เดี๋ยวนี้ คงไม่มีใครมานั่งติดตามอ่านบล็อกของเราแล้วหละรีอัน
เวลาเปลี่ยนไป อะไรๆก็เปลี่ยนไป อีกหน่อยเราจะจำได้ไหมหนอ ว่าเมื่อไม่กี่ปี เราต้องคอยเปิดคอมพ์ทั้งวัน
เมื่อว่าง เพื่ออัพเดทบล็อก ที่เรีบกว่าไดอารี่ แล้วคอยเข้าไปติดตาบ๊อกโน้นนี้

แต่เดี๋ยวนี้ทุกคนมีเฟสบุค กระทั่งรีอันแม่ก็ทำเอาไว้ให้
เดี๋ยวนี้แม่หยิบไอแพดมา จิ้มๆ ก็ได้อัพเดทแล้ว แต่ก็ยังอัพเดทยากเย็นนัก ทำไมเวลาน้อยลงอย่างยิ่ง

เรื่องนี้แม่ต้องแยกบันทึกเอาไว้ที่อีกบล๊อกหนึ่งเพราะเรื่องมันยาว ไม่อยากเอามาปนกับเรื่องสวยๆงามๆของลูก

เช้านี้ แม่พยายามเร่งทำทุกอย่างให้เสร็จเร็วๆ แต่ก็ไม่ทันอยู่ดี
เพราะแม่อยากให้เวลาตอนเย็นกับลูกทั้งหมดเลย
อยากมีเวลาเล่นกับลูกให้มากขึ้น โดยหมักจานเอาไว้ไม่ต้องล้าง
พอลูกหลับแม่ก็ต้องรีบนอนเหมือนกัน จะเอ้อระเหย นอนตีสามตีสี่เหมือนเมื่อก่อนไม่ได้้แล้ว

รีอัน ทะลึ่ง และทะเล้นมาก สมเป็นเด็กชายจริงๆ แม่ชักเซ็งหัวใจ เวลาต้อง
รบกับความทะลึ่งของลูก แต่ทำไมแม่มองลูกทีก็นึกรัก รัก รัก ลึกซึ้งมากขึ้นทุกทีไม่รู้

ช่วงนี้ การพูดภาษาอังกฤษของลูกเริ่มเป็นธรรมชาติมากขึ้นเรื่อยๆ
ยิ่งทำให้แม่ลุ้น อยากเร่งสีเร่งวุ้นชดเชยให้กับช่วงที่หายไปหลายเดือนที่ผ่านมาจริงๆ

วันนี้อินโทรละกันนะ ต้องนอนก่อนหละ พรุ่งนี้เช้าอยากตื่นขึ้นมาอธิษฐาน
พระเจ้ารักเรามากมายเสมอเลยลูก

เพิ่งได้ยินว่า สา อนิตสา เริ่มตั้งครรภ์แล้ว ดีใจมาก และสงสารศรีมายไปด้วยในเวลาเดียวกัน
สาไม่ได้ขยันมาชงเพียงเลย แต่มายพยายามมาตลอด อะไรคืิอคำตอบที่แท้จริงกันแน่นะ

แหม อยากมีอีกคนมั่งจังเลย :D