วันที่สอง วันที่สาม และสุดท้าย..

ลูกแม่..
1.
คงจบแล้วหละ กับการฝึกให้หนูนอนให้นานขึ้น
วันที่สอง วันที่สาม สภาพอากาศฟ้าครึ้มฝนตก ช่วยได้มาก
แม่มอมเมาหนูได้ผล หรืออากาศมันชวนนอนก็ไม่รู้
ทำให้แม่รู้ว่า หนูมีช่วงนอนสองช่วง

ช่วงแรก สามสิบนาทีแรก
หนูยังรักษาการตื่นเหมือนเดิม
มันคงเหมือนวูบหนึ่งที่คนเราดิ่งลงไป แล้วรู้สึกตัวขึ้นมา
ปกติของการงีบกลางวัน

แม่เปลี่ยนจุดสามสิบนาทีนั้นให้เป็นโอกาส
พอหนูผลอยหลับลงไป แม่สามารถลุกไปทำอะไรก็ได้ (พาหนูนอนแปลว่า เรานอนด้วยกัน มีมั๊มมั๊มเป็นอาวุธ)
แล้วเล็งว่า ครบสามสิบนาทีเมื่อไหร่ แม่จะมาสวมคราบรอหนูแล้ว
หนูจะขยับมือ หรือเท้าก่อน แล้วนั่นหละ ขยับตัวเล็กน้อย แม่ก็ตบลูบๆหนู
เอาใจหนูด้วยการเอาจุกใส่ปาก แล้วหนูก็จะหลับต่อ

นี่จะเป็นช่วงสองของหนู
บางวัน หนูเข้าช่วงสองได้ง่ายมาก แล้วช่วงนี้จะยาวไปเลย
ประมาณอีกชั่วโมงได้แหละ
บางวันยากหน่อย แต่ที่สุดหนูก็จะโดนแม่มอมจนได้

วันที่สอง่หนูสดใสขึ้น เล่นได้มากขึ้น
แม่เพิ่งเคยเห็นหนูเล่นคนเดียวแบบส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดเองได้ขนาดนี้

แน่นอน ว่าหนูสุขสบายดี แม่ก็สดชื่นหัวใจ

วันที่สาม แม่มอมหนูมากไปหรือเปล่า รีอันตลุยนอนถี่มาก จนแม่งง

วันที่สี่ - วันนี้เอง แม่เห็นผล ว่า บางช่วงแม่ไม่ได้เข้าไปมอมหนูตอนสามสิบนาที
เพราะหนูไม่ขยับตัวเลย กลายเป็นว่า พีเรียดนอนของหนูมีปะปนกันไป
ยาวบ้างสั้นบ้าง (30นาทีหรือมากกว่า)
แม่ปล่อยหนูตามสบาย หรืออีกแง่หนึ่ง หนูโดนมอมมาสามวันแล้ว
คงนอนเต็มที่มาสุดๆ หากตอนนี้หนูอยากตื่นโดยไม่งอแง ก็ตามสบายหนู

หลังจากวันนี้
แม่คงรักษาความพยายามให้หนูนอนให้พอต่อไป
แต่ไม่เข้มงวดมาก เหมือนช่วงสามวันที่ผ่านมาแล้ว
การพาหนูไปนอนก็สำคัญ ..เมื่อกี้ หนูเล่นอยู่คนเดียว ร่าเริงอยู่ดีๆ
แม่เหลือบเห็นนาฬิกาแล้วอุ้มหนูเข้านอนเลย
ไม่นานหลังจากนั้น รีอันก็นอนครางไปเรื่อยๆจนหลับสนิท (พร้อมมั๊มมั๊ม)

สรุปว่า สองสามวันมานี่ เราสูญเวลาไปกับการนอนจ้ะลูก
พอดีว่า อากาศไม่ดีด้วย แม่ไม่สามารถพาหนูออกไปเดินได้
(นอกจากตุเลงไปไหนด้วยกันตามปกติ-ด้วยรถ)

แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะ สุดสัปดาห์นี้ มีตารางเต็มเอิ๊ยด นอนรอเราอยู่แล้ว

หวังว่า เราทั้งสองคนจะไม่ถอยหลังลงไปอีก


2.
วันนี้แม่ไปหาหมอฟันมา หมอพูดเรื่องแคลเซียมที่บกพร่องหายไป เนื่องจากการตั้งครรภ์
ทำให้ส่งผลถึงเหงือกและฟัน
แม่ฟังแล้ว รู้สึกดีใจว่า อยากน้อยแม่ก็ยังหลงเหลืออณูเซลล์บางส่วนของร่างกาย ไว้บนโลก
โดยฝากไว้กับหนู เด็กชายรีอัน
ไม่ได้ตายไปอย่างว่างเปล่า ไร้ค่า

แม่อยากขอบใจหนูมากแค่ไหน ที่เกิดมา รู้ไหม ..
ไม่อยากได้รับอะไรจากหนูเลย แต่อยากขอบคุณจริงๆ ที่ทำให้แม่มีชีวิตอย่างมีความหมายมากขึ้น

3.
หนูลงนอนในอ่างล้างหน้าสีชมพูไม่ได้แล้ว
ยังไม่คับแคบ แต่ไม่สบายเหมือนเมื่อก่อน
แม่บีบฟองน้ำรดตัวหนูแทน ก่อนจะลงสระใหญ่ไปว่ายน้ำเล่น
หนูชอบใจหัวเราะเหงือกเอิ๊กอ๊าก เวลาที่แม่เอาฟองน้ำแทรกเข้าไปล้างซอกคอ
มันตลกตรงไหน หรือว่า หนูจั๊กกะจี้นะ หัวเราะเอา หัวเราะเอา
นับว่า เป็นสิ่งที่คาดไม่ถึงว่าจะได้เห็น อย่างหนึ่ง
ว่าไปแล้ว เมื่อไหร่ แม่จะสามารถ่ายรูปยิ้มเหงือกสวยๆของหนูได้สักทีนะ

4.
แม่จับจังหวะได้ว่า หนุมักจะอึเมื่อตื่นนอน
วันนี้ผ้าอ้อมเต็มอิ่มมาก ทำไงดี ..
แม่เลยคว้าหนูเข้าห้องน้ำ คว้าที่ครอบโถอันเล็กของเด็ก (แต่ไม่ได้เตรียมไว้ให้หนู)
รีอันของแม่ นั่งชมห้องน้ำสีชมพู ด้วยตาเบิ่งโต พักใหญ่เชียว
แล้วหัวเราะชอบใจที่ตัวเองนั่งท่าแปลกๆ
พอแม่ช่วยเบ่ง หนุก็เบ่งตัวโก่ง แล้วปร๊าดลงโถจนได้
ประหยัดผ้าอ้อมไปอีกผืนค่ะ ..
พ่อบ้าเห่อ บอกว่า งั้นรีอันไปโรงเรียนได้แล้วหละ โตแล้วนี่


รักลูก ..สิ่งมหัศจรรย์ของแม่
แม่