เพิ่งจบวันหยุดซัมเมอร์ ระดับชาติไป สองสัปดาห์
เพิ่งส่งน้าไก่และพรรคพวกกลับไป ..รีอันต้องเดินแกว่งแขนไปมาคนเดียวแล้ว
ช่วงที่อยู่ด้วยกันมา เด็กๆใช้เวลาปรับตัวกันสักพักเหมือนกัน
พอรีอันเริ่มปรับตัวได้ เวลาก็หมดพอดี
ใจแม่อยากให้ลูกอยู่ในความวุ่นวายแบบเด็กๆแบบนี้นานๆ
แต่ัมันเหนื่อยมากจริงๆ ต้องมีแม่สองคนสำหรับเด็กชายสามคน ถึงจะพอ
ขอบคุณสำหรับความวุ่นวายที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น รู้สึกเหมือนฟื้นขึ้นมาจากความซังกะตาย
สุดยอดความปรารถนาในช่วงนี้คือ รีอันกินได้ดีเหมือนคนอื่นเขาบ้าง
วันนี้พ่อพาเราไปร้านเนื้อย่างร้านใหม่ พ่อสั่งเนื้ออย่างเดียว ร้านนี้ไม่มีอะไรสำหรับเด็กเลย
พ่อเริ่มบ่นเมื่อรีอันไม่ยอมกินเนื้อ แม่ร่วมเบื่อ
อยู่ดีๆ มหัศจรรย์ก็บังเกิด .. รีอันลุกมาขอกิน พยายามเคี้ยวโชว์ให้แม่ดู
พูดง่ายๆว่า ทำเอาใจพ่อและแม่
ยืนร้องเพลง อาปาฮิมเนเซโย ให้พ่อฟังอย่างสมบูรณ์แบบ เต็มเพลง
สังเกตุว่า ลูกเป็นเด็กที่เอาตัวรอดด้วยคำพูดกลอกกลิ้ง
เช่น เล่นกดข้าวจนข้าวสารไหลออกมาเลอะเทอะ เธอก็อ้างว่าเธอเจอมด
เธอไม่ิผิด เป็นต้น ..
พ่อกับแม่เกี่ยงกันว่า เหมือนใคร ?
