เราเรียนรู้ที่รพ.

ลูก..

แม่ไม่ได้เข้ามาบันทึกให้หนูนานมากเหมือนกัน
ผิดวิสัยแม่ช่างบันทึกไปมากแล้วนี่ .. บอกว่าไม่มีเวลาก็ไม่เชิง

แม่ใช้คอมพิวเตอร์ไม่ได้ ณ เวลาที่หนูยังลืมตาอยู่น่ะลูก
หากแม่หายจากสายตา ขณะที่หนูไม่ได้ทำอะำไรเพลินๆอยู่ - ไม่ได้
หากหนูปีนขึ้นมานั่งหน้าคอมพิวเตอร์กับแม่ - เอ็งจะช่วยแม่ตบตีคีย์บอร์ดบ้าง ช่วยใช้เมาส์คลิกโน่นนี่บ้าง
โฮ้ยย เสียหายมากมายเลยนะลูก .. เลิกๆ ปิดดีกว่า

ณ วันนี้ หนูอายุครบสิบเดือนเต็มแล้วครับ
หนูโตขึ้นมากอย่างที่ทุกคนรู้สึกได้
แ่ต่รู้ไหมว่า ก่อนถึงวันนี้ .. หนูแอดมิทเข้ารพ.มาสัปดาห์นึง มีแม่ห้อยสะบักสะบอมห่อยๆไปอีกคนด้วย
แม่เหนื่อยมากลูก กับอีแค่หวัดเองนะ .. แต่เหตุเพราะแม่ยังไม่ได้พาหนูฉีดวัคซีนป้องกันไข้หวัดใหญ่
หนูติดหวัดจากย่า ไข้ไม่ยอมลด หมอกังวลว่าจะเป็นไข้หวัดใหญ่ชวนไปนอนในรพ.

แม่น้ำตาร่วงเลยลูก ... เหนื่อยน่ะ
ก่อนจะมาหาหมอ ที่แม่บันทึกวันก่อนว่าหนูไม่ยอมนอน ตอนหลังเที่ยงคืนน่ะ
วันนั้นเป็นอาการเริ่มแรก แต่หนูยังเล่นได้อยู่ เลยดูเหมือนว่าตื่นมาเล่น
แต่มันผิดปกติค่ะ .. แม่จะจำไว้เลย ถ้าหนูไม่ยอมนอน ต้องเนื่องจากว่าไม่สบายตัว

วันต่อมา หนูคงอาการหนักขึ้น ตื่นมาแต่เล่นไม่ออกแล้ว งอแงตลอด
แม่อยากตายหลังจากอดนอนได้สองคืน
รุ่งขึ้นพาไปหาหมอ โดนสั่งแอดมิทเข้ารพ.
คืนแรกที่รพ. หนูไข้ลดแล้วแต่ไม่ยอมลงนอนบนเตียง ต้องห้อยติดตัวแม่
หนูง่วงจัดๆมากแต่ต้องการให้แม่อุ้มตลอด
แม่เหนือยจัดๆมาก -- ยิ้มไม่ออกเลยสักแผะเดียว หมดแล้วความอดทนทั้งปวง

เราหอบหิ้วกันจนถึงเที่ยงคืนครึ่ง หนูร้องไห้มาตลอดจึงหลับไปอย่างสนิทในที่สุด

วันต่อมา หนูอาการหายดีเรียบร้อย แม่อยากกลับบ้านมาก
หมอขอดูอาการอีกคืนแล้วให้ออกได้พรุ่งนี้เ้ช้า
คืนนั้น พ่อมารับแล้วไปช่วยขอพยาบาลเป็นกรณีพิเศษ ให้เราออกไปนอนบ้าน แล้วจะกลับมาวันรุ่งขึ้น
(บ้านกับรพ.ใกล้กันแบบขับรถ5นาทีเอง)

คืนเดียวที่บ้าน หนูเริ่มไอแล้วลามไปเรื่อยเปื่อย
จากวันนี้เราต้องอยู่ต่อจนครบสัปดาห์จนได้


สิ่งที่ทรมานใจแม่ที่สุดที่นี่คือ การจับหนูฉีดน้ำเกลือเข้าเส้น
ตัวอ้วนๆ เนื้ออูมๆของหนู พยาบาลส่ายหน้าหน่ายเลย
แม่กอดลูกร้องไห้กันสองคน หลังจากรีอันโดนเสียบและส่ายเข็มหาเส้นใต้ผิวหนังครบสี่จุด สองแขนสองขา
นี่เป็นรอบสอง รอบแรกหนูก็โดนจนครบสี่จุดแบบนี้เช่นกัน ก่อนจะพักยกแล้วกลับมาอีกครั้ง

ในที่สุด เขาจับเส้นต่อเข้ากับเส้นเลือดหนูจนได้ ที่เท้า ..
แต่ความอยู่ไม่นิ่ง เกาะยืนบ้างคลานไปมาบ้าง ทำให้เข็มพลาสติกงอหักในนั้น ยาไม่เดินเลือดออก
แม่ต้องพาหนูไปเปลี่ยน - ถอดเข็มแล้วเตรียมรอเสียบอีก (โฮ...)

อีกครั้ง .. หนูเล่นอยู่ดีๆ แม่สังเกตุว่าทำไมเลือดออกมาอีกแล้ว
ตายๆๆๆๆ ข้อต่อตรงที่เป็นจุดสำหรับฉีดยาเข้าสายยาง มันหลุดออกจากกัน
แม่หอบรีอันที่มีแต่เข็มเสียบอยู่ วิ่งไปหาพยาบาล มีเพื่อนร่วมห้องอีกคนช่วยลากขวดยากับสายยางต่องแต่งตามมา
ที่นี่ แม่ต้องทนดูเขาดูดอากาศบ้าง ดูดเลือดบ้าง ฉีดยาเข้าบ้าง
พยาบาลตกใจมาก เพราะหนูยังเล็กมาก ..
ในที่สุด หลังจากดูดและฉีดกันหลายรอบ ก็ต้องเปลี่ยนเข็มจนได้ นั่นคือ ถอดของเก่าออกแล้วเสียบใหม่

ลูกจ๋า .. แม่พยายามทำใจอย่างยิ่ง แต่โค-ตรทรมานเลยลูก
หนูร้องไห้เพราะการโดนจับฉีดอย่างนี้ จนเสียงแหบแห้งหมด

แม่ลองนับจำนวนจิ้มทั้งหมด รวมๆแล้วประมาณสิบสองจิ้มจ้ะลูก
วันละห้าจิ้ม (สี่จิ้มแขนขา จิ้มที่ห้าจะสำเร็จ)
พยาบาลบอกว่า ถ้าจิ้มนี้ยังไม่ได้อีก คุณพยาบาลคนสวยกำลังคิดจะจิ้มหนูที่หน้าผากอ่ะ
แม่ฟังแล้วแทบจะล้มพับตรงนั้นเลยลูก.. ㅠ ㅠ

คืนหนึ่ง อยู่ดีๆ หนูก็ร่วงจากเตียงฝุ่บลงไปข้างล่าง
แม่ไม่ได้ยินเสียงอะไร แต่กระเด้งได้ยังไงไม่รู้ กระโดดลงไปอุ้มหนูขึ้นมา
คุณยายพี่ม่ง บอกว่าเพราะหนูหลับอยู่อาการตกเตียงจึงเป็นไปอย่างไร้แรงต้าน ทำให้ไม่มีการหักใดๆ
โชคดีไปลูก (ถ้าเป็นคนปกติที่รู้ตัวว่าตกจากที่สูงจะมีอาการขืนทำให้มีแรงต้าน และหักได้)

ตรงหน้าผากหนูโนและปูดเขียวดำในวันต่อมา ... เฮ้อ

หลังจากทรมานกับเรื่องอุบัติเหตุสายน้ำเกลือหลายครั้ง แม่ตัดสินใจ ขอพยาบาลไม่เอาแล้ว
แ่ต่นั่นหมายถึงว่า เขาให้ยาอื่นๆไม่ได้นอกจากยากิน คอยระวังอาการไข้ของหนู
แม่ไม่พาหนูออกไปนอกห้องเด็ดขาด เนื่องจากมีผู้ป่วยใหม่ืุทุกวัน
หากออกไปหนูต้องรับเชื้อใหม่ๆ อะไรแปลกๆอีก

ทะนุถนอมหนู ดูแลระวังอย่างดีเพื่อให้ออกจากรพ.ได้เร็วที่สุด
พ่อสิ มาเยี่ยมดูหนูได้ไม่เท่าไร เป็นหวัดซะแล้ว ...

พอเราออกจากรพ.ได้ หนูเจอพ่อที่ยังป่วยอยู่ที่บ้าน รีอันก็ไม่ยอมหายสนิทง่ายๆอีก

แม่อยากร้องไห้เป็นเสียงจิ้งเหลนย่างมากเลยลูก ตายๆๆ ช้านอยากตรายยย


ณ ตอนนี้ หลังจากหนูหายป่วย แม่พบว่าคำที่เขาพูดว่า หลังจากเด็กป่วย เด็กจะโตขึ้นนั่น เหมือนจะจริงนะลูก
แต่ยังไงก็ไม่อยากเจอแบบนี้อีกแล้ว .. ขอให้หนูโตแบบธรรมดาดีกว่าลูก

แม่จะมาเล่าเรื่องฟังสบายๆเกี่ยวกับการโตของหนูอีกนะ

รักลูกมากขึ้นครับ

แม่

สะบักสะบอม

รีอันครับ
แม่ต้องบันทึกแบบเร็วๆอีกแล้ว .. (อิสระจ๋า รีบกลับมาเมื่อรีอันครบขวบนะจ๊ะ)
..
.....
..
.....
..
...

แม่กำลังคิดว่า หนูกำลังเข้าวัย"เลียนแบบผู้ใหญ่"นะลูก


1.
วันก่อนใช่มั้ย ที่แม่เล่าเรื่องหนูอึตามแม่
ภูมิใจกับเรื่องนี้แบบขำๆมากทีเดียว
อดไม่ได้ต้องเล่าให้คนที่นั่งคุยด้วยฟังขำๆ
ครูซาร่าบอกว่า .. ใช่นะ ดังนั้นแล้วนี่ พ่อจึงต้องแสดงท่าฉี่(ลูกผู้ชาย)ให้ลูกชายดู
แล้วหลังจากนั้น ลูกชายก็จะทำตาม

แม่เก็บไว้ในหัว ..
สองวันถัดมา หลังอาหารเช้า หนูเล่นอยู่ดีๆก็นั่งสะบัดๆตัวเหมือนขนลุก
แล้วนั่งอ้ำอึ้ง แม่รีบจับหนูถอดกางเกงแล้วยกเข้าห้องน้ำเลย
ส่วนแม่อยากทดลองทฤษฏีทำตามนี้ เลยนั่งด้วย
แล้วทำอย่างเดิม คือทำท่าเหมือนอึเอง

..แม่อึไม่ออกหร๊อกลูก แต่พออนุโลมฉี่ให้ได้
ทันใด หนูก็ฉี่ด้วยเหมือนกัน เมื่อได้ยินเสียงสายน้ำ (กิกิ)

แล้วก็นั่งเบ่งอึหน้าแดงให้แม่ตาม เป็นอย่างนี้ทั้งสองวัน

อืมม์ น่าจะใช่นะ



2.
..ประมาณสัปดาห์ที่แล้ว อยู่ดีๆ หนูก็หลับตาแบบเม้มๆบ่อยมาก
เฮ่ย รีอันเป็นอะไร แม่กังวลว่าหนูสายตาสั้นหรือเปล่านะ ?
แม่จะระวังเวลาหนูเข้าไปเกาะขอบจอทีวี แม่จะปิดทีวีทันที
แต่คนอื่นไม่ระวังให้แม่ ทั้งย่าและพ่อ

แม่คิดกังวลแต่เก็บไว้่ เอาเถอะ ใกล้จะถึงวันนัดตรวจสุขภาพของหนูแล้ว

แล้วแม่ก็พบว่า ที่จริงหนูส่ง wink ! ตะหาก

ใครสอนหนูวะลูก ? ?



**วันนี้ หลังจากแม่แน่ใจแล้วว่าหนูเข้าใจว่ามันคือวิ้งค์
แม่ร้องว่า วิ้งค์แล้วทำท่าเม้มดวงตาสะบัดใบหน้าเล็กน้อย
รีอันหัวเราะลั่นห้อง ... เอ้อ บทจะหัวเราะ เอ็งก็ทำได้ง่ายๆงิ๊น่ะนะ

พ่อถ่ายวิดีโอติดชอทหนูวิงค์มาด้วย แต่แหม มันมีแถมอาการตัวสะบัดๆขนลุกเหมือนอยากถ่ายอีกด้วยอ่ะ
แม่สับสนๆ เนื่องจากประสาทกินหัวมัวแต่จ้องจะจับลูกนั่งกระโถน ฮ่าฮ่าฮ่า
(ประชดตัวเองค่า :- )



3.
เมื่อวานไปรับรีอันที่บ้านย่า ย่ารีบแจ้งให้ฟังว่า เมื่อใดที่รีอันจับวัตถุลักษณะยาวๆได้
หนูจะยกมันแนบหูพร้อมกับส่งเสียงอืออา ออแอ
แกบอกว่า หัวเราะขำกันกลิ้ง
แต่แม่ไม่เคยเห็น .. เป็นไปได้ไง ที่ย่าจะพบอะไรก่อนแม่อย่างนี้

แล้ววันนี้แม่ก็เห็น ..
จริงด้วย ..ขำเลเวลหนึ่ง

พอย่าไปรับโทรศัพท์จึงเข้าใจ
อ้อ ..ย่ารับโทรศัพท์ขณะมีรีอันผูกไว้บนหลัง แล้วส่งหูโทรศัพท์ให้หนูด้วย
ท่าถือหูโทรศัพท์แล้วเมาท์กับอีกสายนี่ เห็นแล้วขำ
เราฮากัน หนูก็ยังไม่สนใจ ส่งเสียงจ้อไม่หยุดอีก ขำเลเวลสองให้นะลูก

มิน่า เวลามีโทรศัพท์มา หนูมักส่งยิ้มให้แม่เสมอ
แต่แม่ไม่เคยส่งหูโทรศัพท์ให้หนูเลยนั่นเอง



~ นอกเรื่อง ~
1.หนูเล่นกับย่าดีเหลือเกินลูก .. อย่างน้อยก็ดีที่มีย่าอีกคน
แม่ว่าหนูรู้สึกความรักของย่าอีกแบบที่ต่างจากแม่
ดีกับย่าเสร็จ แล้วกลับบ้านมา แสดงทุกอารมณ์กับแม่หมดเลย
ตั้งแต่นัวเนียคลอเคลีย ตะกายหาเวลาง่วง
จนถึงโกรธแผดเสียงลั่นไปสามตึก ทำยังไงก็ไม่หยุด


เออ เด็กทั่วไปเหมือนหนูไหมนี่ ? ที่น่ารักกับชาวบ้านแต่กับแม่นี่อีกเรื่อง โฮๆ


2.หนูพลังเยอะจัดเลยลูก แม่พลาดตอนไหนให้หนูผลาญพลังงานน้อยไป
หนูนอนช่วงภาคหลังไม่หลับ (หลังเที่ยงคืน)
ดิ้นไปดิ้นมาตลอด แม่เลยเปิดไฟจะปล่อยให้หนูเล่นเอง แม่จะนอน
ฮ๊ายย คิดผิด หนูตะกายแม่ หนูทึ้งผมแม่ หนูตะปบหัวแม่
หน้าแม่มีแผลสามเขี้ยว และเส้นผมนับไม่ถ้วนที่กระจุย
แม่ร้อง หนูัหัวเราะชอบใจ

ในที่สุด พ่อมาช่วยชีวิตแม่ อุ้มรีอันไป แ้ล้วเงียบหายไปที่ห้องโน้นเลย
ย่องไปดูอีกที หนูหลับฟี้ซะแล้ว
พ่อเก่งมากที่เอาหนูหลับได้ หรือว่าหนูแบตหมดแล้วนี่
รู้แต่ว่า วันต่อไป แม่จะปล่อยให้หนูเหนื่อยระหว่างวันให้เข็ดเลยลูก

ปล.เหตุการณ์นี้ เกิดเมื่อสักครู่ แม่ตื่นมาตอนตีสองแล้วไม่สามารถรับมือหนูได้
พ่อมาเอาหนูไปตอนตีห้าครึ่ง แล้วแม่มานั่งบ้าอัพบล๊อก -*-


รักสะบักสะบอม
แม่

เรื่องนี้ไม่เหม็น แต่น่ารัก

ลูก..

วันนี้มีเรื่องขำๆ .. สำหรับแม่มันน่ารัก
แต่ถ้าเล่า ใครเขาจะคิดว่าแม่ทะลึ่งหรือเปล่านะ

"หนูอึตามแม่จ้ะลูก" อิอิ
บอกไปแล้วก็เขินนิดๆ

แม่ปวดท้องเลยอุ้มรีอันเข้าห้องน้ำ
เราต้องเข้าด้วยกัน ไม่งั้นรีอันจะลุยตามแม่ไปเอง
เลยถือโอกาสถอดกางเกงหนูด้วย นั่งกระโถนของหนูน่ะแหละ
แม่นั่งข้างบน รีอันนั่งข้างล่าง
แม่ทำท่าเบ่งอึแบบโอเว่อร์ ให้หนูดู

มันมีผลแฮะ ..หลังจากนั้นหนูเบ่งอึจนน้ำตาคลอ
ตาแดงจมูกแดงครบเครื่องเลย

หนูอึตามแม่ดั้วะ จากจะเย้....เสียจริง
ควรดีใจไหมนี่ ?

รักลูกท่าเบ่งอึ
แม่ทะลึ่ง

**

สวัสดีปีหนูครับ

รูปนี้เมื่อสักครู่นี้เอง

ลูก ..

วันนี้เป็นวันปีใหม่แรกของหนู ..
ปกติแล้ว พ่อกับแม่ก็ไม่ได้ทำอะไรเป็นเรื่องเป็นราวในวันอย่างนี้หรอก
สำหรับแม่ คิดว่า คือวันวันหนึ่ง มีพิเศษอยู่หน่อยคือ
เป็นวันที่เราสามารถตั้งใจเริ่มต้นใหม่ได้อย่างเป็นทางการ

นอกจากนั้น วันหยุดอย่างนี้ คือ นอนและขับรถเที่ยวเรื่อยๆ
แม่เลิกบ้าจี้วิ่งตามพ่อไปดูอาทิตย์แรกแห่งปีมาสองสามปีแล้ว
หนาว รถติด คนแยะ เห็นอาทิตย์ขึ้น สายบ้างไม่เห็นบ้าง (เพราะเมฆเยอะ)
แล้วก็กลับบ้าน หิว ง่วงนอน แค่นั้นเองวันหนึ่ง

วันนี้ เราไม่ไปแน่ นอน
ใช่ครับ นอนและนอน ตื่นสายๆ
หนูก็เอากับพ่อกับแม่ด้วย ตื่นเช้าแต่ง่วงแน็บเร็ว
คงเพราะแม่ไม่ยอมลุกอย่างมีสติสตังค์เสียทีหงะ

เมื่อวานนี้ เราไปบ้านพี่ฮานึล-บาดากัน
หนูไปที่นี่ทีไร จะคลานและเล่นไปทั่วอย่างเมามัน
เล่นดีมากทีเดียว โดยเฉพาะของเล่นชุดครัวของพี่ๆเขา

เราโดนหิ้วขึ้นรถพ่อตั้งแต่ห้าโมงเย็น
ตามไปแดวูด้วยกัน ผจญขบวนรถติดยาวเหยียด
คนเขาแห่กันมาที่เกาะบ้านเรา มารอดูอาทิตย์แรก ปีนี้เขาจัดเป็นชุกเจเลยนะ (Festival)

แล้วไปกินเย็นแบบง่ายๆที่บ้านนั้น
หนูเล่นจนเหนื่อยเต็มที่ แล้วหลับกันเลยในห้องพี่ๆเขา
ทำให้เช้านี้แม่อยากส่งหนูไปมกยกทัง (ห้องอาบน้ำรวม)กับย่าเขาจัง

ชวนพ่อ(คนขี้เกียจที่อยากจะนอนอย่างเดียว)ไปด้วยกัน

สรุปว่าเป็นวันแรกในชีวิตทีหนูเข้ามกยกทัง
แน่นอนว่า รีอันต้องเ้ข้าห้องผู้หญิง เพราะพ่อไปคนเดียว ดูแลหนูไม่ได้หรอก
แย่หน่อยที่ตอนนั้นเป็นเวลาแน็บบ่ายของหนู
ความง่วงทำให้หนูงอแงหน่อย .. พอเริ่มคุ้น หนูก็เล่นน้ำ
แม่ไม่เน้นให้หนูลงอ่างน้ำร้อน เพราะมันร้อนเกินไป
เราไปลงอ่างที่มันอุ่นกำัลังดี
ย่าตามใจแม่ .. ถ้า่ย่ามาคนเดียว หนูโดนจับลงอ่างน้ำร้อนแ่น่
ย่ามักคิดว่า หนูหนาวแบบที่ตัวเองหนาวเสมอ 555

แช่น้ำเยอะวันนี้ ทำให้หนูดูง่วงได้ถี่มาก นอนได้เยอะมากด้วย
แม่คงไม่พาหนูไปบ่อยหรอก คงเหนื่อยมากนะนั่นน่ะ

ส่วนแม่ ไม่ได้ไปมา สามปีแล้วนะนี่


หนูใช้นิ้วเก่งมากเลยลูก
กดไปทั่ว นิ้วชี้นั่นแหละ
หนูจิ้มเพลงเรดิโอในรถของพ่อเขา เพลินกับการย้ายสถานี
จิ้มสวิทช์ปลั๊กไฟ จิ้มตาแม่ จิ้มฟันแม่ ดึงผมแม่

เราเรียกสิ่งนี้ว่า การเรียนรู้ การพัฒนาการ
ก่อนมีหนู แม่ไม่เคยคิดถึงสิ่งนี้มาก่อนเลยลูก
ว่าคนๆหนึ่ง เขาเรียนรู้กันเป็นลำดับขั้นตอนอย่างนี้

หนูเป็นสิ่งมหัศจรรย์ชิ้นหนึ่งของโลกที่น่าภาคภูมิใจจ้ะ


รักครับ

**เราเริ่มเตรียมวันเกิดแรกของหนูกันแล้ว -เรา-ในที่นี้แปลว่า พ่อเป็นตัวตั้งตัวตีแม่เป็นตัวตามจ้ะ
หากวันนั้น เราทุกคนมีความสุขกับอะไรใหม่ๆ ยกความดีให้พ่อคนเดียวกันนะ