สามสัปดาห์ผ่านไป

ผลจากการส่งลูกไปโรงเรียนมาได้สามสัปดาห์ รีอันเริ่มตอบว่า “เน..” ได้อย่างชัดเจน
แต่ยังไม่ใช่ทุกครั้ง ได้ยินมาตั้งแต่เมื่อวาน ตอนแรกไม่แน่ใจ แต่วันนี้ได้ยินสองสามหนแล้ว
น่ารักมากเลย (เรา่ว่าความรู้สึกอันนี้ปิคงเข้่าใจดี อธิบายไม่ได้มากกว่านี้อ่ะ มันน่ารักยังไงเนอะ..)
นอกจากนั้น เขาเริ่มแพ-กบอินซาได้แล้ว คือการทำความเคารพโดยเอามือประสานไว้ที่พุง รีอันหัวแทบทิ่ม
คุณครูบอกว่ารีอันปรับตัวได้เร็ว เข้ากันได้ดีแล้ว

ขำขำ
ทุกครั้งที่่จะให้อะไรลูก เราจะมีข้อแลกเปลี่ยนกัน เหมือนกับฝึกลิงไง ในเวลานั้นเด็กจะยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ต้องการ (เราทำกันสนุกๆ ไม่รู้จะมีผลอะไรกับเด็กหรือเปล่า) สิ่งที่เขาทำได้มี ยืนเอาแขนแนบลำตัวแน่นๆ เมื่อได้ยินเสียงว่า “ชาเรียจ” แล้วยกมือตะเบ๊ะ ร้องชุงซอง (แบบทหารเกาหลี) ขอบคุณสามภาษาทั้งโค้งทั้งไหว้ ทั้งแตงกิ้ว นับ123 แน่นอน สามภาษาอีกเหมือนเดิม วันนี้แม่ อยากยืดเวลาให้ยาวขึ้น นับวันทูทรี แล้วต่อโฟไฟว์ด้วย รีอันไม่ทันใจ เติมsixให้ด้วย ฮ่าฮ่าฮ่า แม่นอนกลิ้ง ถ้านับ1-2-3 รีอันจะต่อให้5-6 แต่ไม่นับตาม
เวลาจะไปไหน รีอันชอบจุ๊บคนนั้นคนนี้ เสร็จก็จะกลัวแม่น้อยใจ วิ่งมาหาแล้วบอกว่าออมม่าด้วย จุ๊บเสียงดัง ท่าเอียงคอจุ๊บแม่ด้วยเสียงจุ๊บจริงๆ อีกน่ะแหละ น่ารักใจละลาย เหะๆ