ตัวร้อน

รีอัน..

แม่มีหลักในการสังเกตุความรุนแรงของอาการอะไรก็ตามของลูก
ที่ รอยยิ้ม..
ไม่ว่าหนูจะเป็นอะไร ถ้ายังหัวเราะได้ ยิ้มแ้ย้มแจ่มใส เล่นดี
แม่ก็จะถือว่า ไม่หนักหนา .. แล้วมันจะผ่านไป

เมื่อคืน หนุตัวร้อนครั้งแรกในชีวิตหนู (อายุ4เดือน1สัปดาห์)
อยู่ดีๆ รีอันผู้ซึ่งไม่เคยร้องไห้ตอนกลางคืน ลุกมากระแด่วๆแบบไส้เดือน
ร้องไห้จ้า ..
พออุ้มขึ้นมา รู้สึกเหมือนอุ้มลูกไฟ - - พ่อแม่เลยตกใจลุกมาเปิดไฟประชุมรุมเช็ดตัวหนู
เห็นชัดเลยว่า ร้อนจนตัวแดงจัด
แม่ตกใจมากจริงๆ

โชคดีที่หนูตัวเย็นลงหลังจากเจอกระำหน่ำเช็ด+ประคบ+โปะ ผ้าเปียกของพ่อและแม่
กินนมแล้วก็นอนหลับ แต่ก็ต้องตื่นมาด้วยอาการเดิมอีก
เพียงแต่ไม่ร้อนเท่าครั้งแรก

หลังจากนั้นรีอันตัวจะร้อนทุกครั้งที่เผลอ ทั้งวัน
แต่หนูยังยิ้มให้ใครๆ อารมณ์ดีให้แม่สบายใจ แต่ไม่วางใจ

หลังจากพบคุณหมอ ผู้ซึ่งให้คำตอบว่า รีอันไม่มีอะไรผิดปกติ
หนูก็อาการดีขึ้นเรื่อยๆ
ทำเหมือนคิดถึงหมอ พาไปคลีนิคทีเดียวหาย
ง่ายดีเหมือนกันนะ
แต่ ณ เวลาที่พบว่าหนูตัวร้อนจนแดงเถือกนั่น แม่ใจคอไม่ดีเอาจริงๆ
อย่างนี้ต้องเรียกว่าแม่มือใหม่

นี่เป็นแ่ค่นี้ ถ้าหนูป่วยแบบเด็กอื่น ที่มีอาการสารพัด แม่จะทำยังไงหละนี่?

รีอัน.. ขอบใจมากนะทีหนูแข็งแรงดี

รัก
แม่

พากันลงน้ำ

รีอัน

ณ วันนี้อากาศมันร้อนอบอ้าวแทบทุกวันเลยลูก ..
เขาเรียกว่า ฤดูร้อน อันซึ่ง ร้อนเปล่าๆไม่มีบิดพริ้วเป็นอย่างอื่น

หนูอายุมาครบ3-4เดือนเอาช่วงฤดูนี้พอดี
ร้อนๆอย่างนี้ อะไรจะสุึขเท่ากับลงแช่น้ำอีกแล้ว ไม่มี อิอิ

แม่อ่านพบว่า เด็กสามเดือนก็ลงสระได้แล้ว
แม้จะดูเวอร์ไปหน่อย แต่ถ้ามันทำให้ลูกสุขได้ แม่ก็อยากทำอยู่แล้ว
สามเืดือน มัวแต่ยุ่ง ฝนตกทุกวัน เลิกล้มไปได้ โครงการลงสระในตอนนั้น

ฝนตกติดต่อกันมาเป็นเดือนๆ จนเพิ่งหยุดมาได้สองสามวันนี่เอง
ฝนไม่ได้จากไปมือเปล่า แต่ทิ้งอากาศอ้าวๆหนึบหนับ แบบร้อนพี่ไทยไว้ให้ด้วย
รีอันเหงื่อซึมทั้งวันเลยลูก

ปกติที่แม่จับหนูอาบน้ำวันละสองครั้งก็ ไม่กล้าบอกใครอยู่แล้ว
มาร้อนอย่างนี้อีก แม่เพิ่มให้เป็นสองเท่าเลย ... เฮ~

มีโบนัส เราเริ่มลงอ่างด้วยกันมาสองวันแล้ว
หลังจากแม่จับหนูคว่ำเกาะขอบอ่างน้อยของหนูมาหลายครั้ง
ล่าสุด หนูกลืนน้ำเข้าไปเอื๊อกกใหญ่ หนูตกใจมากนะลูก
ทะลึ่งพรวด คิ้วแดงเข้มปร๊าด ตาโตกลั้นหายใจเหมือนกลืนบางอย่างที่ตั้งตัวไม่ทัน
แม่ตกใจแทบสิ้นสติ แต่รั้งสติไว้ได้อย่างดี ไม่เป็นไรสิ หนูต้องไม่เป็นไร
แล้วก็ปลอบหนู

ห่วงว่า หนูจะเป็นโรคกลัวน้ำแทบแย่ ..

วันต่อมา แม่ก็จับหนูคว่ำในอ่างอีก
พยายามจะไม่ให้เกิดเหตุ กินน้ำ

จนกระทั่ง เราลงอาบน้ำด้วยกัน
เอาหละสิ อ่างใหญ่น้ำเยอะ วันแรกของหนูกินน้ำเข้าไปอีกแล้ว
แต่ครั้งนี้ทะลึ่งตัวเบาลง ช่วงการตกใจสั้นลง

แม่นะแม่ บ้าจริงหวะ
(เรื่องน่าหวาดเสียวอย่างนี้ต้องแอบทำ ไม่ให้พ่อรู้
แต่แม่รู้ว่า พ่อก็จะมีเื่รื่องน่าหวาดเสียวที่แอบแม่ทำเหมือนกัน.. อย่าลืมเอามาฟ้องแม่หละลูก)

วันนี้ จะนับเป็นครั้งที่สามถ้่ารีอันกินน้ำอีก
ปรากฎว่า ช่วงที่แม่จับหนูคว่ำลอยในน้ำ
หนูของแม่เม้มปากแน่นตาโตกลมตลอดเวลา

ขอย้ำว่า เม้มปากแน่นมากจริงๆ
เห็นแล้วแม่ขำ หัวเราะลั่นอย่างนาน
แม่อ่านพบมาว่า ควรให้ลูกสนุกในน้ำ แล้วลูกจะเพลิน ลืมกลัว

เอาหละลูก เรายังไม่มีเป็ดยางเหลืองๆ หรือของเล่นลอยน้ำอะไรเลย
แม่หัวเราะนี่แหละ หนูอาจจะพอสนุกได้

แม่ชอบการปรับตัวของหนูจังเลยลูก **


*สิ่งที่ดีที่สุดของวัน - รีอันนอนในช่วงกวน(ประมาณ5โมงเย็น)
ได้อย่างอิ่มเอมเต็มที่บนตัวอู้ฟู่ของน้าเจ เป็นเวลานานชั่วโมงครึ่ง
โดยมีการลืมตามามองแม่แล้วหลับต่อ พักครึ่งแล้วหลับต่ออีกครั้งด้วย
หนูนอนอิ่มเต็มที่ ไปบ้่านย่าต่อหลังจากนั้น หนูกลายเป็นดารากลางวงย่าๆยายๆเขาเลยลูก
หนูขี้คุย กับทุกคนที่อุ้ม ไม่สนใจว่าหน้าไหน อู้อ้าอื้มอั้มกับเขาหมด
ทั้งที่ปกติเป็นเสือยิ้ม(ค่อนข้าง)ยาก

เหตุผลช่างดีแท้ น้าเจกลัวว่า ถ้าวางลงแล้วหนุจะตื่น
(ไม่มีใครกล้าวางหนูลงนอกจากแม่ ผู้ซึ่งมีมั้มๆไว้มอมเมาคนง่วง)
เลยยอมทนเป็นตะคริวนอนให้หมูทับกลางตัวหนานุ่ม นานชั่วโมงครึ่ง

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป บ้านเรากำลังจะเผชิญกับรถราจราจรคับคั่ง อันเนื่องจากผู้คนที่พักร้อนแห่มาเที่ยวแล้วหละ


*วันนี้น้าเจจับหนูนั่งคนเดียว ปรากฎว่า ไม่เอียงไม่โยกแฮะ
แค่ก้มลงมาเกือบอมหัวแม่เท้่าอยู่แล้ว

รักหนู
แม่ ณ 4เดือน6วันของหนู

แฮปปี้เบิร์ธเดย์ เดือนที่สี่

รีอัน ..

ถ้าวันนี้หูแม่ไม่ฝาด แม่ได้ยินหนูทำเสียงเหมือนกับคำว่า

อมม .. ม่ะ

อันซึ่งแม่ตู่เอาเองเรียบร้อยแล้วว่า หนูเรียกแม่ (ออมม่า-in Korean)

วันนี้พรุ่งนี้ หนูอายุครบสี่เดือนเรียบร้อยแล้วครับ

หนู..
งอแงน้อยลง - ถ้าไม่หิวหรือง่วง ขอเติม เบื่อไปอีกอย่าง

หากแม่ก็ยังสุขใจกับการฟังเสียงหนูร้องไห้ อยู่ทุกวัน
ร้องได้หลายลีลามาก ร้องแบบโกรธ ร้องแบบเสียใจ ร้องแบบงุ่นง่าน


หนู..
เล่นและคุยมากขึ้้นกว่าเดิม มากๆ

หนู..
แรงเยอะจริงๆลูกแม่ ถ้าหนูโตกว่านี้ แม่อาจจะกระเด็นอย่างยั้่งไม่อยู่ตามแรงถีบหนูแน่ๆ
ตอนนี้ก็จุกแอ้กๆ อยู่แล้วจ้ะ

หนู..
กำลังชอบเป่าน้ำลายฟอดๆ แล้วสามารถดูดมันกลับเข้าไปในปากได้
หนูเ่ล่นกับน้ำในปากหนูบ่อยๆ อมเหมือนบ้วนปากเล่นอยู่คนเดียว
แต่จะเดือดร้อนอะไร หนูดูดกลับได้
น้ำลายเลยหกน้อยลง แต่ก็แหมนะ .. เด็กอย่างหนู มันก็ยังต้องมีหยดย้อยกันบ้างหละ ฮ่าฮ่า

หนู...
เพิ่งเริ่มตีกระทุ่มน้ำในอ่างอย่างเมามันส์มาได้เกือบสัปดาห์แล้ว
สองเท้าถีบพัลวัน .. แม่จ้องจะเอาหนูลงอ่างใหญ่แล้วหละ อิอิ

หนู...
กอดคอแม่ แล้วแถมดึงผมให้ด้วยร่ำไป ...

หนู...
ยังมีพีเรียดการกินและนอน อยู่ไม่เกินสองชั่วโมงนี่แหละ
วันทั้งวัน หมดเวลาไปกับการพารีอันนอน และรอพ่อคุณตื่น ในเวลาอีกไม่นาน
และอีกไม่นานก็จะอยากนอนต่อ

หนู..
ส่งอะไรให้ ก็คว้าไปกอด วันนี้แม่ส่งขวดน้ำเย็นเป็นน้ำแข็งข้างในให้
หนูก็กอดมันโดยไม่มอง (ถึงมองก็คงยังไม่เข้าใจหรอก)
พ่อยกขวดน้ำทาบแก้มหนูเท่านั้นหละ สะดุ้งเฮือกไหวไปทั้งตัวเลย
แต่ก็ยังรักจะกอดต่อ ..แฮ่มๆ

แฮปปี้ รอบสี่เดือนจ้ะ ลูก
รักหนูมหาศาล..

แม่

วันฟ้าใสสุดๆ เราพากันขี่มอเตอร์ไซค์ชมสวน

รีอัน ..

วันนี้ไม่มีเรื่องดีๆเขียนให้หนูเลย
แต่นับวัน แววตาหนูสดใสเป็นผู้ใหญ่ขึ้นทุกที ..

แม่คิดไปเองหรือเปล่านี่ ..



ดีใจและมีความสุขมากค่ะ ที่วันนี้มีหนูตัวนุ่มๆอุ่นๆให้กอด
แถมแววตาแจ่มๆแป๋วๆมาให้อีก ..
อย่างนี้ แม่สู้ตายเลยลูกจ๋า อิอิ

120 วันผันผ่าน

ลูกแม่
ลูกกำลังโตขึ้นอย่างรวดเร็วจริงๆ อีกหนึ่งชั่วโมง หนูก็จะครบอายุ120วันแล้ว
นั่นหมายถึง อายุเด็กสี่เดือน นับตามแบบแม่ขี้จุกจิก ขยันนับวันลูกคนนี้

แววตาหนูเปลี่ยนไปเรื่อย
ใครว่า หนูเป็นเด็กอ่อนนะ
นี่สิ แม่จะส่งหนูไปโรงเรียนอยู่มะรอมมะร่ออยู่แล้ว

สิ่งหนึ่งที่หนูเปลี่ยนไป ช่วงหลังมานี่
หนูชอบนอนเวลาให้นม

เอ้อ ใช่ แต่ก่อนหนูก็นอนนี่นา
แต่นอนแบบแม่อุ้มค่ะ
ตอนนี้ หนูแอ็คท่าว่าโตแล้ว ไม่ยอมให้แม่อุ้มกินนมเลย
อย่างนี้แม่ก็อดกอดหนูน่ะสิ
ถ้าไม่หิวจัดๆ ท่านี้ไม่เวิร์คแล้วค่ะ

ต้องจับนอนลงแล้วแม่ลงตะแคงนอนข้างๆ
ท่านี้อันตรายมาก เพราะแม่เผลอหลับตามรีอันไปด้วยทุกที

หรือลูกเจ้าเล่ห์ เพราะอยากให้แม่นอนกกหนูนานๆกันแน่นะ ?
(ท่านี้เรียกว่า กก ไม่ใช่กอดค่ะ)

ขณะหนูนอนดูดดื่มมั๊มๆ
แม่ก็เผลอนอนคิดอะไรได้เรื่อยเปื่อย
กว่าจะรู้ตัวอีกที .. แม่เพิ่งรู้ว่า อกแม่มันอบอุ่นอย่างนี้เองนะ
หนูสอนให้แม่ซาบซึ้งคำนี้ หนูสอนแม่อีกแล้วหละลูกรัก

วันนี้ย่าเดินไต่เขามาหาเราแต่เช้า
หนูโชว์หงายท่าลงจากคว่ำ เป็นครั้งแรก
แม่เพิ่งเคยเห็น .. หนูคว่ำเองได้แล้ว คว่ำเป็นอัตโนมัติเลย
แต่กลับลงท่าเดิมไ่ม่เป็น ได้แต่ร้องอึ้กอั้กๆ ขอให้ใครกรุณาพลิกลงให้ที

แต่วันนี้หนูเพิ่งตื่นจากการโดนแม่กก หรือไร พลังยังดี อารมณ์ยังใสอยู่
นอกจากชูคอสูงจัด(อย่างนี้แม่ไม่เคยเห็นน่ะลูก) ขึ้นมาเล่นกับพ่อแล้ว
ยังพลิกหงายกลับลงไปเองได้อีก ..

แววตาหนุรู้ความมากขึ้นเรื่อยๆ
พ่อกับแม่มีความสุขมากขึ้นเรื่อยๆ นับตามวันที่หนูเติบโตจริงๆนะ

รักจ้ะ
แม่

ทุกวินาที ที่เรามองไม่เห็น

ลูกรัก..

ในสายตาแม่ หนูเติบโตแทบจะทุกวินาทีเทียวหละ
ตั้งแต่วันที่หนูพลิกตัวคว่ำ โดยไม่มีสัญญาณล่วงหน้าบอกเหตุเลย (7/10)

ณ เวลาเจ็ดโมงเ้ช้าของวัน
หนูทำการพลิืกมุมมองโลกให้ตัวเองได้สำเร็จ 180องศา
ขณะที่แม่กำลังห่วงคุย วางหนูนอนคนเดียว
มองลงมาอีกที รีอันกำลังถีบเท้าตัวเองไขว่คว้ากลางอากาศ
และ พลิกคว่ำลงมาอย่างง่ายดาย

วันต่อมา ลำตัวหนูเข้มแข็งมาก ไม่ใช่ทารกน้อยด๊อกแด๊ก
แม่บอกย่าว่า พรุ่งนี้จะให้รีอันไปโรงเรียนแล้ว
ก็แม่รู้สึกอย่างนั้น .. ฮ่า ฮ่า

วันต่อมา หลังจากเฟิร์สคว่ำของลูก
หนูก็ฉลองนอนไปซะ 2ชั่วโมงครึ่งให้แม่ประหลาดใจซะงั้นแหละ

เสียอย่างเีดียว หนูไ่ม่บอกแม่ก่อน จะได้แอบไปนั่งดูหนัง ไม่ต้องมาห่วงนั่งดูหนูหลับ
กริ กริ กริ

โชคดีที่พ่อบิลี่หากล้องวิดีโอมาให้แม่ได้ทัน ก่อนวันพลิืกโลก
เลยได้เก็บคลิปเอาไว้ (แต่ไม่ใช่พลิกแรกนะ เรามาสร้างฉากกันหลังจากนั้น)

เรามีกิจเกมส์ระหว่างเล่นน้ำประจำวันกันด้วยนะลูก

แม่จะจับแผ่นวางนอนในอ่างของหนู ยกขึ้นบนระดับสูง
ซึ่งมันจะขยับไหลลงระดับล่างได้ เพราะืลื่น
พอแม่แกล้งทำท่าตกใจ
หนูก็หัวเราะเอิ๊กอ๊าก ตาโต เหงือกบาน
ช่างชุ่มชื่นหัวใจแม่เสียจริง

รีอันเจ้าเล่ห์ หนูอยากเห็นแม่ทำท่าตกใจ
พอๆกับแม่ที่อยากเห็นเหงือกหนูเวลาหัวเราะ
หนูเลยทำทุกวิธีให้มันลื่นลงอีกครั้ง
แม่แอบเห็นหนูเอามือจับขอบอ่างบ้าง
เอาเท้าเขี่ยผนังอ่างไม่ให้แม่รู้บ้าง
ถ้าตื่นเต้นมาก หนูเอามือกระทุ่มน้ำเลย

สุขจริงหนอ ....เราไม่ง้อใคร เล่นกันอยู่สองคน ฮี่ๆ

แม่จะให้พ่อพาหนูไปลงสระแล้ว
รู้สึกว่า ตัวหนูมีพลังงานสูงที่รอการสลายมาก
ตอนนี้แม่เลยเริ่มจับหนูคว่ำ ยกหัวในอ่าง
สอนให้หนูเอามือยึดขอบอ่างเอาไว้
ตัวหนูชูขึ้นมาสูงมากเลยลูก
ผลดีจากการเิริ่มคว่ำของหนู

แม่อยากเก็บเวลาช่วงนี้ ใส่กระปุกไว้เสียจริงๆ

รักหนูเหลือเกิน **
แม่

วันที่สอง วันที่สาม และสุดท้าย..

ลูกแม่..
1.
คงจบแล้วหละ กับการฝึกให้หนูนอนให้นานขึ้น
วันที่สอง วันที่สาม สภาพอากาศฟ้าครึ้มฝนตก ช่วยได้มาก
แม่มอมเมาหนูได้ผล หรืออากาศมันชวนนอนก็ไม่รู้
ทำให้แม่รู้ว่า หนูมีช่วงนอนสองช่วง

ช่วงแรก สามสิบนาทีแรก
หนูยังรักษาการตื่นเหมือนเดิม
มันคงเหมือนวูบหนึ่งที่คนเราดิ่งลงไป แล้วรู้สึกตัวขึ้นมา
ปกติของการงีบกลางวัน

แม่เปลี่ยนจุดสามสิบนาทีนั้นให้เป็นโอกาส
พอหนูผลอยหลับลงไป แม่สามารถลุกไปทำอะไรก็ได้ (พาหนูนอนแปลว่า เรานอนด้วยกัน มีมั๊มมั๊มเป็นอาวุธ)
แล้วเล็งว่า ครบสามสิบนาทีเมื่อไหร่ แม่จะมาสวมคราบรอหนูแล้ว
หนูจะขยับมือ หรือเท้าก่อน แล้วนั่นหละ ขยับตัวเล็กน้อย แม่ก็ตบลูบๆหนู
เอาใจหนูด้วยการเอาจุกใส่ปาก แล้วหนูก็จะหลับต่อ

นี่จะเป็นช่วงสองของหนู
บางวัน หนูเข้าช่วงสองได้ง่ายมาก แล้วช่วงนี้จะยาวไปเลย
ประมาณอีกชั่วโมงได้แหละ
บางวันยากหน่อย แต่ที่สุดหนูก็จะโดนแม่มอมจนได้

วันที่สอง่หนูสดใสขึ้น เล่นได้มากขึ้น
แม่เพิ่งเคยเห็นหนูเล่นคนเดียวแบบส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดเองได้ขนาดนี้

แน่นอน ว่าหนูสุขสบายดี แม่ก็สดชื่นหัวใจ

วันที่สาม แม่มอมหนูมากไปหรือเปล่า รีอันตลุยนอนถี่มาก จนแม่งง

วันที่สี่ - วันนี้เอง แม่เห็นผล ว่า บางช่วงแม่ไม่ได้เข้าไปมอมหนูตอนสามสิบนาที
เพราะหนูไม่ขยับตัวเลย กลายเป็นว่า พีเรียดนอนของหนูมีปะปนกันไป
ยาวบ้างสั้นบ้าง (30นาทีหรือมากกว่า)
แม่ปล่อยหนูตามสบาย หรืออีกแง่หนึ่ง หนูโดนมอมมาสามวันแล้ว
คงนอนเต็มที่มาสุดๆ หากตอนนี้หนูอยากตื่นโดยไม่งอแง ก็ตามสบายหนู

หลังจากวันนี้
แม่คงรักษาความพยายามให้หนูนอนให้พอต่อไป
แต่ไม่เข้มงวดมาก เหมือนช่วงสามวันที่ผ่านมาแล้ว
การพาหนูไปนอนก็สำคัญ ..เมื่อกี้ หนูเล่นอยู่คนเดียว ร่าเริงอยู่ดีๆ
แม่เหลือบเห็นนาฬิกาแล้วอุ้มหนูเข้านอนเลย
ไม่นานหลังจากนั้น รีอันก็นอนครางไปเรื่อยๆจนหลับสนิท (พร้อมมั๊มมั๊ม)

สรุปว่า สองสามวันมานี่ เราสูญเวลาไปกับการนอนจ้ะลูก
พอดีว่า อากาศไม่ดีด้วย แม่ไม่สามารถพาหนูออกไปเดินได้
(นอกจากตุเลงไปไหนด้วยกันตามปกติ-ด้วยรถ)

แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะ สุดสัปดาห์นี้ มีตารางเต็มเอิ๊ยด นอนรอเราอยู่แล้ว

หวังว่า เราทั้งสองคนจะไม่ถอยหลังลงไปอีก


2.
วันนี้แม่ไปหาหมอฟันมา หมอพูดเรื่องแคลเซียมที่บกพร่องหายไป เนื่องจากการตั้งครรภ์
ทำให้ส่งผลถึงเหงือกและฟัน
แม่ฟังแล้ว รู้สึกดีใจว่า อยากน้อยแม่ก็ยังหลงเหลืออณูเซลล์บางส่วนของร่างกาย ไว้บนโลก
โดยฝากไว้กับหนู เด็กชายรีอัน
ไม่ได้ตายไปอย่างว่างเปล่า ไร้ค่า

แม่อยากขอบใจหนูมากแค่ไหน ที่เกิดมา รู้ไหม ..
ไม่อยากได้รับอะไรจากหนูเลย แต่อยากขอบคุณจริงๆ ที่ทำให้แม่มีชีวิตอย่างมีความหมายมากขึ้น

3.
หนูลงนอนในอ่างล้างหน้าสีชมพูไม่ได้แล้ว
ยังไม่คับแคบ แต่ไม่สบายเหมือนเมื่อก่อน
แม่บีบฟองน้ำรดตัวหนูแทน ก่อนจะลงสระใหญ่ไปว่ายน้ำเล่น
หนูชอบใจหัวเราะเหงือกเอิ๊กอ๊าก เวลาที่แม่เอาฟองน้ำแทรกเข้าไปล้างซอกคอ
มันตลกตรงไหน หรือว่า หนูจั๊กกะจี้นะ หัวเราะเอา หัวเราะเอา
นับว่า เป็นสิ่งที่คาดไม่ถึงว่าจะได้เห็น อย่างหนึ่ง
ว่าไปแล้ว เมื่อไหร่ แม่จะสามารถ่ายรูปยิ้มเหงือกสวยๆของหนูได้สักทีนะ

4.
แม่จับจังหวะได้ว่า หนุมักจะอึเมื่อตื่นนอน
วันนี้ผ้าอ้อมเต็มอิ่มมาก ทำไงดี ..
แม่เลยคว้าหนูเข้าห้องน้ำ คว้าที่ครอบโถอันเล็กของเด็ก (แต่ไม่ได้เตรียมไว้ให้หนู)
รีอันของแม่ นั่งชมห้องน้ำสีชมพู ด้วยตาเบิ่งโต พักใหญ่เชียว
แล้วหัวเราะชอบใจที่ตัวเองนั่งท่าแปลกๆ
พอแม่ช่วยเบ่ง หนุก็เบ่งตัวโก่ง แล้วปร๊าดลงโถจนได้
ประหยัดผ้าอ้อมไปอีกผืนค่ะ ..
พ่อบ้าเห่อ บอกว่า งั้นรีอันไปโรงเรียนได้แล้วหละ โตแล้วนี่


รักลูก ..สิ่งมหัศจรรย์ของแม่
แม่

อยากให้เธอนอนอย่างดี มีสันติภาพ - วันแรก

รีอัน..

แม่เริ่มทดลองการฝึกลูกให้นอนกลางวันให้นานขึ้น วันนี้
ตอนเช้า ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี ไม่ใช่แปลว่า สำเร็จนะ
หนูนอนแบบมีนาฬิกาในตัวเหมือนเดิม 30นาทีเป๊ง ลืมตาปุ๊บ
แต่แม่รู้สึกว่า วันนี้ไม่เหมือนเมื่อวาน และสัปดาห์ที่ผ่านมา

วันก่อนแม่บอกไปแล้วว่า รู้สึกว่า ตัวเองกำลังเลี้ยงลูกแบบ มึนๆเมาๆ
จนถึง เหนื่อยแทบคลาน ..
คิดว่า อาการเหล่านั้นเกิดจาก การไม่รู้ว่าตัวเองกำลังอยู่ที่จุดไหน มากกว่า

พอมีแนวทางแล้วก็เริ่มรู้ว่า เรากำลังจะทำอะไรต่อไป
ผลจากการที่แม่หายจากการมึน ลูกก็อารมณ์สดใสขึ้นมากด้วยเหมือนกัน
คงเพราะแม่สบายใจ หนูเลยสบายดีตามไปด้วย
หนูรักแม่งั้นใช่ไหมนี่ ... อิอิ

แม่ลองสำรวจ หาความบกพร่องของความไม่สำเร็จ ในการนอนให้นานของหนู
พอนอนรอบที่สองและสามของวัน แม่คิดว่า เพราะมันติดเป็นนิสัยหนูแล้วมากกว่า

ยังไงก็ตาม แม่ให้กำลังใจตัวเอง .. "น่า ยังมีโอกาสปรับได้น่า"
ท่าประสานมืออันแสนจะน่ารักของหนู ทำให้แม่มีแรง สู้ๆ

รอบสาม ตอนบ่าย อันซึ่งเป็นรอบสำคัญว่า รอบนี้ต้องทำให้หนูนอนได้อิ่มที่สุดให้ได้
กลายเป็นเละตุ้มเป๊ะหมด ..
แม่อ่านพบว่า แม่คนหนึ่งปล่อยให้ลูกร้องไห้ (อันซึ่งเป็นวิธีการที่ดูเหมือนบ้า - เจ้าตัวบอกอย่างนั้น)
แต่ลูกเขาประสบความสำเร็จในการ นอนเองได้
แม่ขอลองดูบ้าง ..

นั่งมองลูกแม่นอนร้องไห้แบบ งอแงเพราะง่วง ตบเบาๆลูบเบาๆไปด้วย
หนุร้องเท่าไหร่ก็นอนไม่หลับเสียที เลยยิ่งตะเบ็งเสียงดังขึ้นๆ
นี่ถ้าแม่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร แม่คงทำตามสัญชาติญาณไปแล้ว กอดหนูอุ้มหนู (แม่กำลังบ้าหรือเปล่านะ แอบถามตัวเองด้วย)

ในที่สุด แม่ใจยักษ์ก็ใจอ่อนค่ะ เอาหนูมาอุ้มนั่งเ้ก้าอี้โยก และหนูก็ง่วงแตกหมดแล้ว
ไม่นงไม่นอนมันหละ ..
แม่คงต้องรอรอบต่อไป อีกประมาณ สองชั่วโมง ..
พอใกล้ๆ อยู่ดีๆแม่ก็จับหนูขึ้นรถ ขับออกไปหาน้าอ้อย ระหว่างทางหนูเกือบหลับ
แม่บอกว่า อย่าหลับนะลุกอย่าหลับ
เพราะ้ถ้าหนูหลับ หนูจะนอนได้แค่นั้นแล้วรอรอบต่อไปอีก ซึ่งแม่รอไม่ได้แล้ว
และสิ่งที่ตามมา คือ หนูจะงี่เง่าแล้วหละ

แม่ปลุกหนู ขณะที่หนูใกล้หลับ แล้วมารับกรรมเองที่บ้าน

ในที่สุดวันนี้ก็ผ่านไปอย่างเหลวเป๋ว ตายตอนจบ
แม่เรียนรู้แค่เพียงว่า รีอันมีนาฬิกาในตัวแน่นอน แม่ต้องเซ็ทนาฬิกาเรือนนี้ใหม่เสียก่อน

จากการไปแว่บหาน้าอ้อยแป๊บนึง พบว่า หนูเป็นเด็กไม่ค่อยพูดมากจริงๆด้วยหวะ
ลูกน้าอ้อยกำลังนอน อ้อแอ้ๆในเปล โดยมีรีอันยืนเกาะข้างเปล มองเงียบๆ(ปนง่วงๆมั้ง)
ท่ายืนของหนูก็สวยจริงๆแหละ เหมือนพี่ยืนเกาะมองน้อง หนูห่างกัน่เดือนเดียว

แม้จะมั่ว แต่วันนี้ก็จบลงด้วยดีค่ะ เมื่อกี้แม่แวะไปมองหนูในห้องมา
หนูหลับตามนาฬิกาภาคดึก คือ สองทุ่มครึ่ง หลังอาบน้ำเสร็จ
และจนถึงตอนนี้ เป็นเวลาเติมน้ำมันแล้ว แต่รีอันกำลังมีเสียงกรนออกจมูก และซีดีกำลังเล่นเพลงกล่อมเด็ก

อันนี้หรือเปล่านะ ที่หนูนอนนานกว่าวันอื่นๆ

สู้ต่อไป ... แม่บอกตัวเองน่ะ

พึ่งพาวิชาการ

ลูกรัก..

หนูชอบสีชมพูมั้งลูก .. แม่เห็นหนูจ้องมองสีหวานๆนี่หลายครั้งแล้ว
เด็กผู้ชายก็มีสิทธิ์ชอบสีชมพูลูก ชอบไปเถอะ
ที่รู้ๆ ทุกวันนี้แม่เติมบ้านเราเป็นสีชมพูหลายมุมแล้ว
ไม่ใช่สีชมพูเท่านั้น ลูกชอบมองดอกไม้จังเลย
เช่นกัน ดอกไม้เต็มบ้านจ้ะ ^___________^


แม่กำลังต่อสู้กับปัญหา "นอนกลางวันสั้นเกินไป" ของหนู
10-15นาทีเท่านั้น และถ้าแม่พลาด 30นาที เป็นสแตนดาร์ดเลย
ดูเหมือนหนูจะนอนพอ แต่แม่คิดว่า อย่างน้อยหนูควรนอนได้สัก1-1.30ชั่วโมงนะ
ไม่มีเหตุผลทางวิชาการจ้ะ .. ถ้าทำได้ นอน2ชั่วโมงสิลูกจ๋า ..

ระยะหนึ่ง พ่อมาสอนแม่ห่อหนูเป็นหนอนอ้วน จำได้ไหม
พอหนูคุ้นกับการโดนห่อผ้าแบบนั้นแล้ว หนูนอนดีหายห่วงไประยะหนึ่ง
ต่อมา การณ์กลับกลายเป็นว่า หนูตื่นเพราะห่อผ้ารัดไม่ให้แขนหนูเคลื่อนไหวได้
หนูตื่นอย่างอารมณ์เสียเลยแหละ ..
แล้วการจับหนูมัดเป็นตัวหนอนอ้วน ก็หายไปเมื่อไหร่ไม่รู้ ..


วันก่อน แม่เกิดนึกออกว่า หนูเคยนอนหลับสบายดีในห่อผ้าแน่นๆนั้น
เลยลองห่ออีกครั้ง สิบกว่านาทีเท่านั้น ห่อผ้าทำหนูตื่นจนได้
หนูนอนกลางวันไม่สนิทเลย เป็นปัญหาให้แม่ไม่สนุกนัก ที่บ่นไปว่า แทบคลานในบล๊อกที่แล้วน่ะแหละ
แม่ลองเปลี่ยนวิธีเป็น นอนเฝ้าหนูดูบ้าง
วิธีนี้เหมือนเอาใจหนูให้ไม่พยายามลุกหรือลืมตา ทั้งที่ตื่นแล้ว
แล้วแม่ก็มอมหนูด้วยมั๊มๆ วิธีนี้ แม่ทำให้หนูกินเยอะเกินไปอย่างช่วยไม่ได้จริงๆ
เมื่อกินเยอะเกิืนไป หนูก็ไม่เลิกแหวะนมเสียที
ผลเสียอีกอย่างหนึ่ง ของวิธีนี้คือ ไม่สามารถทำอะไรได้เลย นอกจากตัวติดกับหนูตลอดเวลา


อย่างไม่ได้ตั้งใจ วันนี้แม่หาอะไรอ่านไปเรื่อย (หลังจากสงครามส่งหนูเข้านอนจบแล้ว)
จนเจอกับเรื่องของ nap แม่ไล่อ่านไปเรื่อยๆ อย่างเมามัน
ดีใจนิดหน่อยว่า แม่ไมไ่ด้เจอปัญหานี้คนเดียวนี่นา
หลังจากนี้ สิ่งต่อไปที่แม่ต้องทำคือ พยายามประสบความสำเร็จ กับการเข้าใจเรื่องนอนกลางวันของหนูให้มากขึ้น
ตารางเวลาของหนู ที่จะต้องไม่ผันไปตามอารมณ์และความสามารถของแม่ ..

สู้ๆ ฮึบๆ ...


ของแถม .. แม่เลยเจอตารางพัฒนาการเด็ก ในวัยต่างๆ
แม่ไม่เคยมีความรู้ว่า หนูควรทำอะไรได้บ้างในวัยนี้วันนี้
แต่แม่ช่างสังเกตุ จับได้ว่า หนูเปลี่ยนแปลงยังไง
มันเป็นความสุขอย่างหนึ่ง ในการเลี้ยงตุ๊กตาของเราเองอ่ะนะ
แม่พบว่า บางอย่างที่หนูยังไม่ควรทำได้ ตอนนี้หนูทำได้
เช่นการใช้ขายันตัวเองได้ ซึ่งมันควรจะเป็นปกติของวัยสี่เดือน
แต่หนูยันตัวเองมาตั้งแต่ก่อนครบสามเดือน
และเท้าทั้งสองข้างของหนูสัมผัสพื้นครบสมบูรณ์ทั้งสองข้างแล้ว ในรถนั่ง
อันหลังนี่ไม่มีในตารางพัฒนาการ แต่แม่เห็นเองจ้ะ

และบางอย่างที่หนูควรจะมีวี่แววแล้ว แต่ไม่มีเลย
เช่นการพลิกหงายเอง ฮ่า ฮ่า ฮ่า จะไปทำได้ยังไง ในเืมื่อแม่แทบจะไม่ได้จับหนูนอนคว่ำเลยเดี๋ยวนี้

จริงๆแล้วแม่ตื่นเต้นกับหลายอย่างที่หนูทำได้ ค่อนข้างดีสำหรับวัยของหนูน่ะนะ
อย่างน้อย หนูก็ค่อนข้างตามวัยได้ ..ธรรมชาติมหัศจรรย์นะ แม่คิดว่างั้น

ย้ิอนคิดดูว่า สองสามวันที่ผ่านมานี่ แม่เหมือนกับมึนเมากับหนู มากกว่าเพลิดเพลิืนกับหนู
ทุกอย่างวนเวียนอยู่ที่ พยายามจับหนูให้นอนกลางวันให้พอที่สุด เหมาะสมกับตารางเวลามากที่สุด
เพื่อจะไม่เป็นภาระของผู้อื่น ที่มีความสามารถในการรับมือหนูน้อยกว่าแม่
เช่นพ่อ ที่จะมาช่วยแม่ดูแลหนูในช่วงเย็น
และถ้าหนูอยู่ในอาการงี่เง่าตอนนั้น แปลว่า ไม่มีใครเอาหนูอยู่ได้
สิ่งที่ตามมาคือ ... แม่ทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว ...

ไม่สนุกเลย เหนื่อย แล้วยังเลี้ยวกลับมาถามตัวเองว่า ทรมานตัวเองทำไมเนี่ยะ

หลังจากอ่านเรื่อง การเอาหนูนอนกลางวัน แบบคร่าวๆ กับดูตารางพัฒนาการแล้ว
แม่ก็หันมาเขียนบันทึกวันนี้ ก่อนที่จะจบชีวิตหนึ่งวันของแม่ลูกอ่อนหนอนตัวอ้วน รีอัน วันนี้ค่ะ

ยังไม่สายเกินไป เพราะหนูเพิ่งครบสามเดือนมาได้สัปดาห์เดียว
หวังว่า แม่จะยังเซ็ททุกอย่างได้ทัน ... ก่อนอื่นขอเวลาแ่ม่ไปตั้งสติ เรียบเรียงข้อมูลก่อนว่า แม่ควรจะทำอะไรบ้าง

เ้อ้อออ .. แม่ไม่เคยมีความคิดที่จะต้องหาข้อมูลแก้ไขปัญหาหนูมาก่อนเลยนะนี่ ..

รักหนู อีกแล้ว เบื่อฟังหรือยังนี่ ..
แม่