ลูกรัก..
แม่ต้องรีบคีย์พิมพ์อย่างด่วน เรียบเรียงสิ่งที่อยากบอกอยากเล่าให้เร็วที่สุด
ก่อนที่หนูจะตื่น ... !!
ฮ่าฮ่าฮ่า ขอแม่หัวเราะตัวเองหน่อยเุถอะ
เวลาแม่หายไป โดยไม่มีโอกาสคิดถึงคอมพ์เหมือนอย่างเคย
ไม่มีโอกาสคิดถึงตัวเองมากนักด้วย
นอนไม่ได้เต็มที่ กินไม่ได้เต็มหน่วย
แต่แม่ไม่ได้กำลังบ่นหนูหรอกนะ อย่าเข้าใจผิด ..
เมื่อวาน (9/11-อังคาร) แม่พาหนูแวะไปเยี่ยม มินจีนูนา
แม่นูนาตื่นเต้นที่เห็นหนูโตขึ้นมาก แค่ไม่ได้เห็นกันเดือนเดียวเท่านั้น
(เป็นอย่างที่แม่คาดไว้)
พอแม่บอกว่ารีอันฟันขึ้นแล้ว
นูนาก็จะถามแม่ตัวเองว่า แม่จ๋าแล้่วหนูล่ะ ฟันหนูขึ้นตอนอายุเท่าไหร่
พอเห็นรีอันูนั่งเองอย่างมั่นคง นูนาก็ถามแม่อีก
เป็นอย่างนี้สองสามครั้ง
ทุกครั้งแม่ของมินจีนูนาก็จะตอบว่า แม่จำไม่ได้แล้ว
แม่รีอันฟังแล้วอยากจะรีบถลากลับมาเขียนบันทึกเลยค่ะ
นานเป็นสัปดาห์อย่างที่ไม่เคยมาก่อน ที่แม่มึนเมากับหนู
เอาสรุปๆว่า สองสัปดาห์สุดท้ายก่อนขึ้นเดือนที่หก (ห้าเดือนครึ่ง)
หนูเริ่มมีำพฤติกรรมเปลี่ยนไปหลายอย่าง
เสียงดังโวยวาย อย่างที่แม่อั๊ตจังบอกว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์
หนูมีเรืองที่ถูกใจ และไม่ถูกใจ ที่เราทั้งคู่ต้องปรับตัวเข้าหากัน
แม่ไม่สามารถเข้าใจหนูในหลายเรื่องด้วยกัน
เรืองแรก หนูนอนหลับไม่สนิทเหมือนอายุเดือนก่อนๆนี้ ตื่นตอนเช้ามืดแบบคนไม่อยากตื่น
อุ้มก็ไม่เอา ดิ้นแบบแอ่นตัวเต็มที่ แล้วแรงเยอะอย่างนี้ แม่ก็อยากวางสิ
พอวางลง หนูก็จะโวย
จะให้นม หนูก็ไม่สบอารมณ์ แล้วจะให้แม่ทำยังไง
เราสามคนพ่อแม่ลูก รบกันด้วยปัญหานี้มาประมาณสัปดาห์นึง
ปัญหานี้จบลงที่วันนี้ .. (แม่ขอรอดูต่ออีกสักสองสามวัน)
เนื่องด้วยพ่อกลับดึก เราไม่ได้ไปบ้านย่า แม่เลยมีเวลาป้อนอาหารเสริมมื้อเย็นครั้งแรก
มื้ออาหารเสริมของหนูเริ่มที่ 1มื้อ และไม่เคยเป็นมื้อเย็นสักครั้ง
แม่มักยุ่งที่เวลานี้เสมอ ..
แม่ของพี่มินจีป้อนองุ่นหนูนานพอควร กลับมาบ้านแม่ึิคิดว่าหนูอยากกินอีก เลยป้อนองุ่นต่อ
แต่หนูกลับไม่ถูกใจ เลิกป้อนก็โวยวาย ป้อนก็หงุดหงิด เหมือนกับว่านี่มันไ่ม่ใช่
แม่คิดถึงหมะม๊าพี่พีชมากในเวลานั้น .. ว่า
"อิลูกชายนี่ก็ต้องรบไม่แพ้กันเหมือนกันหนิ"
ที่สุด แ่ม่เปิดขวดอาหารเสริมแล้ว จัดการมื้อเย็นให้
กว่าแม่จะพบว่าหนูอารมณ์ดีได้เพราะอาหาร ก็ต้องปราบอารมณ์ให้สงบลงก่อน
โฮ้ววว ... อยากครายเป็นภาษาฮิบรูแท้ๆ
ณ เวลานั้น แม่ป้อนไป ก็นึกถึงบล๊อก่อั๊ตจัง เรื่องผสมซีเรียลในขวดนมแล้วเด็กจะนอนยาว
เกิดฉุกใจคิดขึ้นมาว่า หรือว่ารีอันนอนไม่สบายเพราะหิวหรือเปล่านะ
ลองดู ...
ณ เวลานี้ หกโมงเช้าแล้ว หนูนอนยาวได้จริงด้วย !!
ช่วงมีปัญหา รีอันจะเริ่มตื่นงอแงตอน ตีสี่ ตีห้า แล้วพาลตื่นเลยตอนตีห้าครึ่ง
แต่คืนนี้ หนูนอนสนิท มีขยับมาสองครั้ง ซึ่งก็ให้นมนิดหน่อยก็หลับต่อ
อย่างไรก็ตาม แม่ให้บทสรุปกับตัวเองว่า ยุคสมัยของการไม่เข้าใจภาษากันและกัน ได้เริ่มขึ้นแล้ว
*เมื่อวันเสาร์ เราพากันไปกินมื้อเย็นนอกบ้าน และแม่พบว่า แม่จะพาหนูไปร้่านอาหารไม่ได้อีกนาน
กินอะไรกันไม่ได้ รีอันหิวด้วย รีอันอยากด้วยไปทุกอย่าง เมื่อไม่้ให้ก็ขัดใจ
ทุกครั้งที่หนูต้องการ แต่แม่ไม่ให้ แม่นึกถึงหมาม่งเสมอ
ม่งเป็นหมาที่ไม่เคยเสียมารยาทงับสิ่งที่เราไม่ยื่นให้ด้วยมือเลย
(ม่งไม่เคยลุยโต๊ะอาหารเตี้ยๆ แม้กระทั่งเอาใส่ชามอาหารตัวเองแล้ว สั่งห้าม-แม่แกล้งม่ง- ม่งก็จะไม่กินเหมือนกัน)
แม่จะสอนหนูแบบนี้ จะได้ไหมวะ ? - ถามตัวเอง ;)
