้อชั้นในแม่ดื่มนมเองได้นะ
แต่เป็นเรื่องมือหนู ที่เริ่ิมเปิดอ้าออกแล้ว เริ่มหยิบจับอะไรได้แล้ว

แม่อ่านต่ออีก .. ยังมีเรื่องอื่นๆ ที่ยิ่งอ่านก็ยิ่งคิดมากอย่างห้ามไม่อยู่
รู้ไหม แม่บังเกิดความกลัว ว่าหนูจะตัวเล็กๆให้แม่กอดเหมาะๆอย่างนี้ได้อีกไม่นาน
เกิดอยากสตั๊ฟตัวเล็กๆขึ้นมา เหมือนหมะม๊าน้องอั๊ตเขามั่ง

วันก่อน แม่ดูรูปวันที่หนูอายุ 1สัปดาห์ แล้วเกิดความเอ็นดูปนเสียดายไซส์เล็กๆอันนั้นนิดหน่อย
ขณะเดียวกัน เดี๋ยวนี้แม่ก็เพลิดเพลิน กับการฟัดเนื้อก้อนๆตัวชั๊บบิ้ๆอย่างนี้มากขึ้น
ทำไมสเน่ห์แรงอย่างนี้ลูกจ๋า เห็นทีไร ใจละลายฟัดทีไร ก็มันส์เมื่อนั้น เหอๆ แม่หรือเปล่านี่เรา :P

บางวันแม่รู้สึกเหมือน เส้นกราฟการเลี้ยงดูหนูพุ่งพัฒนาขึ้น เมื่อเราเข้าขากัน
เมื่อแม่เริ่มเข้าใจว่า จะต้องเอาหนูให้อยู่หมัดยังไง

แต่บางวัน ทำไมกราฟมันตก แม่หมดสติจนปัญญาจะเอาหนูให้ได้ดั่งใจแม่
วันนั้น แม่จะชินชากับการอุ้มหนู ปลอบหนู พยายามใจเย็นคุยกับหนู พยายามอดทนที่ต้องกินข้าวช้าไปสักสามสี่ชั่วโมง

แต่พอกลับมาเห็นหนูตัวเล็กๆ นอนรอแม่อยู่ตอนกลางคืน ก็นึกร๊ากกกจับใจอีกแล้ว

ตอนนี้แม่ชินกับไซส์ตัวเล็กอย่างหนู แล้วรู้สึกแปลกทุกครั้งเวลามองพ่อ
ทำไมตัวใหญ่เกินความจำเป็นอย่างนี้ เทอะทะไปหมด ไม่เห็นน่ารักตรงไหนเลย ... (อ้าว ..)

แม่แวะเข้ามาเขียนถึงความเสียดายตัวเล็กๆ และรักตัวจ้ำม่ำน่าฟัด ความขัดแย้งที่หาที่ลงตัวไม่ได้ เท่านั้นแหละจ้ะ จะส่องหาโอกาสมาเขียนเรื่อง ปสก.แม่รับมือ กับการปรับตัวเรื่องสุขภาพของหนูต่อตอนสอง วันต่อไป

หนูกับพ่อเอ็งที่ชอบแย่งแม่เป็นนายแบบหน้ากล้องทุกที
ถ่ายเมื่อสองสัปดาห์ที่แล้ว อายุได้เกือบครบ6สัปดาห์
ผิวและผมยังเป็นสีอย่างนี้อยู่ .. นี่อีกที่อยากสตั๊ฟ อิอิ




พ่อบอกว่า ภาพนี้ดูตันดี 55
ถ้าซูมใกล้ๆจะเห็นเส้นขนตายาวกว่าพ่อกับแม่
เอาของใครมาอีกหละเนี่ยะ
อายุเมื่อสัปดาห์ที่ 6

อันนี้ให้เปรียบเทียบกับเมื่อตอนอายุ 2สัปดาห์
ตัวกะจิ๋มหลิม หยิบแล้วน่าหลุดมือเป็นที่สุด


วันเวลาช่วงนี้ทุกวัน จะมีค่ามากสำหรับแม่ในอีกไม่นาน
อย่ากระนั้นเลย พยายามแว๊บมาเขียนเก็บไว้จะดีทีุ่สุด
สู้ๆ