หัวใสเหม่ง เห็นๆ

ลูกแม่

แม่เรียนรู้ว่า ก่อนทำอะไรก็ตาม หากอยากได้รับความร่วมมือจากลูกอย่างดี
ให้แจ้งก่อนล่วงหน้า คุยกันให้เข้าใจก่อน

แม่แจ้งทุกเช้า ว่าวันนี้ไปโรงเรียน
อาบน้ำเสร็จ สวมเสื้อผ้า หวีผมอย่างรวดเร็ว แม่เตรียมกระเป๋าไว้แล้ว
ลูกลุกออกมา

วันนี้อยากสวมรองเท้าเอง
เลือกรองเท้าเอง

และเปิดประตูเอง

รีอันเปิดประตูอย่างมีขั้นตอนและเหตุผลหมด

อันดับแรกสุดต้องก้มลง เอาที่ค้ำประตูลงมา ... เอ๊ะ .. ลูกทำเล่นหรือเปล่า


สอง กดปุ่มให้มีเสียงปิ๊บๆ .. จริงๆประตูบ้านเราไม่ต้องกดปุ่มก็ได้นะ

สาม เมื่อลูกโยกมือจับแล้วดันประตูนั่นแหละ แม่จึงได้เข้าใจเหตุผลทั้งหมด

กดปุ่มก่อน เพราะถ้ากดปุ่มแล้วตัวล็อคจะหดตัวกลับเข้าไป ทำให้โยกมือจับได้ง่ายกว่า
เมื่อโยกมือจับแล้ว เอาไหล่ดันประตูออกไป แต่ตัวเปี๊ยกแค่นี้ ดันไปคืบเดียวก็สุดแล้ว
ที่ค้ำประตูจะทำหน้าที่ให้รีอันได้เบรคเล็กๆ เพื่อขยับขาแล้วโยกให้ได้มุมกว้างขึ้นทันที

เรียบร้อย ..

ฉลาดมากเลยหวะ ลูกแม่




รีอันนั่งเล่นบล๊อกไป ร้องเพลงอะไรเพลงหนึ่ง แม่ต้องนิ่งฟังสักพักจึงจะฟังออก ว่า
"อาปา ฮิมเนเซโย รีอัน อิสจะน๊าโย"

พ่อคับ ... สู้ๆ รีอันอยู่ที่นี่ พ่อไม่ต้องกลัว อย่าหมดแรง สู้ๆ

แปลเป็นไทยให้ได้เนียนๆได้แค่นี้ ค่า

กับลูกโป่ง

กำลังหาหนังสือ oxford reading tree ให้รีอัน
แล้วพบเรื่อง kipper's balloon
พ่อวิ่งไล่จับลูกโป่งมาคืนให้ลูก

เลยนึกถึงเมือวาน รีอันถือลูกโป่งแล้วลองโยนเล่น
ลูกโป่งเลยตกลงไปที่ข้างเทอเรส ซึ่งเป็นหลังคาร้านหมูย่าง
และบังเอิญ เขาเปิดหลังคาช่องเล็กๆ ตายแล้วลูกโป่งค่อยๆ หย่อนตัวลงช่องนั้นไปเลย

ต้องอุ้มรีอันไปขอคืน

ออกจากร้านได้ รีอันลองปล่อยลูกโป่งอีก เอาแล้วลูกโป่งละลิ่ว ฉิวไปใหญ่เลย เจอลมนิดเีดียวก็วู้วแล้ว

มันน่าตลกมากเลยสำหรับรีอัน ทีเ่ห็นภาพแม่วิ่งไล่ตะครุบลูกโป่ง

มันก็น่าตลกจริงๆน่ะแหละ
นึกภาพแล้วยังอยากหัวเราะตัวเอง

พอใกล้ๆจะถึงลูกโป่งมันก็จะกระพือตัวเอง เตรียมปลิวต่ออีก
เราก็ต้องกระโจน เพื่อตะครุบ โฮ้ย ทั้งขำ ทั้งอยากโกรธ ทำแม่เป็นตัวตลก

สนุกมาก ถ้าเปิดหนังสือเล่มนี้ รีอันต้องนึกภาพออกแน่ๆเลย

รักครับ

เหมือนเมื่อวาน ณ เวลาเดิม สิบโมงเช้า
นั่งคิดถึงลูกอีกแล้ว ระงับมันด้วยการเดินไปเดินมา ทำโน่นทำนี่ ..

แม่อยากมีน้องอีกคน เอาไว้แบ่งความคิดถึงลูกจริงๆ เดี๋ยวมันท่วมมากเกินไป
จะไม่ดีสำหรับเราทั้งสองคน อิอิ

เช้านี้ แม่พบผดยุบยิบขึ้นบริเวณคอมากกว่า ที่มีอยู่แล้ว
แปลว่า เมื่อวานก็มี แม่ทาเจลให้ ใส่เสื้อตัวที่ลมพัดผ่านดีๆ
ก็ยังไม่ดีขึ้นมาก แล้วยังมีเพิ่มอีก
วันนี้เลยยิ่งใส่ตัวที่ลมพัดโกรกได้ดียิ่งกว่าเดิืม


แม่อยากได้กล้องอีกตัว
จะได้ถ่ายได้ทั้งคลิปทั้งรูปลูก
บอกพ่อไม่ได้ แกชอบหาแบบเน้นถูก แต่แม่เน้นว่าของอย่างนี้ต้อง "คุณภาพ" สิครับ

เนื่องจากเสื้อตัวนี้ มันน่ารักมาก ครูถามว่าถักเองหรือ? แม่ปฏิเสธสิ เดี๋ยวงานเข้า 55

เลยอยากถ่ายรูปเก็บเอาไว้
ครูกรี๊ดเสื้อรีอันมาก ดูให้ดีจะเห็นเหตุผล ว่าเพราะผดเต็มคอนั่นเอง

เช้านี้ รีอันเริ่มงอแงเมื่อแม่ไม่อนุญาติของกินก่อนอาหารเช้า
เพราะตั้งแต่เมื่อวาน ที่กินได้สองคำก็บอกว่า "อะยา" อันบ่งความหมายว่า เจ็บ
ถามว่าที่ไหน เอ็งก็ชี้ที่ท้อง
แม่เลยต้องให้หยุดกินข้าว แล้วให้ดื่ม แมชิลแทน
กำลังคิดว่าต้องพาไปหาหมอซะมั้งนี่ .. ไม่นาน เอ็งก็วิ่งไปวิ่งมาแล้ว เลยส่งรร.ตามปกติเสียเลย

ตกเย็น ครูเขียนในสมุดรายงานมาว่า "คิดว่ารีอันแกล้งปวดท้องเพราะไม่อยากทานข้าว"
แม่นึกขำ เลยเล่าให้ใครๆฟัง
กำลังเล่าให้พี่ลำไพรฟัง รีอันก็เดินตรงมาหาแล้วร้องอะยา พร้อมกับชี้ที่ท้อง
โฮ้ย เซอร์ไพรซ์ เอ็งฟังแม่คุยรู้เรื่องใช่ไหมนี่ ภาษาไทยรัวๆอย่างนี้นี่นะ

เล่าให้อาปาฟัง ภาษาเกาหลี ก็เข้าใจอีก

เอ๊อ...

แม่ชอบตอนที่ลูกได้ยินเสียงอะไรแล้วรีบวิ่งไปปีนกล่องดูทางหน้าต่าง

สิ่งที่เปลี่ยนแปลงเช้านี้ รีอันลุกขึ้นมาบอกแม่ว่า "จะกินน้ำ"
แม่ต้องแอบอมยิ้มและรีบให้บริการโดยดี
เนื่องจากปกติแล้ว รีอันจะพูดแค่ "น้ำ"
เป็นครั้งแรกที่มีคำว่า "จะ" เพิ่มเข้ามาด้วย


แม่อยากสอนภาษาไทยลูกมากที่สุด เอาไว้เป็นเพื่อนคุยกัน

ลูกชายจะนั่งคุยกับแม่ได้นานเท่าไหร่น๊อ ..
ใครๆก็บอกว่า คนที่จะอยู่กับพ่อแม่คือ ลูกสาว ๆ เท่านั้น

่ลูกชายทั้งโลกไม่จำเป็นต้องเหมือนกันใช่ไหมลูก..

เมื่อคืน รีอันขอนม ... แม่บอกให้คิสแม่ก่อน
คิสสสส

แล้วแม่ก็ยังไม่พอใจ รีอันรู้ทางแม่ดี เอาแขนมาโอบ

แม่ก็ยังไม่พอใจอีก

คราวนี้ทั้งโอบ ทั้งบอก ซารังแฮ

อีกรอบ เปลี่ยนเป็น ไอเลิฟยู

อีกรอบ แม่สอนว่า "รักแม่ครับ"

โอ๊ย แม่ขอกรี๊ดดดด

มันชื่นใจจัง

ทำไมแม่ยังไม่เอานมให้ .. รีอันพูดอีกนะ
ลูกทำหน้ามุ่ย ปากตูด แม่เลยบอกว่า รีอันพูดแล้วแม่ชื่นใจ
พูดอีกนะ ..

รีอันเลยต้องพูดคำว่า รักแม่ครับ หลายรอบ


แม่ชื่นใจจริงๆนะ

วัฏจักรปจว.

เวลาผ่านไป ความรู้สึกผูกพันมันก็มากปานฉะนี้ฤา
ส่งลูกไปโรงเรียน แล้วกลับมานั่งคิดถึงลูก กลายเป็นวัฏจักรประจำวันเสียแล้ว
ส่งลูกไปแล้ว ก็นั่งย้ิอนคิดภาพเมื่อเช้า ก่อนไปโรงเรียน
แม่เอาลังหนังสือใบเบ้งมาอัดขยะกระดาษไว้ข้างใน แล้ววางเทียบไว้ที่หน้าต่าง
หลังจากเก้าอี้หักไปตัวนึง เก้าอี้ตัวอื่นก็ไม่สูงพอ
รีอันปีน เขย่งแล้วเขย่งอีกก็ยังมองไม่ใคร่เห็น

เช้านี้ พอได้ยินเสียงฮ. บินไปบินมาหลายรอบ
ไม่ร้องเรียกแม่อย่างเคย แต่วิ่ง แล้วปีนเองเลย
สูงพอเห็นทุกอย่าง เห็น ฮ. เห็นเรือ เห็นทุกอย่างที่อยากเห็น


ทุกวันนี้ ร้องขอดูแต่ เอบีซี ซึ่งก็คือ ดีวีดี letter factoryของ leapfrogเท่านั้น
ไม่รู้ว่ามันมีอะไรดี
แต่แม่แน่ใจว่า แม่สนับสนุนให้ดู เพราะยิ่งดู เอ็งยิ่งเล่นตัวอักษรมากขึ้นเท่านั้น
ข้อเสียของดีวีดีนี้ มีอย่างเดียวคือ เวลาป๋าดอกเตอร์ เขียนตัวอักษรลงบนบอร์ดเล็กๆที่ติดตัว
แกเขียนตัวพิมพ์ใหญ่ตัวเดียวเท่านั้น

เด็กจะแม่นพิมพ์ใหญ่เท่านั้น ซึ่งสิ่งที่เราต้องการคือ การป้อนพิมพ์เล็กให้มากกว่า บ่อยกว่า


ตัวเลข ..
เ้ช้าตื่นมาได้ไม่นาน ลูกถือการ์ดลากนิ้วเขียนมายื่นให้
ลากนิ้วเสร็จ แม่บอกให้เอากระดานกับเบี้ยมา แล้ววางด้วยกัน
เอาเถอะ แม่ไม่เร่งแล้ว .. เวลายังเหลืออีกนานมาก กว่าจะจำเป็นต้องใช้จริงๆ
ถ้าลูกชอบ แล้วลูกเล่นกับมันสนุกได้ เมื่อนั้นก็ได้เอง

สิบโมงแล้ว ป่านนี้คงนั่งกินขนมอยู่กับเพื่อนๆแน่

ลูกแม่ น่าร๊าก

เดี๋ยวนี้ ชีวิตประจำวันคือ หนีบตุ๊กตาไปด้วยกัน อย่างนี้แหละ .. เขาชอบของเขา แต่น่าร๊ากอะ อิอิ..



ไม่ยอมให้จับ จะเล่นเอง ว่ายน้ำไม่เป็น แต่รู้ว่าเขาให้เอาบอร์ดนี้มาชูไปข้างหน้า กินน้ำไปหลายเอื๊อกแล้วค๊าบ

สิ่งที่ผิดพลาด

เคยอ่านพบว่า เด็กรับรู้อารมณ์และความรู้สึกได้ไว..
ไม่เคยเห็น หรือสังเกตุพบในลูกตัวเอง

วันนี้ ..
ไปส่งรีอันแล้วพบว่า ครูคนที่มารอด้วยกันใส่เสื้อเหลือง เสื้อออกทำกิจกรรมนอกสถานที่
ตายแล้ว เราไม่ได้อ่านสมุดพกโดยละเอียด วันนี้มีกิจกรรมออกนอกสถานที่จริงด้วย
อยากย้อนกลับไปเอาเสื้อกับขนมให้ แต่ครูบอกว่า ไม่เป็นไร ขนมก็แบ่งๆกันได้ ส่วนเสื้อก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่
แต่ใจเราวุ่นวายมาก ถึงตอนนี้รีอันไม่ยอมอยู่แล้ว

อย่างนี้ต้องเรียกว่า แผลเป็นในใจแล้วสิ ที่ครูเคยเขียนเตือนมา คราวก่อนที่เราไม่รู้ว่าลูกมีออกนอกสถานที่

รีอันซบกับแม่ ดูท่าทางไม่มีความสุข

พอกลับขึ้นบ้าน คิดทบทวน แล้วจึงสงสัยว่า ลูกคงจะจับอารมณ์เราได้ ว่าเรากระวนกระวาย
ไม่สบายใจ ..



เมื่อคืนนี้อีก รีอันวางถ้วยนมลงแล้วถ้วยเอียงหก ล้ม นมหกกองนิดเดียว
แต่แม่สิ โวยวายขึ้นมา แล้วรีบวิ่งกระโจนไปเอาทิชชู่มาซับ
รีอันสิ แย่ไปแล้ว นอนเอาหน้าซุกหมอน คงกลัวมาก
พอเงยหน้ามา แม่ไม่ได้ว่าอะไร แค่ขอให้ขอโทษพอ

มาอ่านหนังสือเช้านี้ (พ่อแม่ไม่ได้อยู่ค้ำฟ้า) ว่าการพูดเสียงดัง การโวยวายของพ่อแม่
การขู่ทำให้ลูกกลัว ในที่สุดจะทำให้เด็กเป็นคนโกหก
เพราะเขาเกิดความไม่ไว้วางใจพ่อแม่

เห็นทีต้องสงบลง ต้องนิ่ง และให้อภัย จริงๆมากกว่านี้
การลงโทษไม่ได้ช่วยอะไรเลยจริงๆ

รักแม่ครับ ..

ลูกครับ
แม่เพิ่งรู้ว่าลูกรักแม่จัง ...
ความรักของลูก มาทางของกิน
เวลามีของกิน แม่จะเป็นคนแรกที่ลูกนึกถึงก่อนเสมอ ...

พ่ออิจฉามั้ยนะ ฮี่ๆ

เพราะบางที อยู่กับพ่อตัวเบิ้งๆ แต่ลูกกลับส่ายหัวหาแม่ ถามหาแม่จากพ่อ
เพราะจะเอา"ชิ้นนี้" ให้แม่กิน

ช่วงนี้มีรายการแบบนี้ หนาตามากขึ้นทุกวัน แม่เลยเริ่ม"ซึ้งจิต"

เช้านี้ .. ไม่ว่ากินอะไร หนูจะแบ่งออกมายื่นให้แม่ อย่างไม่เคยเสียดาย
แม่ปอกกีวี ให้ลูก แล้วขอกินด้วย หนูป้อนแม่ แล้วเดินมาถามพร้ิิิอมไซน์"some more?" อย่างน่ารัก และชัดเจน

จิ้มมาป้อนอีก ป้อนอีก หันไปมองดูจานอีกที กีวีสองลูกหายเรียบ

แม่ให้ขนมวานิลลาบาร์คู่ หนูขอให้แม่splitออก แล้วแบ่งให้แม่อันนึง
ไม่ว่าแม่จะยืนยันว่า หนูกินไปเถ๊อ ยังไงกี่รอบ ลูกก็ไม่รับ .. (แอบมาคิดเอาเองว่า ขนมไม่อร่อยหรือเปล่าวะ)
ฮี่ๆๆ ไม่หรอก ขนมอันนี้ลูกชอบกินดีอยู่จ้ะ

แม่อมขนมเข้าปากหมดทั้งแท่ง พร้ิอมกับซาบซึ้ง น้ำใจลูกไปด้วย

ชื่นใจจังลูกรัก

หนูปอกส้ม แล้วหยิบมาป้อนแม่ ป้อนเอา ป้อนเอา ...


(ทั้งสามรายการ แม่กำลังนั่งอยู่หน้าคอมพ์)

เมื่อวาน พอลูกกลับจากโรงเรียน แม่ก็พาไปหาพ่อ
พ่อเอาใจเอ็งด้วยการชงไอซ์ทีให้ .. ลูกซดจนหมดแล้วก็มีไอซ์เป็นไฮไลท์ ของโปรด

เห็นแม่ก็อุตส่าห์เดินมายื่นก้อนไอซ์ให้ ... แต่แม่มัวแต่ตาเซ่อ ไม่เห็น
พ่อเตือนแม่ว่า ลูกจะให้กินแน่ะ ...

ให้แม่เสร็จ กลัวพ่อน้อยใจ ไปป้อนพ่อบ้าง


นี่คือสิ่งที่แ่ม่ภูมิใจในตัวลูกเสมอ ไม่ว่ารีอันมีอะไรอยู่ในมือ แม่ต้องหาเรื่องให้หนูแบ่งชาวบ้านเขาตลอด
แล้วหนูก็ไม่เคยดื้อกับแม่เลย กลายเป็นนิสัยของรีอันไป (หรือว่านิสัยมีอยู่แล้วก็ไม่รู้ดิ้)

หนูจะให้ๆๆ ให้ชาวบ้านเขาจนหมดมือ แต่ไม่เคยเสียใจว่าของตัวหมด


แม่ชื่นใจ ที่เป็นนัมเบอร์วัน คนแรกที่หนูจะหยิบยื่นให้ก่อนเสมอ
แล้วก็ให้ จริงๆ ไม่ยอมรับคืนแม้แม่จะยัดเยียดยังไง

รักหนูจริงๆ

**กี่กิโลแล้วฟะ อุ้มแล้วรู้สึกเหมือนอุ้มถังข้าวสารไงไม่รู้

อย่างไม่รู้ตัว ลูกกำลังพัฒนาภาษาขึ้นทุกวัน

วันนี้ัวันจันทร์
เมื่อวานเป็นวันอาทิตย์ กับวันเสาร์ วันที่เราอยู่ด้วยกันทั้งวัน ..
ลูกหยิบแท่งสีทั้งวัน ลูกขีดแท่งสีในทุกที่ทั้งวันด้วย

เมื่อเห็นลูกขีดที่หน้ามอนิเตอร์ แม่เลยยกกระจกบานเก่าออกมาวางข้างๆ
ให้กระจกรับกรรมแทน .. แล้วก็สมใจ
ลายพร้อยขนาดว่า ถ้าส่องก็มองหน้าลายๆไปด้วย หาที่ว่างให้มองสวยๆไม่ค่อยจะเจอ

โต๊ะ .. วันนี้ไม่พับเก็บละ มันลายเต็มไปหมด

พ่อเดินมาเห็นเข้า สนับสนุนอีกแน่ะ บอกว่าให้จัดการให้ลูกสามารถขีดผนังได้ด้วยสิ


(พ่อแม่ไม่ห่วงเรื่องความเสียหายในห้องนี้หรอก อีกปีนึงเราน่าจะย้ายไปจากที่นี่ )

ไปไหนก็ต้องหนีบสมุดวาดเขียนกับกล่องสีไปด้วย

สีของรีอัน นอกจากรับระบายอารมณ์ แล้ว ยังต้องถูกโยน ถูกกลิ้ง ถูกปา ถูกเขวี้ยง
มันเลยหักเสียส่วนใหญ่


แม่มัวแต่พารีอันไปโอ้เอ้ ซื้อของที่โฮมพลัส ลูกเริ่มหิว ร้องหาขนมปัง ร้องหาน้ำ
แม่บอกว่าจะเลี้ยงไอศครีม รีอันดีใจ ถามว่ารอได้ไหม รอได้ ..

รับไอศครีม (แม่ซื้อแบบโรลมีไส้ไอติมตรงกลาง) ลูกร้องหาสปูนๆ ฟังจนเกือบถึงบันไดเลื่อนแล้วเิพิ่งเข้าใจว่าลูกขออะไร ย้อนไม่ไหวแล้ว..
บอกว่า ไอติมแบบนี้ไม่ใช่สปูนกันหรอกลูก แต่ถ้าอยากได้เดี๋ยวไปบ้านแม่เอาให้ รอได้ไหม(มุขนี้อีกแล้ว..)

แกะให้กินกันสดๆเลย นั่งซ้อนจักรยานกันไปแทะกันไป มากินหมดกันที่ตีนบันไดร้าน

ลูกพูดเก่งจังวันนี้
อยู่ดีๆ เกิดร้องเรียกตัวอัลฟาเบทภาษาอังกฤษทีละตัว สลับกับวิ่งไปเปิดลิ้นชัก กด-เปลี่ยนตัวอักษรของ fridge phonics เต้นไปด้วย วิ่งกลับมาระบายสี ขีดเขียนไปด้วย ต้องเปิดกล่องใหม่ด้วยนะ กล่องเก่าเมินแล้ว

ขยำแป้งโดว์ .. ในความนิ่ง ลูกพูดออกมาว่า "พารันเส็ก" อันแปลว่า สีฟ้า ...
เฮ่อ แม่ไม่เคยสอนภาษาเกาหลีหวะลูก แล้วที่แม่สอนภาษาอังกฤษไปหายไปไหนหมด กรี๊ด...

แต่จำได้ว่า เหมือนวินาทีโลกหยุดหมุน คำที่เราไม่เคยสอน แต่ลูกพูดออกมา ไม่คาดฝัน
ถ้าเป็นละครคงถามซ้ำแล้วว่า พูดอะไรนะ ..

ถ่ายคลิปเอาไว้ที่ลูกร้องวิ่งเต้นไปมาน่ะ

หอบหนังสือเรียงออกมาให้อ่าน ..

สนุกจังเลย

เมื่อเราต้องจากกัน

รีอันหยุดไปโรงเรียนมาสองสัปดาห์
ห้าวันสำหรับแอดมิทในรพ.ข้อหาปอดอักเสบ ..
แต่เป็นระยะเริ่มต้นที่ไม่หนักอะไร หายเร็วมาก
จริงๆเมือแอดมิทเข้าไปก็ยังไ่ม่มีอาการอะไร นอกจากมีเสมหะ
ซึ่ง ณ วันแรกก็หายเลย แต่ปอดอักเสบนี่เสมหะอยู่ในปอดซึ่งเรามองไม่เห็น
แม่เลือกเชื่อหมอดีกว่า

ห้าวันที่รพ. แม่อยู่กับลูกอย่างชิลๆ เตรียมข้าวของไปแบบคนรู้จักชีวิตรพ.ดี
จะภูมิใจดีไหมนี่ ..
ออกจากรพ.ได้ ก็พบกับช่วงพักร้อน หนึ่งสัปดาห์เต็ม
ยังมีวันไปโรงเรียนเหลืออยู่ แต่รีอันไม่อยากไปเพราะฮยองมาเที่ยวอยู่
เล่นกันทุกวัน มันส์มาก มีเพื่อนเล่นที่บ้านแล้วจะให้หนูไปโรงเรียนทำไม
พารีอันเดินออกจากบ้าน พอสวมกระเป๋าสะพายหลังให้เท่านั้น ร้องโฮแตกอย่างเสียใจสุดซึ้ง

แม่รู้ว่าลูกรู้สึกยังไง แต่ยังเลือกที่จะส่งลูกขึ้นรถโรงเรียนไปเหมือนเดิม

แล้วตอนบ่ายจะไปรับก่อนเวลาครับ ..

วันต่อมา ไปไม่ได้
วันต่อมา เล่น
และเล่น และเล่น

แม่ปวดกะบานมาก เหนื่อย จริง ๆ ไร้สติ แต่วันของแม่ก็หมดวูบๆไปอย่างรวดเร็วจริงๆนะ


วันนี้ แม่บอกหนูตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ว่าพรุ่งนี้ไปรร.นะ รีอันรับคำ
เช้านี้แม่บอกอีก หนูพูดว่า "ซองแซงนิม" แปลว่า เข้าใจว่ากำลังจะพบกับอะไร
แต่งตัวเสร็จ รู้สึกจะตืนเต้นกับการไปโรงเรียน เิปิดประตูบ้านก่อนแม่อีก

แต่พอก้าวขึ้นรถรร.เท่านั้น รีอันก็ปากเบะ หันมามองแม่ตาแดงๆ
โบกมือให้แม่ตามที่ครูบอก แต่ปากเบะมากขึ้น นั่งลงอย่างเศร้าๆ

แม่ใจแป้วเลยลูก ...

อยากเปลี่ยนใจ ดึงลูกกลับมากอดไว้เหลือเกิน

..

สองสัปดาห์ แต่ก็รู้สึกว่า รีอันโตขึ้นมากจริงๆ
เช้านี้ตื่นขึ้นมา ก็คุยจ้อ
เมื่อวาน จ๋อยๆไปกันกับแม่หน่อย เพราะฮยองกลับโซลกันไปแล้ว เราเบื่อกันมาก
เช้านี้ คุยจ้ออย่างนี้แสดงว่าเริ่มดีขึ้น
เตรียมตัวไปรร.อย่างแข็งขันแสดงว่า วันประจำของเราเริ่มกลับมาแล้ว

เมื่อวาน ปาถามรีอันว่า พ่อพูดอะไรรีอันฟังเข้าใจเหรอ
รีอันตอบ เน
พ่อพูดต่อว่า แต่พ่อฟังเอ็งไ่ม่เข้าใจสักคำเลยหวะ


555 ลูกพูดว่า .. เนอิล บาโย พ่อยังฟังไม่ออกเลย
เวลาที่ใช้ด้วยกันยังน้อยเกินไป อีกไกลนะพ่อนะ

รีอันร้องเพลงได้จบหนึ่งเพลงแล้วนะ มันช่างน่ารักเหลือเกิน
"เซ เซ เซ อาชิมพารัม ชัมพารัมเม
อุลโก คานึน ชอ กีรอกี
ยอบซอ ฮันจัง ซอบุจเชียซอ
กุล รีกุล รี ไค ไบ โบ้ะ"

พ่อนั่งกลั้นหัวเราะ อึ้กๆ กลัวขัดจังหวะลูก



อีกอย่าง
ทุกครั้งที่เข้ามาเขียนที่นี่ นึกอยากอัพเดทให้ทุกวันเหมือนเมื่อก่อน


อีกแล้ว อีกแล้ว โรคนี้