แม่อยากเชย

รีอัน ลูกแม่..

ขณะเขียนบันทึกหน้าวันนี้ หนูกำลังหลับคอพับอยู่บนหลังแม่แหละ
เป็นเรื่องธรรมดาของคนเกาหลี ที่จับเด็กผูกไว้กับตัวบนหลังแบบชาวเขาบ้านเรา
แม่ไม่เคยคิดว่า แม่จะทำได้เลยลูก รวมทั้งไม่เคยคิดว่าจะทำด้วย
ส่วนตัวบางครั้งเห็นว่า ไม่น่าดูเลย ถ้าผูกลูกอย่างนี้ แม่จะแต่งตัวสวยๆก็ไม่ได้
แต่สถานการณ์มันบังคับแม่คนดีทีหนึ่งของหนูให้ทำอย่างนี้
เพราะถ้าหนูต้องการอ้อมอุ้ม แม่ทำอะไรไม่ได้เลยลูก
แม่ไม่กลัวลูกติดมือ แต่แม่กลัวเสียงร้องไห้ลูกจัง

แม่วุ่นวายใจเรื่องหัดผูกผ้านี้หลายสัปดาห์มากเลย
เพราะมันไม่ผูกง่ายอย่างที่คิด มองๆแล้วกลัวทำหนูตก
แล้วแม่ผูกไม่ได้เสียที จะเลิกล้มไปเสียหลายครั้ง มันยากกว่าหัดขี่จักรยานเสียอีกลูก

วันนี้แม่คงผูกได้ดีที่สุด เพราะหนูหลับบนหลังแม่เลย
พอหนูหลับ จากที่แม่ยุ่งๆๆ เรื่องซักผ้าให้เสร็จทันเวลาออกไปข้างนอก
กลายเป็นแม่ไม่กล้าเคลื่อนไหวมาก กลัวหนูตื่น

มีคนชวนเชื่อให้แม่อยากผูกผ้านี้มากยิ่งขึ้น เขาเล่าว่า ผลการวิจัย(ที่ไหนไม่รู้)
ออกมาว่า การผูกผ้าแบบนี้มีผลกับเด็กด้วย เพราะเด็กจะรู้สึกอบอุ่นใกล้ชิดกับแม่
ผลวิจัยนี้ เขาคงไม่ได้ออกมาเพื่อโฆษณาขายผ้าผูกนี่หรอก
แต่เพราะพ่อแม่เกาหลีรุ่นใหม่ ไม่ชอบผูกแบบนี้เสียแล้ว เขาว่าเชย

แม่ยังผูกเดินในบ้านเท่านั้นแหละ เวลาทำงานบ้าน
ยังนึกสงสัยอยู่ว่า ถ้าเขาอนุญาติให้แม่เอาหนูผูกไปทำงานด้วยได้
แม่จะเอาไหม ...

แม่ว่าถึงตอนนั้น แม่ยอมเชย อิอิ

รักลูกตัวกลมๆของแม่มากขึ้นอีกแล้ว

หมายเหตุ - สำหรับผู้อ่านต่างบ้านต่างวัฒนธรรม
ผ้าผูกหลังนี่เปรียบเทียบกับกระเป๋าอุ้มเด็กไม่ได้ เพราะกระเป๋าส่วนใหญ่อุ้มเด็กไว้ข้างหน้า
ซึ่งคนอุ้มจะทำงานอะไรไม่สะดวก เช่นทำงานบ้าน กระเป๋าช่วยผ่อนแรงอุ้มเด็กอย่างเดียว
ส่วนกระเป๋าแบบสะพายเด็กทางด้านหลัง ส่วนใหญ่จะเป็นกระเป๋าหรือโครงเหล็ก แต่ผ้าผูกนี่ เด็กจะต้องถูกมัดติดกับหลังแม่ ยิ่งมัดแน่นเท่าไร ทั้งแม่และัทั้งเด็กจะยิ่งสบายเท่านั้น ผ้าผูกแบบนี้จึงต่างกัน