Saturday, November 14, 2009

แม่มึน

แม่ติดหวัดลูกจนได้ ..น่าจะคิดระวัง แต่ไม่ได้คิดเลยไม่ได้ระวัง

จำไว้สำหรับครั้งหน้า ..

ลูกป่วยแม่ยังมีแรงดูได้ทั้งคืน พอแม่ป่วยตาม ตายเลย ตอนนั้นคิดได้อย่างเีดียวว่า ตายแน่กรู

จะเอาลูกไปฝากใครเลี้ยงหนอ

ใครจะช่วยพากันไปรพ. หรือเราไปรพ.จะเอาลูกไว้ที่ไหน

ใครจะทำอาหารร้อนๆอร่อยชื่นใจให้กิน แค่ลากสังขารลุกขึ้นมาก็มึนๆแล้ว อย่าหวังว่าจะมาทำอะไรให้

ผลคือ

อ่างล้างจานสุมไว้กองโต
แกงต้มสองหม้อ เผ็ดกับไม่เผ็ด เรียงรายไว้งั้นแหละ กินกันคนละสองสามคำ
ห้องรกไปด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่สุมไว้ก่อน นอน นอน และนอน เท่านั้นที่ต้องการ

เอาลูกไปฝากออรินนีจิ๊บ ก่อน
(กว่าจะไปได้ ใช้เวลาบิวต์กันเป็นชั่วโมงอยู่ แม่ไม่เร่งจนลูกค่อยๆตัดสินใจเอง)
ตอนจากลา มีบทเศร้าและน้ำตาเล็กน้อย
ก็แหม อยู่ด้วยกันมาหลายวัน อยู่ดีๆเอาเค้ามาฝากคนอื่นอีกละ

แล้วแม่ก็รีบเผ่นไปหาหมอ

หมอถามว่า จะเทสต์หวัดหมูไหม

หมอคงถามไปงั้น ไม่ได้เ้ค้นเอาคำตอบ
แม่นั่งเงียบ เพราะอยากให้หมอใช้กึ๋นหมอคิดเอาเอง ว่าแค่นี้ควรส่งตรวจไหม

หมอย้ำอีกว่า ถ้ากินยาแล้วเกิดอาการไม่ดีขึ้นมา ให้รีบมาเลยนะ

แล้วแม่ก็นอน นอน นอน ตอนค่ำมีพ่อมาช่วยเอารีอันนอน

พอเช้าขึ้นมา ไข้สูง สูงปริ๊ดเลย
ทำยังไงก็เอาไม่ลง ตายแล้ว นี่เราจะชักไหมนี่
แอบตลกหรอก จริงๆแล้วใจมันคิดว่า ตายแล้ว นี่เราเป็นหวัดหมูหรือเปล่านี่ ..

ร้ายกว่านั้น รีอันตื่นขึ้นมา ร้องหายาูคูลท์ ทันใด
แม่ไม่ได้คิดอะไร โบ้ยว่าอยู่ในตู้เย็น
พอกินยาคูลท์ยังไม่หมดขวดเลย ไอแคร่กทันที ทั้งๆที่นอนเงียบไม่มีไอมาทั้งคืน

ไอแคร่ก เลือดกำเดาพุ่งกระฉูด ... ครั้งแรกในชีวิตรีอัน
ครั้งแรกที่แม่ไม่ดีใจเลย
มีครั้งแรกแล้วจะมีครั้งต่อไปอีกไหม

จะเหมือนแม่หรือเปล่า ตอนเด็กๆเลือดกำเดานี่เลย โรคเรื้อรังของแม่

ตอนนั้น เหมือนน้ำท่วมโลกแล้วตามด้วยแผ่นดินแยกน่ะแหละ
มันจะซ้ำกรรมซัดกันไปถึงไหน
วันนี้กรูจะอยู่ยังไงดี
น้าไ่ก่บอกว่า วันนี้ให้รีอันอยู่บ้านเถอะ

แต่แม่ตอบอย่างมั่นใจเลยว่า ไม่ได้
แม่จะต้องเก็บแรงไว้รับมือกับลูกวันสุดสัปดาห์ คือพรุ่งนี้
วันนี้ต้องเอาตัวเองให้หายก่อน ลูกอยู่บ้าน-แม่ไม่ได้นอนแน่

แล้วก็เพิ่งพบว่า ตัวเองมัวแต่มึนยาจนลืมติด patch กับให้ยาเคี้ยวก่อนนอน กับลูก
เจริญแท้ๆ

ชีวิตมึนได้ขนาดนี้เลย


พอค่ำลง รู้สึกตัวเลยว่า อาการเริ่มดีขึ้นแล้ว
ไม่ใช่สิ พอได้ไปรพ. รู้สึกเลยว่ากำลังจะดีขึ้น

มาดูหน้าหมอให้ชื่นใจหรือไงนี่เรา

รีอันก็ดีขึ้นเหมือนกัน เริ่มเล่นซนได้มากเหมือนเดิมแล้ว

No comments: