เรื่องย่อยๆช่วงนี้ที่แม่รวบรวมมา

รีอัน..

ถ้าวันนี้แม่ไม่ได้บันทึก ก็แน่ใจได้ว่าแม่ลืมแน่ถ้าข้ามสัปดาห์อย่างนี้ ..
ต้องเขียนๆ แล้วถ่างตานั่งต่อ

*เอาเรื่องใกล้ๆก่อน
ตั้งแต่เมื่อวานและวันนี้ แม่เห็นรีอันนั่งอ่านหนังสือในอ่างน้ำทุกครั้ง เสียงดังอย่างตั้งใจ กระฉับกระเฉง เป็นเรื่องเป็นราว
และ .. เป็นภาษาของลูกที่แม่ฟังไม่รู้เรื่องเลย แต่หนูสนุกมากมาย

วันนี้ ลูกรื้อโบชัวร์จากลิ้นชักของแม่ หนูสนใจมากเดินก้มหน้าอ่านไปด้วย จะออกนอกห้อง แต่กลับเดินชนขอบประตูหงายหลังกระเด้งลงมา แม่เห็นจากทางกระจก อดหัวเราะก๊ากๆๆๆ ไม่ไหว
ลูกโกรธตามเคย -- กรณีเช่นนี้ รีอันโกรธทุกคนที่หัวเราะเขา ด้วยการร้องแบบโกรธมากเสียเลย

แล้วลูกก็รื้อหนังสือลงมานั่งจิ้มอ่าน ตามเรื่องตามราวของลูกอีกแล้ว

ทั้งหมดนี่คือ หนูไม่ได้หยิบหนังสือมาส่งให้แม่อ่านอีกแล้ว เปิดอ่านเสียงลั่นบ้านเอาเองทุกครั้งเลย


**คุยโทรศัพท์ทั้งวัน
ด้วยสำเนียงและลีลาเหมือนพ่อกับย่าเอ็งคุยเลยลูก
มันขำและตลกมาก มีเอียงคอ มีส่งเสียง เออๆๆ ให้ด้วยนะ
มีการทำเสียงแบบกำลังคิดด้วย
ทั้งหมดนี่คือ มีโทรศัพท์มือถือแบกไว้บนบ่า แล้วเดินไปทั่วบ้าน เหมือนพ่อเอ็งไม่มีผิดเพี้ยนเลยลูก

ปัญหาคือ ถ้าเห็นแม่ยกกล้อง หนูจะวางทิ้งทุกอย่าง แล้วรีบวิ่งมาลากกล้องจากแม่ทันใด
เพราะชอบดูตัวเองในกล้องเหลือหลาย
ลูกยังดูทีวีไม่เป็น แต่ดูบันทึกวิดีโอที่มีตัวเองเป็นพระเอก ได้ทีละนานๆๆๆ หัวเราะไปด้วยชี้โบ๊ชี้เบ๊ไปด้วย


แม่เลยไม่มีคลิปนี้เสียที มันตลกมาก หากแอบเก็บได้เมื่อไหร่จะเอามาลงที่ีนี่ฮ่ะ


***วันก่อน (จำไม่ได้แล้วว่าวันไหน)

แม่ยืนล้างจาน ลูกขับรถเล่นไปด้วย บีบแตรไปด้วย
ในหูแม่ได้ยินแต่เสียงน้ำปนเสียงแตรรถลูก แต่อยู่ดีๆก็มีเสียงแทรกออกมา
เป็นเสียงรีอันเรียกแม่ลั่น "ออมม่าาา"
พอหันไปดู ลูกกำลังทำหน้าตาเอาจริงเอาจัง ก้าวลงจากรถด้วย เอามือชี้ไปที่มอนิเตอร์ด้วย
แม่เลยเพิ่งได้ยินเสียงหางๆของออดหน้าบ้าน ของมาส่ง

พอออกไปรับของ (รีอันเดินตามตูดแม่ไปด้วย จะไปดูว่าใคร)
พนักงานส่งของถามรีอันว่า "เรียกแม่ให้ด้วยเหรอ.."
แม่โคตรปลื้มมเลยลูก .. ครั้งแรกในชีวิตที่หนูช่วยแม่เป็นเรื่องเป็นราว
แม่รู้สึกเหมือนมีลูกชายโตอายุสิบขวบเลยนะเนี่ยะ อิอิ

****หนูบอกฉี่จริงๆนะ แต่เอาแน่เอานอนไม่ได้ บอกมั่งไม่บอกมั่ง
ถ้าบอกก็ไม่ผิดหวังจริงๆ

*****หนูบ้วนน้ำออกจากปากได้แล้ว
หลังจากที่ก้มหน้าก้มตาสอนมาสองสามวัน แล้วเลิก เพราะลูกดื่มน้ำเอื๊อกๆท่าเดียว
อยู่ดีๆ รีอันนั่งดื่มน้ำไปด้วย พ่นน้ำไปด้วยเป็นมังกร เสื้อเปียกเปลี่ยนให้ก็เปียกอีก (ถ้าให้ดื่มน้ำอีก)
ลูกเจอแม่หมั่นไส้ไปว่า ทีเวลาแปรงฟันไม่ทำ เวลาไม่จำเป็นนี่เก่งมากลูกฉัน
แลกกับเสื้อเปียก เปลี่ยนกันวันละหลายตัวมาสามสี่วัน ลูกก็เปลี่ยนมายอมบ้วนน้ำ ณ เวลาแปรงฟันที่แม่ต้องการ
พบว่า วันแรก ลูกบ้วนน้ำ 30% วันต่อๆมา จนถึงวันนี้พัฒนาดีขึ้นพ่นได้มากขึ้นถึง(น่าจะ) 50% แล้วลูก
ที่เหลือก็ดื่ม เอื๊อกๆไง ..


แค่นี้หละลูกเอ๋ย แม่นึกออกแค่นี้ ตอนนี้

ของขวัญชูสก จากแม่

ลูก..
บันทึกกันตะลุยทุกวันอย่างนี้ ไม่มีรูปเลยครับ แม่ไม่มีกล้อง
มีแต่คลิปในกล้องถ่ายวิดีโอ ที่ต้องมานั่งแปลงไฟล์มันก่อน จึงจะเอามาอัพโหลดได้
(การแปลงไฟล์ทำกันห้าหกเดือนครั้ง เฮ่อ..)

วันนี้เราไปเดิน อีมาร์ทกัน
แม่ซื้อของขวัญชูสก เตรียมให้คนสำคัญรอบๆตัวไม่กี่ครอบครัว
ที่เหลือ ให้อาปาช็อป หมดไปเหยียบสองแสน
เป็นรายจ่ายที่แม่ไม่บ่นเลยสักคำ ถือว่าถ้าเขาอยากได้ก็ซื้อสิ
แม่เลยมีของขวัญชูสกให้หนูหนึ่งชิ้น ..

ไม่มีใครทายถูกหรอก .. ไม่ใช่ของเล่น แต่เป็นสิ่งที่แม่จะเอามาให้รีอันเล่น

แม่ซื้อกรรไกรให้ลูกครับ..
กรรไกรอันเล็กที่มีปลายมน และติดสปริงตรงกลางช่วยเด็กที่ยังมีแรงมือไม่พอ
วันก่อนแม่อ่านเจอหนังสือของแม่เกาหลีเล่มหนึ่ง เขาเล่าว่าเมื่อลูกเขาอายุขวบครึ่ง เขาเริ่มฝึกให้ใช้กรรไกรแล้ว .. มันช่วยลูกฝึกกล้ามเนื้อมือและนิ้วได้ดีมาก
เออ ..เข้าท่าแฮะ
รีอันชอบเล่นกรรไกรอยู่ซะด้วย ก็ให้มีของตัวเองเลยเป็นไง จะได้ปลอดภัยกว่าเล่นกรรไกรอันอื่น

ครั้งแรกเมื่อแม่แกะออกจากห่อ ยื่นให้ ลูกใช้สองมือจับสองขากรรไกรเหมือนเคย
พยายามสอนให้เอานิ้วสอดยังไงก็ไม่ได้ ไม่ยอม
แม่เลยปล่อยให้เล่นคนเดียว คราวนี้ลูกใช้กรรไกรตีกระดาษครับ
เริ่มเรื่อยเปื่อยไปฟาดอย่างอื่นบ้าง แม่เลยเก็บ
แต่พอหนูร้องขออีก แม่เลยหยิบลงมาอธิบายหนูว่า กรรไกรไม่ได้มีไว้ฟาด
แต่เอาไว้ทำอย่างนี้ แล้วก็ทำให้ดู

ณ ฉัีบพลันนั้นเอง นิ้วลูกก็สอดเข้าไปตามร่องที่เขาทำไว้พอดิบพอดี
แม้ว่าใช้นิ้วชี้ยังไม่ได้ เพราะช่วงห่างระหว่างนิ้วชี้กับนิ้วโป้งยังแคบเกินไป
ลูกเลยใช้นิ้วกลางกับนิ้วนาง แล้วหนูก็เริ่มตัดกระดาษครับ
มีแม่เป็นผู้ช่วยถือกระดาษให้ สลับกับสอนให้ถือเองบ้าง
ลูกตัดกระดาษขาดเป็นชิ้นๆได้ด้วยตัวเองแล้ว เย้ๆๆ
แม่นี่นะ ลูกตัดกระดาษได้ก็นั่งดีอกดีใจอยู่คนเดียว เย้ๆลั่นบ้าน
แม่ยกหนูไปตัดอวดอาปา ชิ้นนึง
แล้วหนูก็เพลินกับการตัดจนกระดาษที่ให้ไปหมด

แม่ชักเชื่อแล้วสิ ว่ามีอะไรพอสอนได้ก็สอนเข้าไป
เดี๋ยวไปหาโรลเลอร์เบลดไซส์รีอัน ให้ซะเลย ฮ่าฮ่าฮ่า
มันคงมีหรอก (แปลว่าจะไปมีได้ยังงั๊ย มีใครคิดพิเรนท์เหมือนคุณบ้าง อิอิ)

หนูเป็นเด็กดีครับลูก

ลูก..
เมื่อวานแม่ลืมบันทึกเรื่อง "ลูกบอกฉี่" ..
มันเร็วไปไหมนะ ไหนใครย้ำกับแม่ว่า เด็กจะควบคุมได้เมื่ออายุครบสองขวบขึ้นไป
ลูกคงรู้สึกงั้น เลยบอกแม่แค่ครั้งเดียว ที่เหลือปล่อยให้ไหลแล้วทำหน้างง

เรากำลังกินข้าวกันอยู่ ลูกหันมาบอกแม่ว่า "ชี๊ ฮัล ก๊า" อันเดียวกับที่พูดแล้วไหลครั้งที่แล้วเลย
แม่ไม่แน่ใจ แต่ก็ยกลูกไปจ่อ ณ จุดอนุญาติ ลูกเบ่งนิดเดียวแล้วพุ่งเลย
ย่านั่งมองอย่างชื่นใจ ..

แต่มีครั้งเดียวแค่นั้นเอง

นับจนถึงวันนี้ แม่ว่าลูกเล่นสะบัดช่อมาก
หนูลากรถไม้ เสียงดังคุ่งคั่งๆๆในบ้านทั้งวัน
อีกอย่างที่ชอบคือ หยอดรูปทรงเข้าช่องของรถไม้นั่นแหละ
แต่หยอดได้อยู่ทรงเดียว คือ ทรงกลมเท่านั้น
นอกนั้นลูกไปเอา ลูกไม้ของเล่นชิ้นอื่นมาหยอดแทน
ซึ่งส่วนใหญ่ก็หยอดเข้าได้ช่องเดียว คือช่้องกลมนั่นเอง

หนูถือแก้วน้ำเดินดื่มไปเรื่อยเปื่อย แล้วแม่หาไม่เจอ
ถามรีอันเท่าไรก็ไม่มีคำตอบ และไม่ช่วยแม่หาด้วย
วันนี้หนูกินข้าวแล้วส่งเสี่ยงขอน้ำ แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน เมื่อกี้เห็นลูกเดินถืออยู่นะ
เมื่อไม่รู้ก็ต้องสั่ง ให้ลูกไปเอาน้ำมาดื่ม ไม่คาดหวังว่าลูกจะตอบสนองหรอก
แต่หนูเดินเซไปสองสามที แล้วเหมือนนึกได้ เลยเดินเข้าห้องอาปา
แม่แอบเห็นแก้วน้ำวางอยู่บนเตียง หนูพุ่งไปหยิบมาทันที
แม่ต้องแอบอมยิ้มเพราะขำและปลื้ม (ว่าลูกตอบสนองซะที)

หนูเป็นเด็กดีครับลูก

แม่ยินดีจะมีลูกอยู่ด้วยกันทั้งวัน

วันนี้ ลูกพูดตามชัดเจนมาก ..
พอเห็นแม่ตอนเย็น เดินเข้ามาพร้อมกับสำรับ ลูกเดินมาหาแล้วบอกว่า "อั่ม มอกจา"
เสียง"ม็อก" มันกลืนหายไปเกือบไม่ได้ยิน แต่ก็ยังนับว่า ชัดมาก
ตกใจเลยถามย่า ว่าได้ยินไหม.. ได้ยินเหมือนกัน
ย่าบอกว่า รีอันตะโกนตามย่าด้วยเสียงคล้ายๆกัน

อยู่ดีๆ ก็ไม่เอาขวดนม แต่ขอยกดื่มแทน
สรุปว่า กลางวันหนูจะนั่งยกดื่ม แล้วกลางคืนขอดูดให้เพลินใช่ไหมลูก..
ถ้าลูกง่วง ส่งขวดนมให้ ลูกจะคว้าแล้วเดินจ้ำไปเปิดประตูห้องตัวเอง
ยังสูงไม่ถึงดีหรอก แต่เขย่งแล้วเปิดได้

รีอันได้ยินแม่เล่าให้คนอื่นฟังว่า ลูกพูดภาษาไทยได้เก่งที่สุดคำเดียว คือ น้ำ
แต่ไม่มีเสียงน.หนู ออกเป็นเสียงอ. แทนเลยกลายเป็นอั๊ม
คนอื่นไม่มีใครรู้ว่า อั๊มคืออะไร แต่เดาว่าคือน้ำดื่ม เลยอั๊มตามกันหมด
คุณเกาหลีทั้งหลาย เจอเด็กครึ่งไทยหลอกให้พูดไทยแล้วไหมล่ะ อิอิ

รีอันจะยกนิ้วชี้ที่น้ำทุกประเภท ตั้งแต่น้ำทะเล น้ำพุ น้ำเสียในท่อน้ำทิ้ง ชี้แล้วบอกว่าอั๊ม ..

มีวันหนึ่ง แม่คิดว่า แม่ได้ยินลูกเหมือนจะพูดว่า ปิดประตู ด้วยภาษาอังกฤษนะ
แม่พูดภาษาไปเรื่อยเปื่อยทั้งไทยเกาหลีอังกฤษ ลูกมั่วเลยใช่ไหมลูก ..

คำที่ลูกฟังแล้วเข้าใจวิ่งไปกระทำตามคำับัญชาแม่คือ
"ปิด(หรือเปิด) พัดลมให้ด้วย" (ภาษาไทย)
ลูกจะวิ่งไปเอาเท้าเหยียบสวิทช์พัดลมให้ทันที (พัดลมตั้งพื้นแต่ปุ่มอยู่ที่ฐาน)
วิธีปิดนี่ เดาว่าเอามาจากพ่อและแม่นี่เอง ไม่ใช่ใคร ฮ่าฮ่าฮ่า

ถ้าออกนอกบ้านลูกจะหอบรองเท้าตัวเองมาจัดแจงรอหน้าประตู
ยังใส่รองเท้าเองไม่เป็นครับ
มีวันหนึ่ง หอบรองเท้า แต่วิ่งเท้าเปล่าตามแม่เหย็งๆ
วันนั้น แม่จะรีบวิ่งไปข้างนอกนิดเดียว ไม่ได้อยากพาลูกออกมาด้วย

เวลาไปไหนด้วยกัน
แม่เริ่มจะไม่ค่อยรอรีอันแล้ว อยากให้หนูเดินเอง พึ่งพาตัวเอง ล้มแล้วลุกเอง
แดดร้อน ก็ยังปล่อยให้วิ่งตาม
แม่จะภูมิใจมาก ถ้าหนูทำได้เองทุกอย่าง โดยไม่โยเย
ณ ปัจจุบัน ลูกทำได้ดีอยู่

วันนี้ ไปจ่ายของนิดหน่อย
รีอันเห็นห่ออะไรสวยก็หอบมาโยนเข้ารถเข็นหมด แม่ต้องคอยแอบหยิบออก
ถ้าปล่อยให้ช่วยแม่ชอป สงสัยเราหมดตูดกันแน่เลยลูกเอ๋ย

ออกจากบ้าน ลูกพูดตามด้วยว่า คาจา
แม่ไม่สามารถนับได้ว่า พูดได้กี่ำคำแล้ว เอาเป็นว่า เริ่มแล้วก็แล้วกัน

อีกหน่อยคงสนุกพิลึก อิอิ


แม่ิยินดีจะมีรีอันอยู่ด้วยกันทั้งวันจริงๆนะ
...

อะไรที่แปลกไปบ้าง

รีอัน..

สิ่งใหม่ที่แม่เห็น..
ลูกเล่นสวมรองเท้าแม่มาได้เป็นวันที่สามแล้ว ..

และเอาแน่เอานอนไม่ได้กับเด็ก
มาวันนี้ ไม่ค่อยกินเอาเสียเลย ปิดไฟกล่อมนอนก็ไม่ได้เหมือนวันก่อนแล้ว
จะให้แม่แบกหลับบนหลังอีกแล้ว นึกว่าไม่เป็นแล้วนะนี่
วันแรกแม่ลองใจแข็งไม่ยอม .. ลูกร้องไห้อย่างสะอึกสะอื้น ไม่กรี๊ดโวยวายเหมือนกับที่โดนขัดใจทุกครั้ง
สะอื้นหลับต่ออีกต่างหาก

เด็กมีหลายมุมเนอะ