อ้อนใจ

ลูกได้รับการเอาอกเอาใจจากเกือบทุกคนที่นี่ ยกเว้นแม่..
ลูกแปลความหมายเหล่านั้น ว่า"ตัวข้าฯต้องได้ทุกอย่าง ไม่มีอะไรที่ขัดใจข้าได้"
แต่ใช้ไม่ได้กับแม่ ..

ช่วงที่ผ่านมา ลูกงอแงงี่เง่ามาก
แม่ก็มีวิธีของแม่หละ ..

แม่ทำตัวอย่างที่แม่จะทำ พร้อมกับทำใจไปด้วย
ย่าบ้างพ่อบ้าง สารพัดบ้าง เขาได้โอ๋ลูกอย่างนี้ เป็นความสุขใจของเขา
ปล่อยเขาไป
แล้วเราดัดของเรากันเอง

ไม่รู้หรอกว่า คิดถูกหรือผิด

แต่วันพรุ่งนี้ ลูกกำลังจะหมดเวลา"ซุปเปอร์อ้อนน้อย"แล้ว
แม่จะหอบหนูบินไปดัดแขนดัดขาที่เมืองไทย
ไปหายาย ไปหาน้าๆ พี่ๆ
รับรองไม่มีบทเอาอกเอาใจแน่นอน
ที่นั่น ลูกจะมีเพื่อนเล่น พี่เล่นเยอะแยะ สนุกสนานและมันส์แม่อย่างแน่นอน
(มันคงมีบทแย่งของกันมันส์มั่งแหละ)

แม่กลับไทยทีไร จะได้จังหวะดัดลูกอย่างนี้ทุกทีเลยสิน่า
รอบที่แล้ว ดัดเรื่องติดแม่
รอบนี้ ดัดเรื่องอ้อนใจ

สนุกแน่ .. (แม่นะ ไม่ใช่ลูก)

วันก่อน เรากำลังเล่นกันอยู่บนเครื่องเล่น ของรร.อนุบาลแห่งหนึ่ง
เด็กๆยังไม่กลับ วิ่งวนๆกันอยู่รอบๆนั่นแหละ
เด็กคนหนึ่งวิ่งมาล้มตุ้บ คว่ำลงไปทั้งตัวตรงหน้าเรา
แต่พื้นมันนุ่ม ไม่เป็นไร เขาลุกมาแล้ววิ่งต่อ

เขาวิ่งไปแล้ว แม่หันไปมองรีอันเหมือนเดิม
อยู่ดีๆ ลูกทำท่าคว่ำลงกับพื้นโดยเอามือยันไว้ คล้ายๆกับคลานแบบโก้งโค้ง
แล้วลุกขึ้นมาเอง ย่อตัวลงมาคลำหัวเข่าตัวเอง (ทั้งๆที่มันไม่ได้กระแทกพื้นเลย)
ทำท่าเหมือนเด็กล้มแล้วเจ็บ ร้องไห้



แม่งง ที่เห็นลูกอยู่ดีๆก็คว่ำลงไป

กว่าแม่จะแปลออกว่าลูกทำอะไร

ก็เมื่อจบเรื่องทั้งหมด
เอ้อ มันมีการเลียนแบบหยั่งนี้ด้วยเหรอนี่ ขำจะตาย กลิ้งตรงนั้นเลยแหละ ..

นิดๆหน่อยๆ

แม่ตั้งใจจะเขียนแต่จำไม่ได้

จำได้นิดเดียว ..

รีอัน ส่งเสียงเรียกแม่.... "ออมม่า อี-วา" (มาจากคำว่า อีรีวา )
อันแปลทั้งหมดว่า "แม่ มานี่.."

หงี่ยย เสียงมันน่ารักดีอ่ะ


ในที่สุด ลูกก็ยอมกลับมานั่งกระโถนอีกครั้งโดยสันติภาพ หลังจากยื้อกันมานาน
อาศัยหนังสือภาพเล่มเดียว เล่มที่มีประตูยาวเหยียดหลายประตู
หนูต้องเคาะประตูก่อน เปิดเข้าไปจะเห็นสัตว์ต่างๆ กำลังนั่งกระโถนเบ่งอึ๊กันหน้าดำหน้าแดง
เท่านั้นแหละ รีอันยอมนั่งโดยดี กลายเป็นว่านั่งอึ๊ไม่ใช่เรื่องแปลกอีกต่อไป
หลังจากยืนยันกับแม่ว่าจะยืนอี๊มาตั้งนาน

ที่ำสำคัญ เวลานั่งกระโถน ต้องมีหนังสือเล่มนี้วางบนตักด้วยครับ

วันหนึ่ง
แม่ก็นั่งทำธุระของแม่บนโถน่ะนะ หนูเปิดประตูโผล่มาแล้วหายไป
กลับมาอีกครั้ง ลูกยืนหนังสือเล่มจำเป็นน่ะแหละให้แม่ ส่งเสียง อ้ะ อ้ะ .. ขณะยื่นให้

หัวเราะกลิ้ง


วันหนึ่ง ขณะ กำลังนั่งกระโถน แม่จะอ่านไปด้วย
เป็ดมันเบ่งเสียงดัง แกว้กๆ
แม่ก็ต้องแกว้กๆ หนูมองหน้าแม่ แล้วมีเสียง แก้กๆ ตามมา
แม่ตกใจ หงายหลังนอนแผ่ แต่หัวเราะกลิ้งไปกลิ้งมา ขำแทบตาย
ไม่รู้เหมือนกันว่าขำอะไร ฮ่าฮ่า
หรือจะเรียกว่า หัวเราะดีใจดีนะ


เลี้ยงลุกไม่ยากอ่ะ แต่สอนลูกไม่ง่ายนัก