ใครๆก็รักเพราะเราพูดภาษาอังกฤษอย่างที่เขาต้องการเลย อิอิ

เมื่อวานแม่ของยุนซอโทรมาหา ถามว่าอยากมาเที่ยวบ้านรีอัน เขาเพิ่งย้ายบ้านออกไปไกลจากบ้านเราไปนิดนึง
ตั้งแต่นั้นมา รีอันลูกชายก็เลิกสร้างคะแนน ไม่ไปหายุนซอเหมือนเดิม
มีอยู่เช้านึงที่ยุนซอเดินกำขนมมาหยุดตรงหน้าดช.รีอัน โดยเมินแม่ตัวเอง ไม่สนว่าแม่ตัวจะทำอะๆรจะยุ่งยังไง
หนูมาหยุดตรงหน้ารีอัน แล้วเงียบ เพราะรีอัน อึ้งๆ ๆ ไม่พูดไม่ทัก และไม่มีขนมมาฝากด้วย
รถรร.มาพอดี เลยมีระฆังช่วย แม่สงสารยุนซอมากที่เจอหนุ่มเปลี่ยนไป อีกใจหนึ่งก็อึ้งว่า เหมือนหนุ่มสาวเลยหวะ
ฝ่ายชายมาทำให้สาวปั่นป่วน ว่าเขาชอบตัวหรือเปล่า แล้วอยู่ดีๆ หนุ่มก็แผ่วจางไป อย่างที่เขาว่า
ความรักของผู้ชายนับจาก10มา1น่ะแหละ ..

พอแม่ยุนซอออกมาจากวงแม่ๆคนอื่นได้ ก็เอ่ยถามลูกสาวตัวเองว่า อ่าว ไม่ให้ชอกโกแลตรีอันแล้วเหรอ ไหนว่าเตรียมมาจะให้
แสดงว่าขนมที่กำอยู่นี่ หากหนุ่มทักเหมือนเดิมจะให้ ในเมื่อหนุ่มทำไม่รู้ไม่ชี้ ก็อย่าเอาเลย คริคริ ขำหวะ

ใจนึกสงสารอยากไปแวะเที่ยวหาเหมือนเดิมแล้ว แต่อากาศมันหนาวเหลือ ตกเย็นมาก็อยากแค่จะหมกซุกตัวอยู่ในบ้านเฉยๆพอ
เมื่อวานเย็นแม่โทรมา เราว่สงกันพอดี เลยลงผสมแป้งย่างขนมปังปลาทองไส้โกกุมากับไส้กล้วยหอมไปให้
หิ้วยูจาชาไป 축하บ้านใหม่หนึ่งขวด

เขาถามว่ากินขาจังเมียนไหม แม่ไม่ปฏิเสธแล้วพยายามกระเดือกกับเขาไป แอบกินเกี๊ยวซ่าทอดไปอีกตัว
มานึกขึ้นได้เอาตอนเช้าว่า ทีหลังใครถามว่าจะกินจาจั๊งเมียนไหม ขอปฏิเสธไปเลยดีกว่า ว่าเราไม่กินของพวกนี้
ขอทำตัวไฮซ้อหน่อยดีกว่า มานั่งกังวลทีหลังว่า เรากินจั๊งค์ฟูดเกาหลีลงไปแล้วใช่มั้ยย

ตกลงว่าเขาอยากเจอเราสองคนเพราะอยากร่วมเรียนภาษาอังกฤษด้วยนั่นแหละ แม่เองหวังว่าเขาจะแบ่งปันการอ่านหนังสือและการสอนแบบเกาหลีๆให้รีอัน
เราจะเริ่มกันสัปดาห์หน้านี้เป็นต้นไปหละ

เดี๋ยวนี้ คงไม่มีใครมานั่งติดตามอ่านบล็อกของเราแล้วหละรีอัน
เวลาเปลี่ยนไป อะไรๆก็เปลี่ยนไป อีกหน่อยเราจะจำได้ไหมหนอ ว่าเมื่อไม่กี่ปี เราต้องคอยเปิดคอมพ์ทั้งวัน
เมื่อว่าง เพื่ออัพเดทบล็อก ที่เรีบกว่าไดอารี่ แล้วคอยเข้าไปติดตาบ๊อกโน้นนี้

แต่เดี๋ยวนี้ทุกคนมีเฟสบุค กระทั่งรีอันแม่ก็ทำเอาไว้ให้
เดี๋ยวนี้แม่หยิบไอแพดมา จิ้มๆ ก็ได้อัพเดทแล้ว แต่ก็ยังอัพเดทยากเย็นนัก ทำไมเวลาน้อยลงอย่างยิ่ง

เรื่องนี้แม่ต้องแยกบันทึกเอาไว้ที่อีกบล๊อกหนึ่งเพราะเรื่องมันยาว ไม่อยากเอามาปนกับเรื่องสวยๆงามๆของลูก

เช้านี้ แม่พยายามเร่งทำทุกอย่างให้เสร็จเร็วๆ แต่ก็ไม่ทันอยู่ดี
เพราะแม่อยากให้เวลาตอนเย็นกับลูกทั้งหมดเลย
อยากมีเวลาเล่นกับลูกให้มากขึ้น โดยหมักจานเอาไว้ไม่ต้องล้าง
พอลูกหลับแม่ก็ต้องรีบนอนเหมือนกัน จะเอ้อระเหย นอนตีสามตีสี่เหมือนเมื่อก่อนไม่ได้้แล้ว

รีอัน ทะลึ่ง และทะเล้นมาก สมเป็นเด็กชายจริงๆ แม่ชักเซ็งหัวใจ เวลาต้อง
รบกับความทะลึ่งของลูก แต่ทำไมแม่มองลูกทีก็นึกรัก รัก รัก ลึกซึ้งมากขึ้นทุกทีไม่รู้

ช่วงนี้ การพูดภาษาอังกฤษของลูกเริ่มเป็นธรรมชาติมากขึ้นเรื่อยๆ
ยิ่งทำให้แม่ลุ้น อยากเร่งสีเร่งวุ้นชดเชยให้กับช่วงที่หายไปหลายเดือนที่ผ่านมาจริงๆ

วันนี้อินโทรละกันนะ ต้องนอนก่อนหละ พรุ่งนี้เช้าอยากตื่นขึ้นมาอธิษฐาน
พระเจ้ารักเรามากมายเสมอเลยลูก

เพิ่งได้ยินว่า สา อนิตสา เริ่มตั้งครรภ์แล้ว ดีใจมาก และสงสารศรีมายไปด้วยในเวลาเดียวกัน
สาไม่ได้ขยันมาชงเพียงเลย แต่มายพยายามมาตลอด อะไรคืิอคำตอบที่แท้จริงกันแน่นะ

แหม อยากมีอีกคนมั่งจังเลย :D

5/14

เมื่อวานวันศุกร์ ไม่ได้ส่งรีอันไปโรงเรียน เพราะอยากทดสอบเรื่องสุขภาพนิดหน่อย
กระนั้นก็ยังใช้เวลากันอย่างแน่นเอี้ยด วุ่นวาย
เป็นวันที่แม่รอเหมือนกัน รอครูมอนเตสมาครั้งแรกนี่แหละ
แล้วแม่ก็แอบแง้มประตูแอบดูว่าครูสอนยังไงบ้าง
ชอบมาก โดยรวมครูจะนิ่งสงบ ใช้โทนเสียงต่ำบ้าง พูดเบาๆแบบตั้งใจเรียกความสนใจเด็กบ้าง

เห็นการสอนแล้วชอบ พอดีวันนี้รีอันอารมณ์ดีจัดสุดๆ คึกคะนองมากๆ
พลังสูงตาม แต่ครูก็พยายามทำรีอันสงบ

ครั้งแรก เล่นลูกบอลผ้ากัน
มีวิธีเล่นมากมายที่แม่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าเล่นกันแบบนี้ ก็ได้นะ
ครูสอนและพารีอันเก็บของเวลาจบแล้ว
รวมถึงพยายามใช้ภาษาพูดแบบช้าๆ เพื่อรีอันเป็นกรณีพิเศษ ที่แม่ไม่ได้พูดภาษาเกาหลี

วันเสาร์ เรามีนัดกับปีเตอร์แพน ละครเวทีมิวสิเคิลล แบบใส่หน้ากาก
ดีมาก เหมือนกับโขนเลย ร้องไปเต้นไป เล่นไป มีโครเรื่องชัดเจนที่ทุกคนรู้อยู่แล้ว
แต่ก็ยังพากันมาดู
นักแสดง ตีลังกาจริง ม้วนตัวกลางอากาศ ตีลังกาเท่ห์ๆ
ตัวละครสาวๆ ก็เล่นกันสุดๆ ออกท่าทางกันน่ารักมาก แม้ว่าจะไม่มีใบหน้า แววตาจริง
แต่สื่อด้วยภาษากายกันอย่างเยี่ยมยอด

แล่วรีอันก็กลับมา วิ่งถือดาบสั้นออกท่าชั้วะเชี๊ยะๆกันต่อไป

@ขณะรถติดไฟแดงวันนี้ รีอันชี้ไปที่หมู่ต้นไม้ในเนินเขาแล้วหัวเราะ ดีใจ บอกว่า forest
แม่เลยชร้ให้ดูภูเขาข้างหน้า บอกว่า forest รีอันถามต่อว่าในฟอร์เรสมีเคฟ ใช่ไหม
แม่นึกไปถึง cave แบบอ่าวแหลมพวกนั้น เลยบอกว่าไม่มี รีอันสวนทันทีว่าทำไม
แล้วแม่ค่อยนึกออกว่า อ่อ cave หมายถึงถ้ำที่ไปล่าหมีน่ะเอง เลยรีบเยสๆตอบให้ มันเป็นการเรียนภาษาแบบธรรมชาติจริงๆ
เราไม่ต้องแปล แต่เด็กโยงเรื่องเอง ว่าในป่ามีถ้ำ
อึ้ง ..