ปรับกันทุกวัน

เมื่อวานแม่ต้องติวเข้มตัวเองในการรับมือกับอารมณ์ลูก ต้องเอาให้อยู่ให้ได้ เพื่อจะไม่เลยเถิด และไม่กลายเป็นความเคยชิน
ไม่อยากให้รีอัน สนองตอบอารมณ์ตัวเองทันใดจนเคยชิน
ผลคือ เช้านี้พอจะเอาได้อยู่ แล้วลูกก็พูดเองอย่างอารมณ์ดี
"Let's go to kindergarten , it's fun"
สักพักก็ชวนซ้ำอีกเป็นภาษาเกาหลี เร่งให้เรารีบไปโรงเรียนกัน"

แต่พอถึงเวลา จับเข้าแถว เอาอีกแล้วหันหลังกลับวิ่งหนีอีกแล้ว ยังไม่เป็นสันติภาพเสียที เฮ้อ เริ่มอายชาวบ้านเขามากขึ้นแล้วนะ

2เดือนแล้วนะ

ตอนเย็น วันนี้พ่อจะมารีอันไปหัดเล่น inline skate พ่ออยากพาไป เพราะอยากโก้เล่นกับลูก
ผลคือ เราต้องยกเลิกคลาสเปียโน เพราะรีอันร้องไห้ ง่วงนอน หลับมาในรถเลย
ฟังพ่อบ่นรีอันแล้ว นึกสงสารลูกจริงๆ

ก่อนนอน รีอันยังไม่หลับ อยู่ดีๆก็พูดขึ้นมาว่า "엄마 아빠싫데"
งานเข้าแล้วหละ

วันนี้แม่เลยชดเชยให้มากเป็นพิเศษด้วยการพาเล่น shadow puppet รีอันชอบมากกกกก
พรุ่งนี้และวันต่อๆไป แม่จะหาอะไรมาเล่นให้มากขึ้นอีก ^^
รักลูก

ช่วงนี้พยายามเซ็ทตารางเวลาของรีอันให้เป็นรูทีน อีกด้านหนึ่งคือ สร้างวินัย
ถึงเวลานี้ต้องนี่และนั่น แน่นอนว่าไม่มีอะไรดัดได้ง่ายๆ
ทุกวันต้องกินอาหารเย็นตอน5โมง แล้วห้อต่อไปเปียโน
กลับจากเปียโน ห้ามไถลที่ไหน กลับเข้าบ้านอาบน้ำอ่านหนุงสือเตรียมตัวนอนเลย
เวลาตอนนี้ที่ดูเหมือน เซ็ทได้แล้วคือ เวลานอนและตื่น
พอ08:15 คอหักผลั่ก เงียบเลย แม้ว่าจะยังนั่งลุกๆอยู่เมื่อกี้ก็ตาม

เช้า 06:45 ตื่นแล้ว เวลาที่เหลือจึงชิลๆมาก ออกไปรอรถตอน09:10
คิดแบบง่ายๆ รีอันได้นอนเกือย11ชม. ตามเป้าเลย
เรื่องเซ็ทเวลานอนนี่ไม่ง่ายนะ

ตารางเรื่องอื่นอีก เห็นง่ายๆอย่างนี้ แม่เพลียเอาเหมือนกัน
ตอนนี้นั่งปวดเมื่อยเนื้อตัวอยู่

เรื่องทำงานเริ่มเข้ามารบกวนจิตใจ หากว่า ลงตัวได้คงดี

dream cather

กลางดึก รีอันร้องไห้ ส่วนแม่ตื่นได้ทันใจเมื่อลูกขยับตัวทีเดียวเลย
เป็นไปได้อย่างไรก็ไม่รู้ สัญชาติญาณทำงานเร็วอย่างนั้นเชียว?

ลูกคงฝันร้าย ร้องไห้แบบกลัวมาก
สะอึกสะอื้นร้องไห้ประมาณเดียวกับ วันที่ร้องไห้หลังจากดูนิทาน hansel gretelนั่นเลย
แม่กอดลูกไว้ รีอันร้องไห้ว่าแม่หายไปไหน แม่บอกว่าแม่อยู่นี่ๆ กอดลูกไว้แล้วหลับกันต่อ

หรือว่านิทานก่อนนอนกันนะ?

เราอ่านเรื่อง 우리집이 죄고야!
ในเรื่องนี้ตัววอมแบท ไม่ชอบบ้านของตัวเอง เลยออกไปหาบ้านใหม่
แล้วแม่ก็ถามรีอันว่า แล้วรีอันล่ะ ชอบบ้านของเรามั้ย?
รีอันตอบว่า ถ้ามีแม่อยู่ด้วย

แล้วเราก็นอน

แล้วถ้าแม่ไม่ได้นอนกับลูกเหมือนเด็กคนอื่นๆล่ะ จะร้องไห้ถึงไหนกันนะ

จากนี้ทุกคืนขอให้ลูกนอนหลับฝันดี เสมอ

ทำได้ตามวัย เมื่อเวลามาถึง ไม่ได้เร่งนะ

แม่มาส่งลูกเรียนเปียโน แล้วนัั่งรอ เราเริ่มคลาสอะไรอย่างนี้มาได้กันประมาณหนึ่งเดือนแล้ว
ตั้งแต่เริ่มเข้าอนุบาลมา ไม่ค่อยกล้าพูดให้ใครฟัง เขินเหมือนกัน กลัวใครเขาจะว่าแม่บ้าเหมือนแม่เกาหลีไปแล้ว
หรือบางคนจะว่า จะเร่งไปไหน. ...

แต่ทุกอย่างมีที่มา และมันสัมพันธ์กันทั้งนั้นเลย
จะเรียงมาบันทึกไว้ให้ฟัง

เราเริ่มคลาสภาษาเกาหลีมานานแล้ว ประมาณปีนึงได้ พบว่ามันก็ไม่เห็นช่วยให้ลูกอ่านเร็วขึ้นเท่าไร
ความสนใจของรีอัน อยู่ที่ตัวอักษรภาษาอังกฤษอย่างเดียวล้วนๆ และพัฒนาการไปตามสเต็ปด้านภาษาอังกฤษ
แม่จึงแจ้งครูไปแล้วว่า ขอหยุดไว้แค่นี้ก่อนดีกว่า แล้วค่อยว่ากันอีกที // แผนคือแม่ต้องหาโอกาสสอนลูกเอง

แต่ตอนนี้ยังนึกไม่ออกเลยว่าจะแทรกสอนลูกเข้าไปตรงไหน

รอเดี๋ยวน่ะ

รีอันชอบวาดภาพมาก ปีที่้แล้ว กล้ามเนื้อมือลูกไม่เข้มแข็งชัดเจนมาก เห็นได้จากการที่ปฎิเสธการระบายสีเกือบสิ้นเชิง
จำใจทำ อย่างน่าสงสาร ...

แต่พอเข้ามาปีนี้ เมื่อเรากลับจากเมืองไทย ลูกแสดงศักยภาพด้านการวาดรูป ให้พวกเราทึ่ง ว่ามันวาดได้ไง
รีอันถ่ายทอดความคิดออกมาเป็นภาพได้น่าสนใจมาก
และวาดเก่งขึ้นๆ บางทีออกแบบเอง เช่นภาพฝูงเต่าทะเล แม่แน่ใจว่าเรายังไม่เคยเห็นตัวเป็นๆกันเลย
แต่ตอนลูกนั่งขีดเส้นไขว้ไปมาบนกระดองเต่า แม่ต้องรีบถ่ายรูปเก็บไว้ เพราะทึ่ง

ด้านการระบายสีที่เกลียดนัก เธอก็ทำเองได้ดีโดยไม่มีใครจับมือเธอทำ
(มีครูคนหนึ่งรีบชี้ให้ดูกลีบดอกไม้รีอันแล้วบอกว่า ปกติดช. อายุเท่ารีอันจะไม่มานั่งระบายสีในช่องเล็กๆได้เนี๊ยบอย่างนี้นะ)

โชคดีที่พ่อบ้าจี้ตามแม่ วันหนึ่งเราขับรถผ่านป้ายหน้าร้านว่า รับสอนศิลปะตามบ้าน
เราจอดรถลงไปแล้วลงชื่อเลย ตามสไตล์เราที่ปุ๊บปั๊บทันใด เราเป็นกันมาอย่างนี้ตั้งแต่รู้จักกันและไม่เคยเปลี่ยนสักที
อะไรที่คิดนาน มักแปลว่า ยกเลิกหลายครั้ง

แล้วเราก็เริ่มคลาสศิลปะสัปดาห์ละครั้ง ล่าสุดรูปที่ลูกวาด ทำครูทึ่งร้องบอกแม่ว่า รีอันวาดรูปเหมือนเด็กเจ็ดขวบวาด
(พ่อบอกว่าเวอร์เปล่า?)
แล้วครูชี้ให้ดูว่ารีอันถ่ายทอดภาพนกจากภาพที่เห็นออกมายังไง
โดยเฉพาะจะงอยปากที่วาดจากด้านหน้าไม่ใช่ด้านข้าง ที่น่าจะวาดง่ายกว่า
การวาดภาพ ลูกไม่ลืมสมดุลย์ทั้งสองด้าน ที่ปีกด้านหนึ่งมีขีดขวาง อีกด้านก็ต้องมีด้วยกัน
มีขามีเท้านกเสร็จสรรพ ส่วนแม่ชอบดีไซน์ภาพต้นไม้ของรีอันมาก

ยังเส้นสายลายทะเลอีก ปลา ไข่ปลามีครบในเรื่องหมด

ส่วนเปียโน เพราะรีอันไปเล่นเปียโนบ้านฮัลมอนี แล้วร้องเพลงคลอตาม ท่าดีมาก
เราอยากให้ลูกเรียนเปียโนกันอยู่แล้ว เลยไปตามใบปลิวแรกที่เราได้รับนั่นเลย
แน่นอนลงเรียนทันที แต่ที่นี่ไกลจากบ้านเรา แต่เป็นที่เดียวที่มีหลักสูตรสอนเด็กเล็ก
ไม่ต้องไปหาที่ไหนอีกแล้ว ซูซูก่ง ซูซูกิ หายาก บ้านนอกที่นี่
แต่เรียนทุกวัน แม่ขับรถส่งทุกวัน ครูก็มีเทคนิคของเขา ยังไม่ขึ้นเปียโนทันทีหรอก แต่ต้องฝึกสารพัดอย่างก่อน

แล้วแม่ก็ติดต่อRoyเอาไว้สำหรับคลาสพิเศษ ภาษาอังกฤษของลูก
เหตุผลคือเพิ่ม ชดเชยสิ่งแวดล้อมของภาษาอังกฤษที่หายไปของเรา

สามแล้วนะ ยังไม่จบแค่นี้
kabeกลับมาอีกแล้ว หลังจากพักไปสามเดือน เพราะหาครูให้ไม่ได้
ครูคนนี้ชื่นชมรีอันมากว่า มีลักษณะช่างสังเกตุที่ดีมาก อยู่ดีๆำ่อนจบคลาสรีอันประกบชิ้นนั้นชิ้นนี้แล้วยื่นให้ครู

พอแม่เข้ามา ครูรีบอวด รีอันทำหัวใจให้ แม่ก็ว่าน่าสนใจหวะ ทำไมเวลาอยู่กับครูๆทั้งหลายแล้วช่างเก่งอย่างนี้วะ
ครูบอกว่า แพทเทิร์นก็เป็น จำนวนก็ได้ เอ....สำหรับเรามันธรรมดานะเนี่ย มันก็น่าจะทำได้อยู่แล้วนะ
แกว่าทั้งช่างสังเกตุ จินตนาการก็สุดยอด //

ส่วนแม่เห็นว่าก็เหมาะสมดีกับอายุ --เพราะยังไม่เคยเปรียบเทียบกับใครมาก่อน ไม่รู้จริงๆ แต่ไม่รู้สึกตื่นเต้นเหมือนครูค่ะ
นึกถึงtangramsในแอพไอโฟนที่รีอันเล่นๆอยู่ หรือมันอาจจะเกี่ยวกันไหมนะ?