เดือนแรกของปีสุดท้าย

ขณะกำลังเก็บกวาดห้องเตรียมนอน แม่พบหนังสือ ซารังแฮ ขาดเป็นชิ้นอยู่
นั่งพิจารณาว่า จะทำัยังไงกับผู้ร้ายงานนี้ดี ..ผู้ร้ายที่นั่งเล่นอยู่ก็ลุกเดินมาหา
ณ ขณะนั้น แค่ยกหนังสือให้ดูพร้อมกับเสียงโหดๆ ลูกก็หน้าจ๋อยแล้ว
รู้ว่าตัวผิดเต็มที่ เพราะโดนแม่ดุมาตลอดเรื่องฉีกหนังสือเนี่ยะ

เห็นหน้าจ๋อย แม่ก็อยากกอดเอาไว้ แต่กลัวได้ใจ
แม่หาชิ้นส่วนไม่เจอ ลูกอยากเอาใจแม่รีบหันหลังช่วยหา
พอแม่เห็นก่อน ลูกกุลีกุจอรีบหยิบมาให้ .. แล้วก็หน้าบาน เพราะคิดว่าตัวพ้นผิดแล้ว

ลูกเอาตุ๊กตาหมอนข้าง ซึ่งตั้งชื่อเองเสร็จว่า ม่งม่ง มาเล่นสมมุติ
หนูอุ้มตุ๊กตาไปมา หอบตุ๊กตาไปหยิบหนังสือ วางม่งม่งลงแล้วตัวเองนั่งลง อ่านหนังสือไม่เป็นภาษาให้ตุ๊กตาฟัง

ลูกจ๋า แม่ไม่มีกล้องอะไรจะบันทึกลูกได้เลย
เรื่องน่ารักๆอย่างนี้ อยากบันทึกเก็บไว้จริงๆ แต่ยากมากเพราะแค่แม่ยกกล้อง ลูกก็จะทิ้่งทุกอย่างแล้ววิ่งเข้าใส่กล้อง มีเลือดตากล้องของพ่อก็อย่างนี้แหละ

มีเรื่องที่ต้องทำสำหรับลูกมากมาย
ในหัวของแม่มีแต่เรื่องหมุนๆๆๆๆ สำหรับลูกตลอด
เวลาทองสามปีแรกของลูกที่จะทำให้มันบรรเจิดที่สุด

แม่จะอยู่กับหนูได้นานแค่ไหน ?
ต่อไปหนูต้องดูแลตัวเองและคนรอบๆข้างได้
ศักยภาพตอนนี้เท่าที่แม่ทำได้ แม่ลืมตัวลืมตายทำให้ลูกได้หมดจริงๆนะ

สิ่งที่แม่้ต้องการทำมากที่สุด ณ ขณะนี้คือ วินัย ในการฝึกกิจกรรมต่างๆ
และสมาธิ ..

เดือนสี่นี่แหละค่ะ เริ่มต้นทุกอย่างแบบยุ่งๆไปก่อน เดี๋ยวลงตัวเอง
รักลูก

วันเกิดรอบสอง

เมื่อวันเกิดของรีอัน
คุณครูที่โรงเรียนจัดปาร์ตี้ให้พร้อมกับเด็กเกิดเดือนสามด้วยกัน
แม่ไม่ได้เตรียมอะไรพิเศษ แม้กระทั่งการแต่งตัว
พอลูกกลับมา มีมงกุฎจูอินกงกลับมาพร้อมกับการ์ดรูปหมี บราวแบร์ ของลูก ถุงลูกอมหนึ่งตะกร้า(สีฟ้า)
ของขวัญคือถ้วยใบใหญ่มากหนึ่งใบ
พอเห็นหน้าแม่ ลูกก็ทำท่ากุลีกุจอขอปลดกระเป๋าลงจากหลัง
แม่รู้ได้ทันทีว่า มีอะไรในกระเป๋าแน่ มิเช่นนั้นปกติแล้วรีอันไม่ยอมปลดกระเป๋าลงจนกว่าจะถึงบ้าน

แม่ตื่นเต้นกว่าลูกเมื่อพบว่า คุณครูตั้งอกตั้งใจพับกระดาษทำนั่นนี่ให้หลายชิ้น
ทุกอย่างแม้กระทั่งมงกุฎที่สวมอยู่ คืองานพับกระดาษทั้งสิ้น

เด็กเกาหลี

ลูก

แม่ลืมบันทึกว่า ลูกใช้ตะเกียบแล้วครับ
ตะเกียบสำหรับเด็กที่มีรูสามรูให้เอานิ้วสอดเข้าไปน่ะแหละ
วันก่อนนี้ แม่ลองหยิบมาให้ แล้วจับนิ้วหนูสอดให้เสร็จ
ลูกคีบเส้นอุด้งบวมๆ เข้าปากแล้วเข้าปากอีก
แม่ถ่ายรูปด้วยมือถือ แล้วส่งให้ปะป๊าดู ตื่นเต้นอ่ะ



วันก่อน แม่เรียกรีอัน หนูขานตอบว่า คร๊าบ
ครั้งเดียว แล้วไม่มีอีกเลย - - "

ชื่นใจ
ยายนีนวดให้แม่ แม่บอกว่า ชื่นใจ
หนูเล่นอยู่ใกล้ๆ ก็พูดตามว่า ชื่นใจ -- ครั้งเดียว
หลังจากวันนั้น หนูได้ดื่มน้ำ แล้วพูดว่า ชื่นใจ
แม่แปลกใจมาก หนูรู้จักใช้ได้ไงนะ มหัศจรรย์
แล้วหนูก็ได้ใช้ ชื่นใจอีกสองสามครั้ง

พัง
หนูได้ยินพี่ศรพูดว่า พังตอนหนูทำของเล่นตก
หลังจากนั้นเมื่อทำอะไรตกกระจาย หนูจะเปลียนจากคำว่า ตายตายตาย ที่จำแม่พูดไป
เป็นคำว่า ออมม่า พัง..
แม่อึ้ง ..
ฟังครั้งเีดียวอีกแล้วลูก

ลูกพูดภาษาไทยกับแม่ทุกวันครับ

รีอันเด็กพุงกลม
ลูกอายุสองขวบเ็ต็ม มากับความสามารถในการพูดภาษาไทยได้ดีกว่าภาษาอื่น
ฟังภาษาเกาหลีเข้าใจ ไปอยู่เดย์แคร์กับคุณครูไ้ด้ไม่มีปัญหาอะไร
สื่อสารภาษาไทยกับแม่และสาวๆไทยที่บ้าน
"น้ำ น้ำ " เวลาขอน้ำกิน
ที่โรงเรียน (แต่นี้เป็นต้นไป แม่จะเรียกว่า โรงเรียน) "มุล" (ครูเล่าให้ฟังว่ารีอันขอน้ำภาษาเกาหลี)
พอกลับมาบ้านอีกที เลยได้ยินรีอันขอน้ำใหม่ว่า "น้ำมุล น้ำมุล"
ฟังเหมือนน้ำมนต์ ขำขำ

แม่สังเกตุมาตลอดน่ะแหละว่า ลูกตามภาษาไทย และพร้ิอมจะพูดภาษาไทยได้ดีกว่าภาษาอื่น
คงเพราะว่าอยู่กับแม่ และสิ่งแวดล้อมที่มีภาษาไทย

แ่ต่แม่ก็ยังดิ้นรนชวนหนูนับ1-10ในภาษาอังกฤษอยู่นั่นแหละ
รีอันเอาด้วยมั่ง ไม่เอาด้วยมั่ง
เมื่อวานนี้ แม่ลองนับ1-10ในภาษาไทยดูมั่งซิ
พอแม่สอง หนูต่อสี่ให้เลย พอแม่ห้า หนูไปแปดแล้ว
นับกันไป ก็ขำไป ก็หนูจะเอาไทย หนูเป็นคนไทย อิแม่นี่ก็น้อ ช่างน่าเบื่อเสียจริง อิอิ

แ่ต่ลูกนับ one -ten ได้ครับ ต้องนับด้วยกันกับแม่ ลูกยังไม่เคยนับเองเลยสักที

แม่มานั่งคิดอีกที (คิดมาหลายทีแล้วนะที่จริง)
เวลาของลูกเลื่อนหาย เลื่อนหายทุกวัน หากแม่มัวแต่รีๆรอๆ แม่จะพลาดเวลาทองของหนู
ก็คิดอย่างนี้ทุกครั้ง แต่ก็ยังไม่เคยเอาดีได้สักที วันนี้แม่ตั้งใจว่าจะเริ่มตั้งแต่การบันทึกก่อนเลยครับ

ดังนี้แล้ว การฉวยเวลาทองของลูก จะมาควบคู่กับการบันทึก ที่ร้างหายไปนาน กับความวุ่นวายที่ยังไม่ลงตัวของชีวิตที่เปลี่ยนแปลงไปมา

เช้าีนี้ แม่เบื่อทำอาหารให้ลูกแล้ว เพราะลูกไม่อยากกิน มาได้สักพักใหญ่ๆ
ไม่ว่าจะลองทำอาหารหน้าตาสวยๆยังไง หนูก็ยังฝักใฝ่ สตอเบอรี่แดงๆเหมือนเดิม
อาหารเช้า อาหารเย็น กับแม่ คือสตอเบอรี่เท่านั้นเลยลูก

เช้านี้ แม่เลยเอาสตอเบอรี่มาโรยลูกเกด หนึ่งถ้วย
ไข่ต้มแล้วบดไข่แดงกับมัสตาร์ดหวาน โรยลูกเกดอีกหนึ่ง
ซีเรียลโรยลูกเกดอีกหนึ่ง

ลูกแม่เลือกจานแรกเหมือนเดิม

ขณะที่แม่กำลังเตรียม แม่หยิบลูกเกดใส่มือให้หนูแล้วถือโอกาส นับวันทูไฟว์กัน แล้วแวะไปเข้าห้องน้ำ
หนูเดินตามมา ทำนิ้วนับแต่ออกเสียง ฮานา ดู เซส เอานิ้วจิ้มๆไซน์ มอร์ๆ

แม่เลยมัวแต่สอนอีกว่า ยัมๆ ซัมมอร์ พลีส
หนูพลีส คำเดียว แล้วคิดว่าแม่ไม่เข้าใจ

โผล่มาอีกที ลูกเอาเก้าอี้ไปยืนรอง แล้วเอื้อมล้วงลูกเกดแม่เรียบโร้ย

ประเด็นวันนี้ คือ แม่จะเริ่มฟิตเรื่องฉกโอกาสทองของลูก
และ เมื่อไหร่ลูกแม่จะกินให้ดีสักทีนะ

ปล.ไม่ได้กินเท่าไหร่ แต่ทำไมรีอันยังยุ้ยเหมือนเดิมนะ