เปลี่ยนไปได้

สัญญาณว่า ลูกลืมเรื่องดูดนมแม่อย่างแน่นอนแล้วคือ .. รีอันยอมดูดจากขวดแล้ว
เราไม่กลัวเรื่องให้ลูกดูดจากขวด เพราะเป็นสิ่งที่เพิ่งมาเริ่มเอาทีหลัง และไม่ดูดจนหลับไป
แต่การดูดนมจากขวด นับเป็นเครื่องมือชิ้นเดียว ที่ทำให้เราสบายใจเรื่องลูกดื่มนมได้มากเพียงพอ หลังจากเลิกนมแม่แล้ว ..
สรุปคือ ให้ดูดไปก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน อิอิ

เมื่อกี้นั่งดูวิดีโอในมือถือ วันที่อยู่รพ.ด้วยกัน รีอันผอมหัวโตอย่างชัดๆ
ตอนนี้สิ เนื้อแน่นคางย้อยเสียแล้ว .. กินเก่งมากตอนนี้ เด็กชายรีอัน

เราสบายใจที่ลูกกินได้ดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งดูดนมได้มาก
กำหนดตารางให้นม และประเภทของนม บางครั้งก็ลองยกให้ดูดจากหลอดดู ยังไม่ยอมดูดเหมือนเดิม จี้กจั้กแล้วเบือน แต่พอใส่ขวดให้ กลับดูดเอื๊อกๆๆๆ จนหมด
(ยังดื่มจากแก้วอยู่..)

ไม่มีอะไรใหม่เลย ขวดนมทีเคยลองให้ดูดแล้วแต่หล่อนไม่รับ มาตอนนี้ดูดเป็นอย่างดี แสดงว่าลืมหัวนมนิ่มสุดใจของแม่แล้วหละสิ ..

นอกจากนั้นก็เวลานอน ลูกจะเลิกเสื้อแต่ยังไงก็เลิกแค่พุง แล้วก็จิ้มพุงแม่เล่นอยู่อย่างนั้นแหละ ไม่เคยวุ่นวายกับน่มน๊มแม่อีกเลย

หลังจากเลิกนมแม่ ลูกกินข้าวได้เก่งขึ้นจริงๆ แม้ว่าจะไม่มากกว่าสมัยก่อนเท่าไหร่ แต่สปีดในการเคี้ยวกลืนและอ้าปากรับอย่างเต็มใจ มันไม่เหมือนเดิม

ตอนนี้ รีอันย่างเข้าวัย "หนูทำเอง" แล้วกระมัง
ทุกอย่าง พ่อคุณต้องการทำเองหมด
ตักข้าวได้เองเก่งขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ช่วงแรกของการกิน ช่วงสองแม่ต้องช่วยแล้ว เพราะจะิเริ่มหันความสนใจไปสู่อย่างอื่นก่อนข้าวจะหมด
เดินขึ้นลงบันไดเอง
หยิบรองเท้่าส่งให้ แกพยายามแหย่เท้าเข้าเองแล้ว แต่ยังไม่สำเร็จ
ไม่ยอมให้แปรงฟันให้ แต่ให้ถือแปรงเองเมื่อไหร่ ก็นั่งอมดูดยาสีฟันอยู่นั่นแหละ
สอนให้บ้วนปากเท่าไหร่ ก็กลายเป็นดื่มน้ำพุงแตกทุกที พ่นให้ดูก็พ่นออกมาแต่ลมปู้ดๆ
กระโถนไม่ยอมนั่งเสียแล้ว ลูกแม่ .. ถนัดยืนถ่าย วันไหนถ่ายเหลว พออึหล่นแปะ รีอันก็จะขยับตัวย้ายที่
ผลคือ รอบๆตัวที่แม่นั่งอยู่มีแต่กองอึของลูกแปะๆๆ เต็มไปหมด แต่จับนั่งกระโถนจนอ่อนใจแล้วอ่ะ




เมื่อเลิกดูดนมแม่นอน ลูกก็ต้องนอนเอง เดี๋ยวนี้พอปิดไฟห้องมืด ลูกจะนอนคลำพุงแม่เล่นสักครู่ก็ม่อยหลับได้เลย แต่ยังต้องมีแม่นอนด้วยอยู่ ไม่อย่างนั้นจะโกรธมาก งานนี้แม่อนุโลมให้ ถือเป็นสิ่งชดเชยที่แม่หายตัวไปนาน

การพูด ลูกพูดได้เรื่อยเปื่อยเจี้อยแจ้วมาก ฟังออกเป็นคำบ้าง ไม่ออกส่วนใหญ่
แต่เสียงฉี่นี่ชัดมาก ... วันก่อน ลูกบอกว่า "ชี้ฮั่ลก๊า" ถ้าตามนั้นจริงๆก็แปลได้ว่า จะฉี่แล้วนะ, ฉี่ดีมั้ย
ตอนนั้นอิแม่กำลังพูดอะไรกับพ่ออยู่ ได้ยินลูกพูดแต่ไม่ได้สนใจ ผลคือ มีน้ำนองปรากฎตรงนั้นทันที
ร้องแว๊กๆๆ ตกใจรีบเช็ดฉี่ แต่ดีใจว่าเมื่อกี้ถ้าฟังไม่ผิด ลูกบอกแล้วแต่ฉันไม่รู้เฟ้ย

ถ้าอยากให้ทำอะไร ลูกจะลงท้ายด้วย ...ฮั่ลก๊า เสมอ ซึ่งหมายความว่า ..ดีมั้ย ..ทำได้มั้ย
รีอันยกนิ้วบอกอายุตัวเองได้แล้วครับ .. พอถามว่ากี่ขวบแล้ว หนูจะยกนิ้วโป้งกับนิ้วชี้กางให้ทันที
(เด็กเกาหลีจะบอกว่าตัวเองสองขวบทันที เมื่อพ้นขวบแรกแล้ว)
เมื่อถามว่าอะไรอยู่ตรงไหน ลูกก็จะจิ้มโชว์ให้ทันที ส่วนใหญ่จิ้มผิดจิ้มถูก ไม่เห็นแน่นอนสักที
แค่นี้แม่ก็ว่า เก่งมากแล้ว ..
พวกนี้ ย่าสอนทั้งนั้น .. ลูกฟังและตามย่าได้ดีกว่าแม่ ดูเหมือนจะเป็นงั้นนะ

ลืมลงได้ไงลูก

รีอัน..

แม่ไม่เชื่อที่ใครเขาบอกว่า เด็กลืม ..
ลืมว่าตัวเองเคยต้องหนุนอกอุ่นแม่ดูดนมจนหลับไป

แต่ทำไมลูกค้นหาไม่พบแล้วจริงๆว่า ที่กำลังหงุดหงิดอยู่น่ะ เพราะอยากซุกอกแม่


แม่ตั้งใจไว้เสมอว่า จะหย่านมแม่อย่างค่อยเป็นค่อยไป
แต่อย่างไม่ตั้งใจ ..ลูกโดนแม่หักดิบซะนี่..
แม่ไม่ยอมให้หนูดูดนม สลับกับใจอ่อนเป็นบางวัน อยู่สัปดาห์หนึ่ง
แล้วหายต้อยไปเลยสัปดาห์นึง
โดยได้พบกันเป็นพักๆ แต่ไม่ได้นอนด้วยกันสักคืน

พอระยะเวลาไม่นอนด้วยกันกับแม่ ชักจะย่างเกินหนึ่งสัปดาห์
ลูกเริ่มจะคิดถึงแม่มาก ย่าบอกว่า ไม่กิน กลางคืนไม่นอน ย่าได้นอนแค่สองชั่วโมง
ที่เหลือต้องลุกมาพยายามกล่อมรีอัน ที่ไม่ยอมหลับต่อ แล้วมาหมดแรงสลบเอาตอนเช้า

แม่จึงต้องไปขออนุญาติพิเศษ ออกไปรับลูกมานอนด้วยกัน

คืนแรกที่ได้กลับมานอนด้วยกัน
ลูกตื่นมากลางดึกจริงๆ นอนไม่ค่อยสนิท
เหมือนแม่เลย .. เนื่องจากรู้สึกแปลกๆ ไม่ได้นอนกับลูกนานจนไม่กล้าหลับให้สนิท คอยระวังฟังเสียงลูก
พบว่า หนูไม่นอนเพราะเหตุผลที่คันแผลยุงกัดเป็นสาเหตุหลัก

คืนสอง ลูกตกใจตื่นขึ้นมา โงหัวมาหันซ้ายหันขวามาเจอแม่นอนอยู่ ฟุบลงหลับต่อเลย
แต่ตื่นเช้ามืดมาหงุดหงิดเหมือนเดิม แม่ต้องหาอะไรให้กินนิดหน่อย - ทั้งที่อยากให้ลูกดูดนม แต่หนูไม่ยอมดูด
พอได้กินบ้าง ลูกนอนต่อได้
ได้ข้อสมมุติฐานว่า ลูกกินไม่อิ่มก่อนนอน

วันรุ่งขึ้น วันพฤหัสที่21 ที่ผ่านมา แม่ได้รับอนุญาติให้กลับบ้านได้
ดีใจสุดๆ แต่ตั้งตัวไม่ทันหรอก แม่ไม่ได้อยู่บ้่านมานาน รู้สึกว่ายังดูแลเรื่องอาหารลูกไม่ดีนัก
แต่รีอันกินจนพุงกางก่อนเข้านอน

ลูกตื่นเช้ามืดประมาณตีสี่ และตื่นแต่เช้าอย่างหงุดหงิด
เหมือนเดิม

แย่หละ เป็นนิสัยแล้วหรือนี่ ..

วันศุกร์ วันเสาร์ ..
เหมือนเดิม แต่อาการดีขึ้น สุขภาพจิตดีขึ้น

วันศุกร์ แม่นึกได้ว่า น้ำแมชิล*มีฤทธิ์ฆ่าเชื้อ เลยชงให้ลูกกิน เนื่องจากท้องเสียแบบเบาๆ ถ่ายเหลววันละสามสี่ครั้ง ไม่มีข้อแม้ว่า กินมากหรือน้อย
วันรุ่งขึ้น อาการท้องเสียเบาๆหายไปเลย เป็นข้อพิสูจน์คุณภาพน้ำแมชิลครั้งแรก ทำให้แม่มั่นใจมากขึ้น

วันเสาร์ แม่จิ้มนมให้หนูดูดทั้งวัน ค่อนข้างเมื่อยมาก แต่ผลคือลูกดื่มนมได้เยอะขึ้น รวมๆแล้วทั้งวันก็น่าจะมากกว่า 180ml. เยอะที่สุดแล้วในปริมาณต่อวันที่เคยกินมา

วันอาทิตย์ ตอนบ่าย แม่ลองเอาฝาหัดดื่มเปลี่ยนมาครอบแก้วให้ลูก แทนหลอดดูด
รีอันยกดื่มอย่างสนุกสนาน ..
วันนี้ดื่มได้ไม่มากเท่าเมื่อวาน แต่แม่ว่ามันเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีแล้ว หลังจากนี้กำหนดให้ดื่มนมเป็นเวลา ลุกคงจะดื่มนมได้มากขึ้นเอง ดูลูกท่าทางจะไม่เป็นเด็กกินน้อยมาก ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร
ยิ่งหลังจากเลิกดูดนมแม่ หนูกินข้าวได้ง่ายขึ้นจริงๆ (ก็หิวนี่เนาะ..)


คนอื่นเขาบอกว่า เด็กไม่ได้ดูดนมสามวันก็จะลืมแล้ว
แต่เลยสัปดา์ห์แรกไปแล้ว ลูกยังเลิกเสื้อแม่หานมอยู่เลย

ณ วันนี้ ลูกไม่หานมแล้ว แต่คงรู้สึกว่าตัวเองต้องทำอะไรสักอย่างกับใต้เสื้อแม่ แล้วจะรู้สึกดี
ลูกเลิกเสื้อแม่หลายครั้งเวลาง่วงนอน เปิดได้แค่พุง แล้วก็เล่นคลุกคลีพุงแม่อยู่อย่างนั้น
แต่คงรู้สึกว่า ไม่ใช่สิ ไม่ใช่แค่นี้ เพราะไม่เคยเห็นหนูพอใจแค่พุงแม่สักครั้ง

อีกไม่นาน แม่อยากพาหนูบินกลับไทย
บอกตัวเองว่า กรูจะทำไงดีบนเครื่อง ถ้าไม่มีนมแม่กล่ิอมลูก
ต้องหาทางให้ลงตัวให้ได้ ..

พบว่า พอได้เวลาที่เคยนอน ลูกก็ผล็อยหลับได้ไม่ยากอย่างที่คิด
ลูกชินกับการหลับบนหลัง .. บางวันหลับไปเลยบนหมอนตัวเอง
เหมือนจะสบายดี ทั้งแม่ทั้งลูก

แต่แม่ยังรู้สึกลึกๆอยากให้ลูกดูดนมอยู่
หนูก็คงเหมือนกัน
แม่ต้องหักห้ามใจ เพราะให้ดูดต่อก็คงอีกไม่นานจับเลิกกันอีกครั้งคงเหนื่อย

ทำไมต้องทรมานใจกันทั้งแม่ทั้งลูกอย่างนี้ด้วยนะ
ถ้ามีน้องของหนูอีกคน แม่ต้องหัดให้เขาปรับตัวรับขวดนมกับจุกยางด้วยบ้างหละ

ระยะสองสามเดือนที่ผ่านมา เราสะบักสะบอมกันทั้งแม่และลูก
ผลัดกันป่วย ผลัดกันมีเรื่องขลุกขลัก
ลูกน้ำหนักไม่ขึ้นแล้วยังลดอีกต่างหาก
ความสูงไม่ต้องพูดถึง ไม่อยากวัดให้ช้ำอก
หนูตัวไม่สูงเท่าเพื่อนผู้หญิงที่เกิดวันติดกันด้วยซ้ำไป

เดี๋ยวกลับไทยอีกตามโครงการ ปรับตัวกันอีกแล้ว ..
หวังว่า ทุกขบวนการนั้น คือการเติบโตของเราทั้งคู่

ช่วงที่ผ่านมา หนูได้มีโอกาสคลุำกคลีกับคนอื่นๆแทนการอยู่กับแค่แม่สองคน
ลูกชอบพ่อมากจริงๆ ดูหนูสนุำกสนานกับพ่อมาก
ย่าด้วย ..
ทุกคนคิดถึงลูกแน่ๆ ถ้าเรากลับไทยกัน จะดีใจดีหรือเปล่าเนี่ยะ..

รักลูกครับ
แม่




*เหนื่อย เครียด จนป่วย แอดมิทเข้ารพ.มาค่ะ
*น้ำำแมชิล คือ น้ำที่หมักน้ำตาลกับลูกไม้รสเปรี้ยวชนิดหนึ่ง ใช้ดื่มกันมากช่วงหน้าร้อน น้ำแมชิลมีอิทธิฤทธิ์พิเศษมากมาย ที่แน่ๆดื่มช่วงหน้าร้อนช่วยให้ไม่ท้องเสียง่าย