ตื่นขึ้นมาในแต่ละวัน โดยที่แม่ไม่รู้ตัว โดยที่ไม่มีใครรู้สึกถึงความแตกต่าง
รีอันพูดเก่งมากขึ้นอย่างโดดเด่นทุกวัน ทุกวัน ..
ลูกป่วยมาสองวัน แม่สะบักสะบอมเพราะปวดท้องด้วย อบตัวยังไม่สุกดีด้วย
ห่วงลูกก็ห่วง แต่รีอันลืมตาแป๊วออกมาบอกว่า ไม่เป็นไร ออมม่า รีอันไม่เป็นไร
ทีรพ. ลูกพยายามแอ๊คเก่งเสมอ ว่าตัวไม่้ร้องไห้ ว่าตัวเก่ง แต่จริงๆร้องไห้หลายงาน
ให้น้ำเกลือ ฉีดยาที่ก้น เพลียกับอดนอนเพราะไอตลอดคืน จนหลับไป
ตื่นมาก็พูดเจื้อยแจ้ว
สิ่งที่เราพูดกันตลอดคือ ซารังแฮ.. เรารักกันนะ
พอเจอย่า รีอันไม่เคยปล่อยให้บรรยากาศอึดอัด ทุกอย่างคลายได้หมด ถ้ารีอันเริ่มอ้าปากพูด
เขารู้ว่าจะพูดให้คนมีความสุขได้อย่างไร .. รู้จักเอาใจย่า เอาใจพ่อ
วันนี้เป็นวันทิ้งขยะรีไซเคิลของอพาร์ทเมนต์
แม่ต้องแอบไปทิ้งตอนรีอันหลับแล้ว เพราะไม่มีปัญญาหอบลูกพร้อมกับขยะ
แล้วรีบวิ่งกลับบ้าน เจอรีอันกำลังจะเตลิดออกจากบ้านพอดี
แม่อุ้มลูกกอดเอาไว้ แล้วบอกให้สบายใจว่า แม่ไปทิ้งขยะมา
รีอันตอบทันทีว่า ไ่ม่ได้ ต้องมีรีอันไปด้วย
แม่เลยถือโอกาสว่า ได้ ถ้าอย่างนั้นครั้งต่อไปแม่จะไปกับรีอันตอนเย็น
จะพารีอันไปด้วยกันทุกครั้ง
รีอันด้วยนะ อย่าทิ้งแม่นะ ไปไหนให้พาแม่ไปด้วยนะ สัญญา
แม่มีลูกเท่านั้นแหละ ให้ดีที่สุด ใ้ห้รักกันที่สุุดน่ะแหละ ดีแล้ว..
