ไม่่ืัืทันขาดคำ...

ลูกรัก..

เมื่อวานนี้แม่เป็นโรควิตกจริต ด้วยสาเหตุที่เคยสูญเสียหนูไปแบบตั้งตัวไม่ทัน
แล้ววันเวลาของครั้งนี้ ทุกอย่างตรงกับครั้งที่แล้วเป๊ะ อย่างกับแกล้ง หรือไม่ก็คือการแก้ตัว
วันที่ตรวจครั้งแรก วันที่ตรวจครั้งที่สอง อายุครรภ์ ... วันและเวลาตรงกันหมด


เป็นไปได้ยังไง


เมื่อวันเวลามันตรงกันดั่งนี้ แม่ก็เป็นโรควิตกจริตบ้าบอไปไกล ว่า ครั้งที่แล้ว เดือนสค.วันที่10นี่แหละ
ที่แม่ต้องยอมจำนนกับสิ่งที่หมอทั้งสองหมอสรุปตรงกันว่า ..

ไม่มีหนูอยู่กับแม่แล้ว

เมื่อวันที่ 9สค. ของรอบที่แล้ว แม่มีเลือดออกเล็กน้อย ซึ่งวันที่9มาครบรอบแล้วเมื่อวาน
วันที่แม่ไม่รู้สึกอาการของคนท้องเลยตั้งแต่ลืมตามาตอนเช้า

แล้วจะไม่ให้แม่เป็นโรคฟุ้งซ่าน ไปได้ยังไงล่ะลูก เข้าใจแม่แล้วสินะ ^__^



ตอนเช้าแม่โทรไปบ่นกับน้าไก่ว่า แม่อยากมีอาการเหนื่อย อยากมีอาการแพ้ท้อง
ตกเย็นลูกก็สนองให้แม่สมดั่งต้องการเลยเชียวนะ

มื้อเย็นแม่นึกอยากต้ม ซุปคงนามุล ให้พ่อเขา แต่พ่อเขาเกี่ยงที่จะขับรถไปส่งแม่ที่ตลาดตอนนั้นว่า
ต้มกิมจิก็ได้ ..


เพราะอากาศยังร้อนตอนบ่ายแก่เหมือนเดิม หรือว่า อะไรไม่รู้
แม่ชิมกิมจิจิ๊เกแล้ววิ่งเข้าไปนอนหงายเก๋งเปิดพัดลมเป่า เป่าให้ทำไมก็ไม่รู้เหมือนกัน
รู้สึกว่า ตอนนั้นมันเต็มที่แล้ว หายใจไม่ออกแต่จะออกทางปากแทนซะแล้ว เกิดอาการผะอืดผะอม
ทั้งๆที่แม่คิดว่า กิมจิ เป็นสิ่งโปรดของแม่เมื่อตอนมีหนูเดือนแรกซะอีก

แม่แข็งใจลุกมาปรุงรสให้เข้าที่ ตักชิมอีกที จึ่งยอมแพ้ ..

พ่อหนูเขาเฮฮาดีอกดีใจ แบบว่า เราไม่ต้องหวั่นกันอีกต่อไปแล้วว่าหนูจะอยู่หรือไม่ เล่นกลกับแม่เอาเสียอย่างนี้ แม่ยอมโอ้กอ้ากต่อไปเลยจ้ะ


แล้วแม่ก็ผัดเปรี้ยวหวาน ต่ออีกกระทะเบ้อเริ่ม
เปรี้ยวหวานที่แม่เคยโปรดปราน วันนี้รสชาติห่วยแตกสิ้นดี
แม่ฝีมือตกเพราะทำไม่ไหวแน่ๆ แต่ก็กล้ำกลืนฝืนกินไปเดี๋ยวพ่อเขาจะกินข้าวเย็นไม่อร่อยน่ะจ้ะ


สรุปว่าแม่เริ่มมีอาการแพ้หลังจากที่คร่ำครวญว่าอยากแพ้เอาเมื่อเย็นวานนี่แหละ

เรื่องยากสำหรับแม่อีกเรื่องคือ การดื่มนมให้ได้อย่างน้อยวันละ 800มล. สี่แก้วเต็มๆนะลูก
จากที่เคยเอนจอยมิลค์ แม่ใกล้จะผะอืดผะอมซะแล้ว อันนี้ยังไม่แน่ใจ ยังไม่มีข้อสรุป
รู้แต่ว่า เมื่อไหร่ที่ลูกเผลอแม่จะรีบๆซัดมิลค์เข้าไปทันที

บางทีกรอกเกือบหมดแล้ว เหลืออยู่ก้นแก้วอีกเกรื๊อกเดียว แม่ก็หมดความสามารถต้องเดินยกนมของคนแพ้ไปเก็บในตู้เย็นต่อ



พ่อเขาไม่รู้หรอกว่า อาการผะอืดผะอมนี่เป็นยังไง วันนี้แกชวนแม่ออกไปกินไก่ตุ๋นโสมกัน
แม่คิดชั่วขณะที่กะเดือกซุปหางวัวที่คุณย่าสั่งให้กิน แล้วตอบแกไปว่า ไปกันเองเถอะ กลัวว่าไปแล้วกินไม่ได้จังเลย

แม่ยังไม่ได้บอกหนูเลยว่า แม่นอนน้ำลายสออยากกินยำวุ้นเส้นพลิกไปพลิกมา นึกอยากลุกมายำกินซะเลยเดี๋ยวนั้น
รู้ตัวอีกทีตื่นมาเข้าห้องน้ำด้วยท้องแข็งๆตอนเช้ามืดซะแล้ว หลับไปได้ยังไงไม่รู้
แอบคลำดูไม่มีวุ้นเส้นคาปาก ... รอดตัวไป แหะๆ ..




สองคืนมาแล้วที่เราไปนอนที่ห้องของหนูมา
ห้องฝั่งนั้นลมเย็นฉิว สดชื่น โดยไม่ต้องมีพัดลมเลย
อีกอย่างแม่เพิ่งรู้สึกว่า ห้องนี้สีสันสดใสมาก เขียวสด เหลืองใส นอนแล้วอารมณ์ดีจ้ะ

ตอนเช้าแม่ลุกมานอนขี้เกียจเล่นที่เตียงในห้องเรา
พ่อตามมานอนเกลือกกลิ้งด้วย แม่มองเห็นสร้อยคอที่พ่อเขาใส่ติดตัว (เส้นนี้คุณยายให้มาจ้ะ)
แล้วสงสัยว่าทำไมเล็กจัง แม่รู้สึกว่าแม่มีเส้นที่ใหญ่กว่านี้ด้วยนะ คิดไปคิดมา

เราฝันไปน่ะเอง เมื่อคืนนี้ .. แม่ฝันว่า แม่มีสร้อยเส้นใหญ่กว่าที่พ่อสวมอยู่ซะอีก

แล้วแม่ก็ดีใจมาก ทั้งที่ไม่รู้ว่าฝันเก๊หรือเปล่า เพราะจริงๆ แม่กับน้าไก่เป็นพวกไม่เคยมีเรื่องพวกนี้
ชาวบ้านร้านตลาดเขาฝันกันทั้งเมืองว่า ท้องลูกคนนี้ ฝันได้สร้อยได้แหวน ได้กำไล
แม่เคยหัวเราะว่า เขาไร้สาระ

ยังไงก็ตาม แม่ก็ยังรู้สึกนิดๆว่า เหมือนถูกบังคับฝัน .. งั้นขอเชื่อ ไว้70เปอร์เซ็นต์แล้วกัน อีกสามสิบแม่ว่า แม่คงโดนตัวเองโม้แหละ


ทั้งหมดนี้ แม่มาขอบใจหนูจ้ะ ที่มาส่งสัญญาณช่วยให้แม่สบายใจมากขึ้นยิ่งกว่าได้คุยกับใครๆทั้งสิ้นในโลกเลย

แม่รักหนู... จริงๆนะ

2006/8/10