เลิกแล้วเลิกเลย

แม่มารายงานผลว่า ..

วันนี้ไม่มีขวดนมสำหรับรีอัน ไม่มีเสียงร้องหาขวดนม ตามที่คาดไว้

และ แม่ปวดเส้นประสาทกับรีอันมากขึ้นทุกทีเลย

กอปมาจากการบ้านหมะมี๊เซ็นเตอร์

9/7 จันทร์

แม่รู้ว่าเป็นวัยแห่งความเป็นหนุ่มน้อยของลูก
แต่แม่รับมือแทบไม่ทันจริงๆ
ลูกชายแม่กำลังมีภาวะตัวตนของตัวที่เข้มแข็งมากขึ้น บ่อยๆและตลอดเวลา

ลูกใช้วิธีนี้อย่างหัวชนฝาโดยไร้เหตุผลทุกขณะได้จริงๆ .. เราต่อสู้กันไปตลอดทางและตลอดทุกอย่างจนกว่าหนูจะยอมแม่ ..


วันนี้้ เริ่มกันตั้งแต่ลงจากรถโรงเรียนเลย
รีอันจะไม่ยอมกลับ จะนั่งลงเ่ล่นทรายที่เขากำลังก่อสร้างกัน

แม่ต้องหอบลากเอาตัวลูกกลับมา ..

แม่ชวนขึ้นไปร้าน ลูกไม่ไป แต่มุ่งหน้าจะกลับบ้าน
แม่ชวนไปโฮมพลัส ลูกไม่สนอง
แต่พอแม่จะกลับบ้าน ลูกจะไปโฮมพลัส โอ๊ยย ปวดเส้นประสาทมาก


เวลาไม่ยอมแต่ละครั้ง ลูกจะใช้วิธีร้องๆๆๆ จนกว่าแม่จะยอม
ถ้าแม่ไม่ยอม ก็โชว์ประชาชนกันตรงนั้นน่ะแหละ

แม่จะขี่จักรยานไป .. ลองแกล้งจะอุ้มลูกนั่งกับแม่ ลูกก็ไม่ยอมจะนั่งที่ตะกร้าตัวท้ายรถ
พอถึงโฮมพลัส แม่อุ้มลงก็ร้องกรี๊ดๆๆ ว่าจะนั่งลงทีตะกร้า ไม่ลง
พออุ้มกลับขึ้นให้นั่งตะกร้า ก็ไม่เอา .. เอ้อ เอากะเขาสิ

จะเข้าไปข้างใน ก็ร้องให้แม่อุ้ม
แม่ไม่อุ้มจริงๆหละครานี้
เราเลิกอุ้มอย่างเป็นทางการมาได้เป็นสัปดาห์แล้ว ยกเว้นกิจการพิเศษ แต่เน้นให้ลูกเดินมากกว่า ..

แม่ไม่อุ้ม ก็ร้องไห้ แม่ทั้งชวนทั้งหลอกด้วยไอศกรีม ในที่สุด ก็ยอมโดยไม่ดี ..


พอเข้าไปข้างในได้สักพัก จึงกลับมาเ็ป็นรีอันคนน่ารัก
ยืนร้องเพลงในคาร์ท อะไรที่แม่บอกว่าแม่ไม่ต้องการ ลูกก็คืนของกลับเข้าชั้น ไม่มีดื้อกันเลย


บันทึกการบ้านดีกว่า ..
แม่จัดการเอาอุปกรณ์ออกมา ใจแม่ยังเน้น สติ สมาธิ อยู่ แม่ต้องกำหนดใจก่อนลูกจึงจะได้รับอิทธิพล
ก่อนที่แม่จะหยิบอุปกรณ์ออกมา ลูกนั่งจิ้มผลไม้กินอย่างเพลิดเพลินอยู่ เอาหละ นี่แหละ สมาธิของฉัน จดจ่ออยู่กับการกินนี่แหละ
แล้วแม่ก็อ่านหนังสือข้างๆรีอัน หลายเล่ม ภาษาเกาหลีล้วน รีอันฟังไปกินไปอย่างเพลินๆ พอแม่จะต่อด้วยลากนิ้ว
ลูกขอให้แม่เป็นคนทำ (วันนี้มาแปลก) แม่ลากนิ้วส่วนลูกขานจำนวนรูปภาพของของในการ์ดแต่ละใบ
แม่ยังนึกประหลาดใจ อุ๊ย รีอันจำจำนวนได้นะนี่ (ภาษาเกาหลี จำนวนกับตัวเลขใช้กันคนละภาษา เช่นแม่ขานว่า ซา (4) รีอันช่วยขานจำนวนว่า เนเก(แปลว่าสี่ชิ้น) แม้จะขานจำนวนกับการ์ดบางใบเท่านั้น .. แม่รู้นะว่าลูกรู้หมดน่ะแหละ

นิ่งแล้วนิ่งแล้ว กางกระดานเลย
เฮ่ย วันนี้ไม่มีอาการฟุบเหมือนเมื่อวาน แม่ส่งให้ทีละตัว ลูกรับแล้ววางฉุบฉับทันใจ โชคเป็นของเอ็ง เพราะวันนี้ แม่หยิบสุ่มเจอแต่เลขง่ายๆที่ลูกรู้จักดีอยู่แล้ว พอส่งเลข2หลัก (16) แล้วแม่ก็เหล่ดู รีอันใช้วิธีจับหลักที่หลักหน่วย พอเห็นเลข6ก็มองหาแถวหกทันที และทำแบบนี้กับเลข2หลักอีกตัวต่อมา วางได้เร็วขึ้น ใจแม่อยู่ที่คติ”เลิกก่อนลูกเบื่อ” เป็นเซอร์ไพรซ์ เลยเลิกกันที่วางครบ10ตัวในเวลาสั้นมาก เมื่อเทียบกับการวางที่ผ่านๆมา

เมื่อจบอย่างมีความสุข เลยต่อด้วย การนับลูกปัด1-5 ที่รีอันแกล้งแม่ได้มาสม่ำเสมอตลอดมา วันนี้ แม่เอาแ่ท่งบล็อกจิ๋วใส่ลงในตะกร้าน้อย แล้วคว่ำตะกร้าเสีย ส่งเสียงแปลกๆเวลาลากตะกร้าให้มีเสียงขลุกขลักๆก่อนจะเปิดตะกร้าแล้วผ่างๆๆ ถามรีอันว่ามีกี่ชิ้น
เป็นครั้งแรกที่ลูกสนุกกับการทายลูกปัด แม่มีแรงขึ้นจริงๆนะ เราเล่นกันหลายรอบ รีอันลองเป็นคนขยับตะกร้าแล้วเปิดบ้าง เลียนเสียงแม่ แล้วหัวเราะเอิ๊กอ๊าก ..

ต่อด้วย แม่ชวนรีอันติดสติ๊กเกอร์ .. ช่วงนี้แม่เปลี่ยนโหมดมาที่ภาษาเกาหลีล้วน ให้เข้ากับเนื้อหาในหนังสือสติ๊กเกอร์ .. รู้สึกว่ารีอันตอบคำถามและตอบสนองได้คล่อง .. ลูกคงเลือกภาษาที่1แล้วหละ แม่คิดว่า ..

รีอันติดสติ๊กเกอร์ได้ดี ระมัดระวังมากขึ้น แม้แม่ไม่เคยสนใจว่าลูกจะติดหัวคว่ำคะมำหงายยังไง
แม่จบแล้ว แต่ีรีอันไม่ยอมจบ (อีกแล้ว) นั่งร้องสติ๊กเกอร์ๆๆๆ อยู่นั่น แม่เลยค้นบัตรตัวเลขเก่าๆที่แม่ดัดแปลงออกมา ด้านหนึ่งเขียนโครงตัวเลขเอาไว้ เหลืออีกด้าน เลยเอาสติ๊กเกอร์ดอทสีแดงมาให้ รีอันติดตามจำนวนตัวเลข จะได้การ์ดดอทการ์ดและจำนวนเอาไว้เล่นกัน

จบสติ๊กเกอร์ .. เราเตรียมตัวนอน หันมาอีกที โปโรโร ของรีอันได้นอนห่มผ้าอย่างดีก่อนใครอีกแล้ว ..

แล้วแม่ก็นอนนับเลข จนครบ ..
วันนี้ ดวงจันทร์ส่องสว่างตรงหน้าต่างพอดี เรานอนมองดวงจันทร์ลอยสูงขึ้นเรื่อยๆ จนมองไม่เห็น

แล้วแม่ก็เพิ่งพบว่าตัวเองลืมพาลูกแปรงฟัน - - - ล่าสุดคือ กำลังจิ้มผลไม้กินแล้วแม่เนียนบิวด์ต่อจนยาว แม่ลืมเอง..

คิดว่าจะสมบูรณ์แบบอีกสักคืนนะนี่

คืนนี้ คลาสสิคอีกแล้ว ..