ลูกรัก.. (แม่เริ่มรักลูกจริงๆจังๆมากขึ้นทุกทีนะนี่)
แม่หายหัวไปไหนมา .. แป๊บเดียว จากวันสุดท้่ายที่บันทึก ลูกเพิ่งเกือบขวบครึ่งเองตอนนั้น
ณ วันนี้ ไอ้หนูของแม่เกือบสองขวบแล้วสิ ขาดอีกเดือนสองเดือนเอง
ลูกยังคุยเป็นภาษาเทพปนภาษาไทย มีอู้อี้ภาษาเกาหลี(แบบแม่ฟังได้คนเดียว) แค่นั้นเอง
ล่าสุด เราสองคนหายหัวกลับไทยกันมา
เราไปกันนานสองเดือน ตอนขากลับวุ่นวายกับเหตุการ์ณยึดสนามบินที่เมืองไทยมาก
เลื่อนตัวไปใจหายไป (เนื่องจากต้องรีบกลับ แต่จะทำอย่างนั้น คุณต้องไปแออัดกับนักท่องเที่ยวที่สนามบินอู่ตะเภา และอดทนกันทั้งวันกว่าจะได้ขึ้นเครื่อง-อิแม่ตายแน่)
พอกลับมา พ่อพาชีวิตเราพลิกผันหมด
แม่หาอะไรแทบไม่เจอ เพราะพ่อกวาดทุกอย่างย้ายออกจากบ้าน ไปอยู่แบบเร่ร่อน ขนย้ายกันอีกสองสามรอบ ณ ขณะที่บันทึกนี่ ชีวิตเรายังไม่ลงตัว - ยังไม่มีบ้าน ไม่มีห้องของเราเอง
แม่เข้าใจคำว่า "อยู่อย่างพอเพียง" อย่างเข้าใจได้ไม่ยากตอนนี้
ไม่อยากได้อะไรแล้ว ขอแค่มีชีวิตพอเพียง กินพอเพียง ..พอแล้ว
แม่แอบสังเกตุนิดๆ ว่าลูกฉลาดมากขึ้น
ผลจากการไปใช้ชีวิตที่เมืองไทย สองเดือน ทำให้ลูกเปล่งเสียงภาษาไทยได้ก่อนภาษาอื่น
ในการพูดตามแม่ ระหว่างเสียงภาษาไทยกับภาษาอังกฤษ ลูกออกเสียงไทยได้ทันที
แต่เงียบ -- สำหรับภาษาอังกฤษ (ที่เมืองไทย เรามีแต่ภาษาไทยล้วนๆจริงๆ)
บางครั้งก็หวั่น(บ่อยๆ) ว่า "แล้วหากลูกไม่เก่งเกาหลีล่ะ ทำไงดีฟะ?"
อีกใจหนึ่งก็ตัดใจชุ๊บชั๊บว่า เอาเหอะน่า เอาภาษาแม่ไว้เป็นเพื่อนคุยกันก่อนดีกว่า
แม่เพิ่งพบว่าหนูเข้าใจภาษามากกว่าที่แม่คิด ณ เมื่อสองสามวันก่อนนี่แหละ
หนูนอนไม่พอ จึงงอแง แต่กล่อมยังไงก็ไม่ยอมนอน
ในที่สุด หนูมีลูกไม้กับแม่ ว่าจะออกไปหาพ่อ
แม่ปล่อยหนูไปเล่นกับพ่อสักพัก แล้วไปจับตัวเข้ามา เรานั่งลงแล้วแม่ก็พูดเสียงเครียดๆเอาจริงๆกับลูก
"รีอัน ถึงเวลานอนแล้วนะ จะนอนได้หรือยัง"
ลูกคลานเล่นรถคันเล็กอยู่ เงยหน้ามาขานกับแม่ว่า "อื่อ" สั้นๆกระชับๆแปลว่าเข้าใจและยอมรับ
แม่ระทึกเลย แต่สวมบทพูดต่อเหมือนคุยกับผู้ใหญ่อยู่ว่า
"ถ้าอย่างนั้นก็เข้าไปนอน" พร้อมกับชี้ไปที่นอน
ลูกลุกแล้วเดินอย่างน่ารัก เข้าไปที่นอน
แม่นึกขึ้นได้ เลยบอกว่า เราไปล้างมือ ล้างหน้ากันก่อน แล้วค่อยเข้านอน แบบผูกเป็นเพลงคล้องจอง (นึกได้ณ ขณะนั้น)
หนูก็ลุกแล้วเดินตามแม่
เหมือนมีกองทหารเดินตาม แม่เดินนำอย่างมั่นใจ
อุ้มลูกยืนล้างมือ ล้างหน้าเสร็จ ปล่อยให้ลงเดินกลับห้อง
หนูแอบโบกมือให้อาปาก่อนเข้าห้อง
แล้วลงกลิ้งนอน ให้แม่กล่อม จนหลับ ไม่ดื้ออีกเลย
หนูโตมากกว่าที่แม่คิด ในบางเวลาเชียวลูก
ตั้งแ่ต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป แม่จะเริ่มเรียกสติสตังให้กลับมาอยู่ในร่องในรอยตามเดิมจ้ะ
นึกได้จะบันทึกอีกนะ
แม่
