สิ่งที่กังวลอยู่ในใจ

เมื่อวาน รีอันเกิดอาการไม่อยากไปโรงเรียน
โยกโย้ ไม่ยอมขยับกายอาบน้ำเตรียมตัว ร้องแต่ว่าไม่เอาๆ
เมื่อแม่ยืนยัน ในที่สุด รีอันก็ต้องทำตามโดยไม่เต็มใจ แบบเห็นนิดๆ

แม่คิดว่า รีอันเป็นคนเดียว ..
พบว่าเด็กคนอื่นก็เป็น แต่แม่ต้องเข้มแข็ง หนักแน่น ถ้ายอมเด็กจะรู้ว่าตัวเองอยากหยุดตามใจได้

แม่เลยคิดว่า พรุ่งนี้จะลองไปส่งเองดู

แล้วก็ลืมความตั้งใจอันนี้ไปซะ .. เช้านี้ แม่ื่ตื่นสาย รีอันปลุกแม่ด้วยการ ขอกินข้าวอีกแล้ว
เหตุผลที่แม่รีบลุก ..

เผลออีกที มองนาฬิกา อ้าว สายแล้ว..

เลยได้ไปส่งเอง มีเวลาโอ้เอ้กัน รีอันอ้อนขอหาอาปาเสียงอ่อนมาก
แม่ปัดไปปัดมา แล้วพามาขึ้นรถกัน ..
รีอันรู้ว่าัยังไงก็ต้องไปโรงเรียน ..


ระหว่างทาง หนูยืนเอาหัวพิงพนักเบาะแม่ (หลังรถ) เงียบไปตลอด ร้องเพลงคลอบ้าง
แม่ใจหายนิดๆเลยต้องถามว่า "you know.. where are we going?"
ลูกตอบถูก เลยรับว่า ลูกรู้ชะตากรรมตัวเองดี

ลงจากรถโดยดี เดินเข้าไปกับคุณครูโดยดี ไม่มีอิดออด หรือร้องไห้

โตแ้ล้วใช่ไหมลูก

แม่เองสิ ที่ใจหาย

ทำใจตัวเองว่า .. เราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันทั้งชีวิตหรอกนะ .

แม่กำลังทำใจให้กล้ามีน้องอีกครั้ง ..
สูญไปแล้ว ถือว่าเป็นการเตือน ..
แม่ใจแป่วๆ ไม่กล้าจะมีอีก
อีกใจก็นึกถึงลูก อยากให้ลูกมีน้อง ไม่ใช่แม่อยากมีเอง
แม่ต่อสู้กับตัวเองมากช่วงนี้ ..

รู้ว่าดี แต่กลัวนิดๆ

แม่จะพยายามบอกตัวเองว่าทำเพื่อหลายสิ่งหลายอย่างสำหรับลูกหน่อยเถอะ การมีน้องให้หนูคนนึงเนี่ย