จะยกท่า อำลาร้อนแล้วลูก

รีอันครับ ..

" วันนี้คือ หน้าร้อนทั้งหมดของเราสองคน "
แปลว่า .. ตลอดทั้งร้อนนี้ เราเพิ่งได้ ซัมเมอร์กันจริงๆวันนี้วันเีดียวเองค่ะ

วันก่อนคุณยาย(พี่ม่ง)บอกแม่ให้พารีอันไปลงทะเลสักครั้ง ก่อนเข้าฤดูหนาว
น้ำทะเลจะช่วยให้ผิวรีอันแข็งแรง ทานอากาศในช่วงหน้าหนาวได้
(แกพยายามอธิบายเป็นเรื่องเป็นราว แต่แม่จับได้แค่นี้แหละ ฮ่าฮ่า)

ก่อนจะเย็นลงไปกว่านี้ แม่รีบเจ้ากี้เจ้าการ ให้พ่อพารีอัน"ไปลงทะเล"
ตั้งใจว่าจะแค่ชุบตัวหนูเปียกน้ำทะเลเท่านั้น แล้วรีบล้างให้เลย
แดดที่ชายหาดแรงตามประสา แดดเผาผิวได้
เดินตากแดดไปนึกถึงอั๊ตจังไปด้วย เพราะเจออย่างนี้ก็ยังอยากทากันแดดให้หนูเหมือนกัน
แต่รู้มาว่ายังไม่ควร และไม่มีให้ทาไง ฮ่าฮ่า

หนูยอมแช่น้ำในอ้อมแขนพ่อ แต่ไม่ยอมนั่งในห่วงยางเด็ก มาี้ร้องกลัวเอากันตอนนี้แหละ
เลยถือโอกาสพากันขึ้นจากน้ำ ..
แม่พาหนูอาบน้ำล้างตัวกันที่ ก๊อกน้ำ ซิงค์ล้างจานใหญ่ๆที่เขาจัดไว้ให้คนมาพักริมหาด
แน่หละ มันแปลว่า รีอันล่อนจ้อนยืนอาบน้ำที่ริมทะเลครับ
แม่อาบไป ก็เหล่ไปว่า จะมีใครมาว่าเราหรือเปล่านะ ที่จับลูกเล็กอาบน้ำอย่างนี้
เห็นรีอันสนุกดี ไม่มีทีท่าว่าจะหนาว แม่เลยล้างอย่างหมดจด

กลับมาบ้านย่า ใครๆก็ทักว่ารีอันหน้าเกรียมไปนิด แต่นิดเีดียวจริงๆหละ
เพราะเราพาหนูไปตอนเกือบหกโมงเ็ย็นแล้ว (กระนั้นแล้วแดดก็ยังแรงมากอยู่)

เพลียกันมาก .. แต่แม่รู้สึกว่า เราใช้จ่ายซัมเมอร์หนึ่งวันของเราคุ้มค่ากันมากจ้ะ

*แม่ไม่ได้มาทะเลสองปีแล้ว ปีที่แล้วท้องอ่อนนอนเฝ้าห้อง
ปีนี้ ก็เพิ่งรอบนี้เท่านั้นหละ

*วันนี้พ่ออุ้มหนูเดินกล่อมจนหลับได้สองรอบ แล้วทำหน้าอย่างภูมิใจ

หนูเปลี่ยนแปลงทุกวันจริงๆ
วันที่หนูครบยี่สิบสัปดาห์(8/16) หนูทำท่าขอนมแม่อย่างชัดเจน จนแม่ตกใจ
ทั้งๆที่หันนอนตะแคงมาเลย ก็ปกติ แต่ท่ากางแขน โดยเอาแขนบนดึงเสื้อแม่ตามลงมาด้วยนี่สิ

วันนั้น คือวันที่แม่ตระหนักว่า หนึ่งวันมันมีค่าแค่ไหน ลองติดตามการเปลี่ยนแปลงของเด็กดูสิคะ... งั้นจริงๆ
(ประโยคนี้คิดเอง เลียนแบบฟอร์เิวิร์ดเมล์ที่เขาให้ถามคุณค่าของ วัน-ชัวโมง-นาที จากคนที่รู้คุณค่าของมัน)

(และจนถึงวันนี้ รีอันสื่อสารขอนมกับแม่ัชัดเจนและน่าเอ็นดู เห็นแล้วอยากถวายให้หมดเลย)

วันนั้น และวันต่อมา รีอันขยับเหงือกทั้งวันเมื่อว่าง
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแม่สอน โดยการส่งเสียง งั๊ง งั๊ง หรือไม่ก็ ยั๊ม ยั๊มๆ ให้หนูดูหรือเปล่า
ทำทีไร หนูจะขยับเหงือกหงับๆๆ เข้าหากันทันที
อาการเจ็บเหงือกของหนูคงมาเป็นระยะๆ บางทีหนูหงุดหงิดจริงๆ
แต่โชคดีมากที่หนูไม่เคยกัดหัวนมแม่อีกเลย ตั้งแต่แม่เอาของหัดกัดของหนูไปแช่เย็น ตามคำแนะนำของหมะม๊าพี่พีช (..ขอเคาะโต๊ะก่อน )

หนูจะฟัดยางพวกนั้นอย่างน่าหวาดเสียวมาก
แม่เคยลองเอาผ้าพันนิ้วส่งเข้าปากหนู โอ๊ย .. เจ็บมากจริงๆ

มั้มมั้มบาร์
แม่เกิดไอเดียบรรเจิดได้ไงไม่รู้
ว่าของเย็นๆคงช่วยให้ชาเหงือกได้มั้ง เลยไปรีดนมแม่หยอดลงพิมพ์ไอติม
แล้วส่งให้รีอันผู้กำหลังหงุดหงิด เมื่อวันศุกร์ (8/17 - เห็นไหมว่า ทุกวันมีอะไรใหม่ๆเสมอ)
เมื่ออยู่ในท่านั่ง มันหยดย้อยไปทั่ว แม่เลยเอาหนูลงนอนแล้วหยอดให้
เห็นท่าหยอดแล้ว น่าเอ็นดู๊ น่าเอ็นดู เลยจะไปหยิบกล้องมาถ่ายรูป
เท่านั้นแหละ บ้านแตกเพราะของกินหลุดจากปาก

แม่ไม่เคยเห็นหนูโกรธ เ็ป็นเรื่องเป็นราว เป็นผู้ใหญ่อย่างนี้มาก่อนเลยอ่ะ
ท่าร้องไห้จนหน้าแดงจัด แล้วซบลงกับพื้นไม่สนใจแม่ ไม่เอาอะไรทั้งนั้น
แต่แม่ขำจนหยุดไม่อยู่ ยิ่งแม่ขำเท่าไหร่ รีอันก็ยิ่งร้องตะเบ็งมากยิ่งขึ้น
โอ๊ย มันสุดยอด อยากให้มีพยานรู้เห็นด้วยเหลือเกิน ว่ารีอันโดนแม่แกล้งยังไง

แม่ไม่ได้ตั้งใจจะแกล้งหนูเลย แต่ไม่ทันคิดว่า
การวางไอติมหวานมันลง มันเป็นการขัดความสุขรีอันปานนี้
จะเล่าให้ใครฟังก็ไม่มีใครนึกภาพออกว่า ขนาดแม่หัวเราะขำกลิ้งนี่ มันเป็นยังไง

ขอบันทึกว่า รีอันมีอารมณ์โกรธอย่างกับผู้ใหญ่เป็นครั้งแรกค่ะ ^^*

ลูกสาว
บางครั้ง เรารู้สึกว่า เรามีลูกสาวด้วยในคราเดียวกัน
ใครๆก็ทักเสมอว่า รีอันเป็นเด็กผู้หญิงหรือเปล่า อยู่แล้ว
พ่อบอกว่า หนูน่าัรักจนอยากตาย (예뻐서 죽겠다)
มองเมื่อไหร่ ก็หัวเราะได้เมือนั้น
หนูนอนกลิ้งไปเืรื่อยๆ จนสุดมุ้งเต้นท์ เท้าจะพาดขึ้นไป ไปต่อไม่ได้แล้ว
แล้วยังไง รีอันหลับในท่า ครึ่งตัวพาดขึ้นบนผนังเต้นท์เลย

รีอันมียิ้มหวานสุดหัวใจอยู่อันหนึุ่ง ที่มีแต่แม่คนเดียวเท่านั้นที่เห็นได้
เพราะจะสามารถได้ ณ เวลาตื่นนอนเท่านั้น

รักลูกคนเก่งของแม่
แม่

*ช่วงนี้เลยวัน 입추 มาหลายวันแล้ว อากาศตอนค่ำเย็นลงอย่างชัดเจน ใกล้ชูสกแล้ว แม่เลยเกริ่นกับพ่อว่า อยากกลับไทยกับรีอันสองคนหลังชูสก พ่อจ๋อย .. แล้วบอกว่า จะอยู่ยังไงนี่
น่าสงสารนิดหน่อย ..