แม่อีวิลล์

รีอัน

แม่ยังรักหนูเหมือนเดิม มากกว่าเดิมมากขึ้นทุกวันครับ
หลายครั้งที่แม่นอนกอดหนูในที่นอนแล้ว แม่รู้สึกเหมือนฝันไป ที่มีตัวนุ่มๆอุ่นๆในอ้อมกอดอย่างนี้

แม่อยากจะเบื่อตารางเวลาเหลือเกิน แ่ต่เบื่อไม่ลง
ทุกวันนาฬิกากลายเป็นเพื่อนรักแม่ไปเสียแล้ว ต้องคอยเหลือบมองเสมอ
กะเวลา ให้พอดีที่หนูจะเอื้อให้แม่ทำงานได้
และทิ้งครัวไว้ รกๆเหมือนเดิม ..

ยิ่งตั้งแต่หนูครบ 100 วันตามตำราเกาหลีมานี่
แม่ยิ่งอยากคลานมากขึ้น หนูมีความเป็นตัวเอง มีความต้องการที่แม่เข้าใจยากมากขึ้น
บางวันแม่กลายเป็น อีวิลล์ (แบบเดียวกับแม่พี่พิดชาไปแล้ว) แต่หนูกลับว่าง่ายในอ้อมอุ้มของคนที่ช่วยแม่อุ้ม หนูแกล้งเอาใจให้เขาตายใจใช่ไหมลูก

คนอื่น เช่น พ่อ ไม่ต้องคิดเลย ว่าเขาจะเอาหนูอยู่ได้ยังไง เวลาหนูไม่ได้ดั่งใจ
พ่อไร้หนทางสุดๆ และพ่อก็ไม่พัฒนาการเรื่องความเข้าใจหนูสักเท่าไหร่ด้วย จึงสมน้ำหน้านิดๆ
แม่ว่าแม่เห็นความเปลี่ยนแปลง และการเติบโตของหนู
แม่ว่า หนูโตแล้ว บางที แม่คุยกับหนูว่า หนูไม่ใช่เบบี้เล็กๆแล้วนะ
แม่เพียงหมายถึง เบบี้ที่เพิ่งเกิืดแล้วนอนแย๊กๆในที่นอน ดำเนินการสองอย่างคือกินกับนอนเท่านั้นนะ

ของหนูเพิ่มขึ้นมาอีกอย่างแล้ว ... กิน นอน เรียนรู้โลก
อันสุดท้ายนี่ ทำให้หนูถีบขาหัวเราะเอิ๊กอ๊าก เมื่อแม่กดเปิดประตู ความจริง แม่หมั่นไส้ลูกนิดหน่อยจริงๆนะ

พัฒนาการทางร่างกายของหนู ที่แม่เพิ่งจับวันเิริ่มต้นได้ชัดๆครั้งแรกคือ เมื่อวานนี้เอง
หนูเริ่มใช้นิ้วหัวแม่มือ กระทำการอย่างเช่นหนีบเสื้อตัวเอง
หรือที่เรียกว่า ดึงทึ้งเสื้อตัวเอง อย่างชัดเจน
โดยเริ่มเมื่อวานนเป็นครั้งแรกและทำท้างงงวัน หลังจากที่ก่อนหน้านี้ เพียงบังเอิญตะปบหยิบของเล่นข้างหน้าบ้าง
กำผ้าเช็ดหน้าที่วางไว้ตรงหน้าบ้าง
แม่สงสัยว่า หนูใช้หัวแม่มือหรือเปล่า มองเห็นไม่ชัดหรอก แต่หนูดึงผมแม่และผมใครๆที่อุ้มอยู่แล้วหละ

วันนี้แม่เริ่มสังเกตว่า เสียงกรอบแกรบของถุงขนมปังทำหนูขยับตัวขณะหลับ และสะดุ้งตกใจขณะพาดบ่าแม่
แม่เลยสอนหนูให้รู้ว่า นี่นะ เสียงพลาสติกพวกนี้ มาจากวัสดุแบบนี้
มีของเล่นหลายตัวที่กดเล่นแล้วมีเสียงกรอบแกรบด้วย แม่เลยเอามือหนูไปกดๆมัน
หนูไม่กดตามแม่เลย แค่กำแล้วยกเข้าปาก .. อีกแล้ว หนูกำลังเริ่มเอาทุกอย่างเข้าปากสินี่ ..

่สิ่งที่แม่ชอบที่สุดในช่วงวัยนี้ของหนูคือ
หนูชอบประสานมือ โดยเอามือหนึ่งจับมือหนึ่งแล้วดึงกันไปดึงกันมา ทุกครั้งที่กินนม
เหมือนเพลิดเพลินสุดกำลังเลยลูก แค่หนูรู้ว่าแม่กำลังจะให้นม หนูก็ประสานมือแล้ว
ครั้งแรกๆ แม่มองแล้วเห็นน่าเอ็นดูจังเลยลูก เหมือนหนุกำลังขอร้องแม่
บางครั้งมือที่ประสานกันนี่แหละ คว้าจับไปทั่ว เสื้อแม่บ้าง บางครั้งหนุหาอะไรไม่เจอ แม่เลยต้องส่งผ้าให้จับ
อีกหน่อย คงติดเป็นนิสัยเวลากินนมแน่เลยลูก จับผ้าบิดไปบิดมา


หนูโตขึ้นมากจริงๆในสายตาแม่ แต่คนอื่นๆเขายังถามหนูอยู่เลยว่า "มองเห็นเหรอ? "
จะมีใครรู้จักหนูเท่ากับแม่อีกแล้วเนาะ ..

รักมากๆจ้ะ
แม่

รักลูกที่ยิ้มเหงือก

รีอัน..

ถ้าแม่เอ่ยปากสัญญาอะไรไว้ที่นี่แล้ว แม่จะไม่ได้ทำทุกที
ครั้งนี้เช่นกัน .. แม่สัญญาว่า จะเอารูปมาลงต่ออีก .. ก็ปิ๋ว ซวดดด

หนูครบ 100 วันเมื่อวานนี้
แม่ไม่เคยรู้มาก่อนเหมือนกันว่า เขาต้องทำอะไรเป็นพิธีกงพิธีการด้วย
มีคนบอกแม่ว่า ความหมายของอายุ100วันในเกาหลี เหมือนการฉลองเด็กใหม่อย่างเต็มรูปแบบ
หมายความว่า สมัยก่อนที่เกาหลีเต็มไปด้วยควันปืนจากสงคราม และความยากจน
การจะเลี้ยงเด็กรอดสักคน เป็นไปได้ยาก
แต่ถ้าสามารถรอดมาได้ถึง 100 วัน นั่นจะแปลว่า หนังเหนียวแล้ว ฉลองเฮได้แล้ว

อีกคนหนึ่งบอกว่า มีความหมายว่า เดวิล ผีปีศาจทั้งหลายจะจากเด็กไปแล้ว
เด็กจะคุ้นเคยกับโลกใบนี้มากยิ่งกว่าเมื่อก่อน

นั่นสินะ พอหนูอายุวันที่100ปุ๊บ หนูดูดเลือดแม่เลย

..
ปกติ ถ้าหนูอยากนอนแล้วแต่อิ่มนม หนูอยากหาอะไรดูดต่อให้เพลินๆเพื่อจะหลับ
หันไปหันมา เจอแขนแม่ที่อุ้มหนูอยู่ หนูก็จะดูดมัํมๆๆ
ก็ดูดมาแต่ไหนแต่ไร แม่ก็สบายดี
แต่วันนี้ พอรู้สึกเจ็บๆเลยดึงแขนออกมา โอวว แดร๊กคูล่ารีอัน ดูดแขนแม่ห้อเลือด
แบบมีซิบๆหน่อยๆด้วย (พ่อบอกว่า หนูคงดูดเลือดแม่เข้าไปแล้วหละ )

ทำไมแรงมหาศาลอย่างนี้ลูก ??
โฮๆๆๆ


หนูเริ่มแข็งแรงเต็มตัวขั้นต้นแล้ว
คอหนูยืนยันตัวเองมาแต่ไหนแต่ไร แต่ตอนนี้ไม่มีโงกเงกแล้ว มั่นคงเต็มที่มั่กๆ
ขาหนูเริ่มมีแรงถีบยันตัวเองมาตั้งแต่ได้สองเดือน แต่ก็ไม่นาน

ณ ปัจจุบันนี้ แม่จับหนูถอดกุงเกง ถอดแพมเพิร์สด้วยการยืนถอดสองขาแบบผู้ใหญ่แล้ว
(แต่ยังต้องเอาแขนสอดใต้รักแร้หนูไว้ด้วย แต่แรงหนูดีมาก แม่แค่ทำหน้าที่พยุงเท่านั้นเอง)
ว่างๆ หนูชอบยันตัวเองยืนขึ้น หนูยืนอย่างมั่นคงได้นานมากทีเดียว

และสุดท้าย หนูฉลองวันที่101ด้วยการงี่เง่าสุดๆ
แม่อยากหมดแรงแล้วตอนนี้
ร้อยวันผ่านไปแล้วหรือนี่ ที่เราไม่เคยสามารถแยกจากกันได้เลย
เหนื่อยยังไง แม่ก็ยังหอมแก้มลูกเต็มฟอด
พอได้รับยิ้มเหงือกๆจากลูกแล้วหายเหนื่อยสนิท

หนูจะงี่เง่าแผดเสียงแค่ไหน แม่ก็ยังอดทนได้โดยไม่ต้องอดทน และอดกลั้นเหมือนคนอื่นๆ
ปกติแม่ไม่เคยปล่อยให้ใครมาแผดเสียงให้แม่อย่างนี้ได้หรอกนะ

แม่รักลูกมากจ้ะ

พรุ่งนี้จะมาลงอีกคร๊าบบ

สามเดือนกับสามสัปดาห์

ขอเทียบกับรูปตอนอายุ ได้สามสัปดาห์หน่อยเถอะนะ


รูปนี้เห็นไซส์ชัดเจน เพราะเทียบกับพ่อที่อุ้มอยู่

รีอัน ไม่ผ่านเลยสักอัน

รีอัน..


แม่จะทำไงดีลูก .. หนูสอบตกหมดเลย
















ทั้งขวดนม ทั้งถ้วยหัดดื่ม


เฮ้อ ... แม่ไม่ได้คิดมาก่อนว่าถ้วยหัดดื่มของหนูมันต้องใช้แรงดูดด้วย


เมื่อวาน แม่กำลังยุ่งๆ จับหนูไว้ด้วยมือเดียว อีกมือทำงานอื่น
รู้สึกว่าโดนหนูจับนิ้วไปดูดอย่างเมามัน และเพิ่งรู้ด้วยว่า แรงดูดหนูนี่แรงดีจริงๆ

วันไหนหนูเผลอดูดแหลกอย่างนี้อีก แม่จะลองยัดปากดูดของแก้วหนูลงไปแทน

ถ้าทำยังไงก็ไม่สำเร็จ เราคงต้องตุเลงด้วยนมสดๆจากเต้าในทุกที่ที่เราไป
จนกว่าหนูจะเป็นหนุ่มอย่างแน่นอน ... อ่อยยยย เลยเรา


หลังจากครบวันที่เก้าสิบเป็นต้นมา
ฮอร์โมนพลังเบบี้ของหนูก็เริ่มเปลี่ยนอีก
ถัดมาอีกวันเลย แม่วางหนูพิงหมอนเหมือนเดิม .. และแล้ว

เฮ้ยยยย .. หนูเกร็งตัวเอี้ยวลงทางซ้ายแล้วพลิกคว่ำลงมาเลย
จับกี่ครั้งก็เอี้ยวตัวพลิกเหมือนเดิม

พอวางหนูนอนหนูก็เกร็งตัวออกซ้ายเหมือนกัน จะพลิกคว่ำ แต่ติดแขน
ธ่อ ไ่ม่มีเทคนิคเลยลูก ต้องให้แม่นำอีกแล้ว

(แต่ทำไมคุณยายบอกไม่ให้ช่วยไม่รู้อ่ะ )

นอกจากนี้แล้ว หนูนอนนานขึ้น โดยไม่ต้องลุ้นอีกแล้ว
ปกติ แม่ต้องลุ้นว่า ถ้าหนูนอนเกิน 10หรือ15นาที ก็จะเกิน30นาทีหรือเปล่า
แต่กลายเป็นว่า หนูสามารถตะลุยได้อย่างต่ำ 1ชั่วโมง สบายๆก็สองชั่วโมง
วันไหน อืดหน่อย ตียาวไปเลยลูกพี่ สามชั่วโมง ช่วงบ่าย

โอ้ววว .. ตกลงอายุมากขึ้นนี่ นอนน้อยลงหรือมากขึ้นกันแน่นะ ?



หนูเล่นเก่งมากขึ้น คุยเก่งมากขึ้นด้วย แต่ยังสู้น้องอั๊ตจังไม่ได้
แม่คงต้องสู้กับหนูเื่รื่องพลังเสียง กับพลังการต่อสู้แทนหละมั้งนี่


สุดท้าย ของวันนี้
แม่ขอบคุณหนูมากจังจ้ะ ที่ให้เกียรติแม่เป็นสุภาพสตรีคนเดียวที่ หนูยอมให้
ถ้าไม่มีแม่แล้วไซร้ พ่อคงบ้าตายก่อนแล้ว
ทำไมหนูพลังเยอะจังลูก ร้องเสียงดังลั่น ชาวบ้านย่านนี้เขารู้กันหมดแล้ว
แม่หละอายเขาจัง

เราเริ่มทิ้งไมล์สามเดือนกันแล้วนะ

เอามาให้แม่พี่พีชดู ว่าหนูตัวอวบแค่ไหนแล้ว ..

ตอนนี้กำลังชอบนั่งอิสระ แต่ยังนั่งเองไม่ได้ค่ะ
ถ้าอารมณ์ดีๆ นั่งเล่นคนเดียว คุยคนเดียวได้นานมากๆเลยนะ

รีอัน

การนั่งนับอายุหนูเป็นวันนี่ ไม่รู้มีใครเขาทำกันหรือเปล่า
แต่แม่ละเอียดขนาดนั้น สงสัยเหมือนกันว่า แม่จะนั่งนับระบบนี้ไปจนถึงขวบนึุงของหนูหรือเปล่า ..

วันนี้อายุย่างเข้าวันที่ 91
ทิ้งวัยสามเดือนไว้ข้างหลัง แล้วจะเร่งโตสี่เดือน
อู้หู .. ไวเหมือนกันเนาะ

เมื่อวานกับวันนี้ หนูไม่เหมือนกันเลย
วันนี้เราใช้เวลาอยู่นอกบ้านกันเกือบทั้งวัน
ว่าไปแล้ว หนูออกจากบ้านทุกวันเลยแหละ
วันนี้ เพื่อนพ่อเดินทางมาไกล เราเลยออกไปทานข้าวกัน
เขาเห็นรูปหนูตลอดเวลา ทาง mini homepy ของพ่อ
หนูหลับแล้วก็ตื่น สลับกันตามเวลาอย่างแน่นอน ราวกับตั้งเวลาไว้
ไม่้ร้องงอแง นอนหลับสนิทบนอกแม่

เราสบายดีกันทั้งวันเลย
พ่อได้ carrier อันใหม่มา ไซส์พ่อแบก แกชอบมาก
ใช้มือถือพ่อถ่ายรูปหนูหลับในนั้นเอาไว้
เราเดินซื้อของสบายใจ มีหนูหลับในกระเป๋าข้างหลัง

แวะบ้านย่า หนูอารมณ์ดีชวนให้คนอื่นเล่นด้วยแล้วหัวเราะได้หัวเราะดี
พาพ่อไปตัดผมที่ร้านเจ๊ .. แม่แนะให้ไถผมด้านต้นคอหนูให้ด้วย

โอ้้ววว นี่เป็นการตัดผมครั้งแรกในชีวิตหนู
มันลำบากยิ่งกว่า ฉีดยาอีกนะ แต่เพื่อไม่ให้รอยแหว่งมันดูน่าเกลียด
เสร็จแล้วดูหัวหนูสดใสน่าสบายขึ้นอีกเยอะ
เจ๊จับแม่ตัดด้านหน้าด้วย แกบอกว่าเลี้ยงลูกต้องสั้นกว่านี้

อาบน้ำหนูเสร็จ กำลังพาหนูดูปลาในตู้ .. โอ รีอันกำลังตาใสเป็นประกายเชียว
เลยเรียกพ่อถ่ายรูปให้ที ..
และแล้วจึ่งได้เห็นตัวเองว่า

นี่ตรูผอมแห้งเหี่ยวเหลือแค่นี้หรือฟะนี่ เลี้ยงลูกสองคนกลายเป็นยัยป้าเหี่ยวๆไปซะแล้ว
เขินเล็กน้อย ถ้าใครมาเห็น แต่แม่จะเอาไว้ให้หนูดู ว่าแม่ยอมแห้งอย่างนี้ื่แหละ
มีความสุขหละ





วันนี้หนูหนักกว่าเมื่อวาน เย๊ออออมากเลยลูก
แม่แทบถือหนูในอ้อมแขนไม่ไหวแล้ว ต้องเกี่ยงให้พ่อรับไปแทน
กินเก่งจังลูกแม่เอ๋ย ....

แม่ไม่เหนื่อย แม่ไม่เหนื่อย แม่ไม่เหนื่อย

รีอัน ..
แม่คอยติดตามเรื่องการพัฒนาการของลูกเสมอ คอยตรวจดูว่าหนูทำอะไรได้เพิ่มขึ้นแล้วบ้าง
คงเป็นกิจกรรมแห่งความสุขอย่างเดียวของแม่ทุกคนน่ะแหละนะ

วันก่อนเห็นหนูประสานมือกัน เพื่อคุย และหม่ำมันทั้งสองมือ
ถ้าไม่ได้อ่านเกี่ยวกับขั้นตอนพัฒนาการเด็ก คงไม่รู้ว่า นั่นคือ หนึ่งในกิจกรรมเด็กวัยสามเดือน
แม่จับหนูเล่นตบโมบายล์เรื่อยๆ แต่ต้องให้มือหนูใกล้ๆกับโมบายล์จริงๆ หนูจึงจะฟลุคตบมันได้สักครั้ง
มีเสียงลูกกระพรวนมันกรุ๋งกริ๋ง
แล้วแม่ก็จะดีใจ เฮ้ๆๆๆ รีอันหนูตบได้แล้ว

แต่จริงๆแล้วแม่ยังไม่เห็นหนูยกมือแบบ ใช่จริงๆสักที
ตอนนี้ที่ยกนี่ เรียกว่า ไขว่คว้าเล็กๆไปก่อนแล้วกัน (มันถึงมีลูกฟลุคได้อย่างนั้น ฮ่าฮ่า)

เรื่องต่อไปคือ พลิกหงายลงจากคว่ำ
เด็กพลิกหงายก่อนพลิกคว่ำได้ แสดงว่า เราต้องจับหนูคว่ำก่อน แล้วจับหนูให้ลองหงาย
พอหนูค้างอยู่ตรงกลาง แม่ก็จะปล่อยให้เป็นหน้าที่หนูเจอแรงดูดของโลก พลิกลงไปเอง
แม่ว่า แม่จะได้ดีใจว่า เย้ๆๆๆ หนูทำได้แล้วรีอัน อีกทีไงละลูก

แม่เล่นอันนี้อย่างเมามัน จนหนูเหนื่อยเลยแหละ 555

ต่อด้วยเรื่องส่วนตัวของเราสองคนกันเุถอะ..

เป็นแม่มันโชคดีอย่างนี้หนอ เรามีกันสองคนอย่างมีความสุขจริงๆ
สัปดาห์นี้หนูอยู่ทกหนแห่งกับแม่ ทำให้หนูเรียบร้อยขึ้นมาก
ไม่ขี้โวยวายยามไม่เห็นแม่ เหมือนอย่างช่วงที่แม่ใจร้ายกับหนูที่ผ่านมา

แต่คิดว่า แม่ยังเข้าใจหนูไม่ได้ชัดเจนเหมือนคุณยายหนูแน่ ..
ยังมีอีกหลายอย่างที่แม่เพิ่งเข้าใจในอาการ
หนูนอนหันหัวไปมานานเป็นเดือนแล้ว ตั้งแต่หนูนอนยาวช่วงกลางคืนมา
หันหัวซ้ายขวาจนผมบริเวณโหนกรอบหัวหลุดเป็นรอบแหว่ง น่าตลกมาก
แต่แม่เพิ่งสงสัยเอานี่เองว่า เอ๊ะ .. หรือหนูจะหิวแต่นอนอยู่ไม่อยากตื่น
ที่ผ่านมา ถ้าหนูไม่ร้องก็ไม่มีจุกใส่ปาก
วันนี้เลยลองเอาจุกให้เมื่อเห็นหนูหันไปหันมาอย่างนั้นอีก
ยังไม่แน่ใจจังๆเสียที แต่หลังจากกลับมาอีกที หนูนอนหลับสบายไม่หันไปมาอีกแล้ว

ุถ้าช่วงเช้า แม่นอนก่ายหนูเอาไว้ เราจะนอนกันยาวมาก แม่ชอบเวลานี้เหลือเกิน
เพราะตื่นมาทีไร หนูัยังนอนเีบียดแม่อยู่ทุกที
หากวันไหน หนูตื่นก่อนแม่ แม่ต้องพยายามแหกขี้ตาหายเมาให้ได้
เพราะไม่อย่างนั้น หนูจะส่งยิ้มหวานให้ใครได้เล่า
กิจกรรมหวานๆตอนเช้าอย่างนี้ ทำให้เวลาผ่านไปเร็วจริงๆสำหรับแม่
ที่เล่ามานี้ กินเวลาประมาณถึง เกือบเที่ยงทุกวัน .... แฮ่

ช่วงบ่ายยังเหนื่อยสำหรับหนู นอนยากนอนเย็นจริงๆ
แล้วก็จะหงุดหงิดรำคาญตัวเอง ขณะที่เป็นช่วงแม่ต้องการเวลาทุกที

พ่อมาแอบกระซิบแม่ว่า เหนื่อยใช่ไหม เลี้ยงรีอันอย่างนี้
แม่ตอบพ่อว่า เหนื่อยกับพ่อมากกว่ารีอันอีก
ฮ่า ฮ่า เรารู้กัน ..


และแล้ว ...
วันนี้หนูครบสามเดือนแล้วจ้ะ ลูกรัก

ลูกจ๋า ..

6/4 หนูยังดันตัวเองไม่ขึ้นเลย

6/8แจ่มแจ๋วแต๋วแหว๋วเลย คราวนี้

เหนื่อยจังเลยลูกแม่ ..

ตั้งแต่เข้าเดือนใหม่มานี่ หนูมีเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัดทีเดียว
หนูจำได้แล้วว่าใครเป็นใคร หนูไม่ยอมให้ย่าอุ้ม บางทีหนูเลือกพ่อ
บางทีไม่เอาพ่อ แต่ไ่ม่เคยมีครั้งไหน ที่ไม่เอาแม่
รักแม่ทุกสถานการณ์อย่างนี้ เป็นอะไรที่วิเศษเหลือแล้วสำหรับการเบ่งลูกออกมาคนนึงเนี่ยะ

สัปดาห์ที่แล้วหนูยังนอนสบายใจกับย่าได้
สัปดาห์นี้ (12th) หนูไม่เอาย่าแล้ว

สัปดาห์นี้ คิ้วหนูเข้มขึ้น
สัปดาห์นี้ หนูพูดได้หลากหลายเสียงมากขึ้น
สัปดาห์นี้ หนูกล้ามแขนแข็งแรงขึ้น คว่ำเป็นเรื่องเป็นราวชัดมากขึ้น

แม่คงไม่ตกหล่น ว่ามีอะไรอีก และ..ที่สำคัญลืมไม่ได้
สัปดาห์นี้ั หนูร้องไห้ทรหดจริงๆลูก

เหตุผลที่เด็กสองสามเดือนสักคนจะร้อง คงเป็นเพราะ หิวกับง่วง
ถ้าหิวก็ง่ายหน่อย มีนมให้กินก็พอ เผลอๆก็แก้ไขเืรื่องง่วงไปได้ด้วยกันเลย

หนูร้องทรหดสองชั่วโมงด้วยเสียงอันดังลั่น
ไม่ใช่เพราะหิว(จัด)ไม่ใช่เพราะง่วงมาก(เพิ่งตื่น)
เหลือสาเหตุเดียว .. แม่ไม่อยู่

วันนี้อยู่ด้วยกันทั้งพ่อทั้งแม่ แต่ไปบ้านย่า ..
ย่าอุ้มไม่นาน หนูก็ร้อง คราวนี้ร้องเรื่อยเปื่อยแฮะ เริ่มงี่เง่ามาก
กลับมาบ้านไม่ถูกใจอะไรก็ตะเบ็งร้องลั่น

โชคดีที่พ่ออยากกลับตัวเป็นพ่อคนดีของหนู
แกไปหาสูตรรับมือเด็กร้องไห้งอแง ด้วยการเอาผ้าห่อทำเป็นหนอนตัวอ้วนๆ
แล้วพาเดินรับลม ..
หนูหลับ .. พ่อได้ใจ ..
เลยสบายแม่ไปมื้อหนึ่ง จึงได้มานั่งใช้คอมพ์เขียนบันทึกได้นี่แหละ

นอกจากพันหนอนตัวอ้วนแล้ว พ่อยังมีอีกทีเด็ด เปิดเสีัยงน้ำไหลแบบชาวเวอร์
รีอันเคลิ้มเพราะห้องน้ำสีชมพูหรือฟังเสียงน้ำเพลินก็ไม่รู้ หลับอีก
ทำให้พ่อได้ใจอย่างนี้เรื่อยๆนะลูกนะ .. แม่ยินดียกให้พ่อเก่งกว่าแหละ

หวังว่าพรุ่งนี้และสัปดาห์นี้เป็นต้นไป
หนูจะไม่ร้องทรหดแบบนี้อีกแล้วนะ
แม่กำลังคิดในแง่ดีว่า หนูกำลังมีการพัฒนาการเริ่มมีความเป็นตัวของตัวเองแล้วมั้ง
เราเลยทำอะไรไม่ค่อยถูกใจท่าน ..

แม่นอนแผ่เลยลูก เมื่อเย็นนี้ ..

เด็กชาย อ้อนแม่

รีอัน ..

วันนี้แม่สังเกตุว่าหนูเล่นเก่งขึ้นมาก อย่างชัดเจนทีเดียว
พอๆกับผมหนูที่ร่วงมากอย่างชัดเจนด้วย ..
ถ้าเ็ป็นที่เมืองไทย หนูคงโดนโกนผมไฟไปแล้ว เมื่อครบเดือน
เราไม่รู้เหตุผลกันหรอก หรือว่าเพราะเมืองไทยร้อน แม่เคยคิดได้แค่นั้น
แต่ผมเด็กจะร่วงนี่ไม่เคยรู้มาก่อนเลย
อาจจะเพราะตระกูลเรา ผมดกมาก แต่หนูผมบางเหมือนพ่อตอนเด็กๆ

แม่เ็ห็นเส้นผมหนูหลุดร่วงมาเรื่อยๆ มาตลอด แต่พ่อเขาไม่เคยเชื่อแม่เลย
จนเห็นด้วยตัวเอง บนผ้าปูรองนอนของหนู เส้นผมเส้นสั้นๆ เล็กๆบางๆ ติดกระจายเต็มส่วนบนของผ้า
ตอนเย็นแม่ล้างอ่างอาบน้ำหนู ลองพลิกดูแผ่นรองตัวหนูเวลาอาบน้ำ
โอวว พระเจ้า เส้นผมเล็กๆจำนวนไม่แพ้ที่ติดกับผ้าปูเมื่อเ้้ช้าเลย

นอกจากนี้คือ หัวหนูเหม่งอย่างชัดเจนมากขึ้น
พ่อหนูที่เคยยืนยันจะไม่โกนผมหนู กำลังจะเปลี่ยนใจแล้วหละ
เพราะผมหนูร่วงเฉพาะที่อย่างเด่นชัด
ส่วนโหนกด้านหลัง อันเพราะว่า หนูพลิกหัวไปมาเวลานอน
ช่วงหลังมานี่ หนูชอบเล่นอะไรก็ไม่รู้ พลิกหัวแรงๆกลับไปกลับมาเหมือนคนสะบัดหัว
แต่สะบัดบนที่นอนน่ะสิ อย่างนี้ผมหลุดร่วงหมดพอดีกัน


แม่เคยโดนทำลายความมั่นใจในการมีลูก ว่า "ผมจะร่วงนะคะ"
กลับกลายเ็ป็นว่า ผมลูกร่วงแทนแม่หรือนี่ -*-


หนูเริ่มคุยมาได้สักพักแล้ว และกำลังพูดมากขึ้นทุกที
วันนี้แม่เ็ห็นหนูเล่นชัดเจนมากขึ้น เล่นกับอะไรก็เล่นไปเถอะนะ
หนูชอบเล่นเวลากินนมด้วยนี่สิ เหมือนหมาหยอกไก่ จะกินก็ไม่กิน หยอกเย้านมแม่อยู่นั่นแหละ
พอแม่ปิดฝาได้ไม่นาน หนูก็จะร้องขออีก สนุกด้วยดีไหมนี่ลูกแม่

วันนี้ คุณย่าเอาหนูไม่อยู่อีกแล้ว ย่าโทรตามตัวแม่กลับมากลางคัน
พอรับหนูมาซบอกแม่ หนูก็สะอื้นกระซิกๆ อย่างน่าสงสาร
การที่เด็กเล็กๆคนหนึ่ง หยุดร้องไห้ทันทีที่เห็นแม่ แล้วกระซิกๆอ้อนแทนนั้น
แม่ว่าไม่ใช่เพราะหิว - ความต้องการทางกายแล้วหละ
แต่เป็นเรื่องของจิตใจมากกว่า --- ลูกแม่ เริ่มแล้วหรือนี่ ..

และก็จริงนะ พอแม่ให้นมหนู หนูดูดได้ไม่นานเลย
แค่ไม่กี่จ๊วบแล้วระหกมานอนเล่นบนตักแม่แทนแล้ว
หนูนอนคุย แทรกระหว่างการคุยของ ใครก็ตามได้เสมอ ถ้าอารมณ์ดี
มันฟังน่ารักมากเลยลูก ..

แต่หนูที่ซึ่งเพิ่งจะร้องป่าแตกเมื่อกี้ เปลี่ยนมานอนคุยสบายใจในช่วงเวลาติดกันนี่
มันค่อนข้างหนักใจแม่มากว่า จะห่างรีอันได้อีกหรือนี่ ?

รักหนู รักมากขึ้นอีกแล้ว

*รีอันวันนี้อายุ 78 วันค่ะ
*ผดระดมขึ้นซอกคอเด็กอ้วนของแม่อีกแล้ว .. ร้อนนี้ แม่คงต้องตามไล่บี้ผดตามซอกต่างๆของหนูเมื่อยเลย
*เดี๋ยวนี้หนูนอนเวลากลางคืน ยาวโลด .. แม่ดีใจและชอบมั่กๆค่า

นี่เป็นรูปที่แม่อยากเก็บไว้มาก
อยากให้หนูเห็นว่า ครั้งหนึ่งหนูเคยอาบน้ำในอ่างล้างหน้า
อีีกหน่อยคงลงไม่ได้แล้วหละ

หนูเติมเต็มหัวใจแม่จริงๆ

รีอัน..

วันนี้เป็นวันที่แม่ต้องคอยสะกิดเตือนพ่อให้ดูปฎิทินมาตลอด ทุกปี 6/3
วันครบรอบแต่งงานของเรา พ่อกับแม่..

แหม ได้ยินแล้วอยากทำอะไรพิเศษกันจังเลย
แต่กว่าจะนึกได้ ก็เย็นย่ำโน่นแล้วลูก
ณ เวลานั้น หนูต้องรีบกินนม อาบน้ำให้สบายตัว แล้วก็พาหนูนอนซะ
แม่ยังไม่มีข้าวเย็นเลย เนื่องจากพาหนูไปทงยองกันมา สองคนเท่านั้น

รีอันเก่งมาก เราสองคนเข้าขากันดีมากเลยลูก
ขาไป แดดยังแรงและส่องตรงเข้าด้านหน้ารถ
แม่ปลดให้บังแดดของคาร์ซีทหลุบลงมาปิดให้หนู เลยบังทุกอย่างเก็บหนูภายใต้นั้น
หนูเลยหลับไปเลย . .
เห็นเงียบ กลัวหนูจะร้อน แอบเปิดดู อ้าว หลับน้ำลายฟ่อดซะแล้ว

น้ำลายฟ่อดน่ะลูก
หนูเป่าน้ำลายเล่นตั้งแต่ตอนเกิดเลย รู้ไหม ..
แล้วก็หายไป มาโผล่อีกที นี่แหละ สองเดือนมา หนูกลับมาเริ่มเป่าน้ำลายเล่นอีกครั้ง
อ่านดูพบว่า มันเป็นพัฒนาการของวัยหนู แม่เลยวางใจปล่อยตามธรรมชาติ
เรื่องเอากำปั้นเข้าปากเหมือนกัน
หากแม่ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องการเติบโตของหนูแล้วหละก็ แม่คงบ้าจี้ตามพ่อและย่าขี้กังวลไปแล้ว
แต่นี่แม่มีคำตอบให้เขา เื่พื่อความรู้สึกสบายใจของทุกคน

หนูรู้ไหม .. สิ่งที่แม่รู้สึกขอบคุณที่สุดในโลกอย่างหนึ่งคือ
ขอบคุณที่พ่อไม่ใช่เป็นคนอุ้มท้องคลอดลูกและเลี้ยงลูก
แม่หมายถึงพ่อทั่วไปเลย ไม่ใช่พ่อหนูคนเดียว
แม่ว่า คนที่เหมาะจะอุ้มท้อง จนถึงเลี้ยงลูกได้ทั้งกายและใจนั่น นอกจากคนเป็นแม่ไม่ีมีอีกแล้วหละ

แม่ไม่อยากเื่ชื่อเหมือนกันว่า แม่เป็นแม่ได้
แต่แม่สาบานได้เลยว่า คนเป็นแม่ทุกคนจะรู้สึกเหมือนกันว่า
"ลูกเติมเต็มหัวใจแม่ไปซะแล้ว "
คำนี้ไม่มีข้อยกเว้นแน่นอน .. แม่เชื่อว่า แม้กระทั่ง แม่ที่หิ้วลูกมาแอบวางทิ้งตามข่าวทั้งหลายนั่นด้วยเหมือนกัน
เขาเหล่านั้นคงไม่มีวันลืมได้แน่นอน น่าสงสารเหลือเกิน
ที่โลกโหดร้ายบีบให้พวกเขาต้องทำอย่างนั้น

อ้าว .. นี่ทำไม อารมณ์แม่มันไหลไปอย่างนี้ละนี่ ไม่ใช่วันแม่เสียหน่อย

เพราะวันนี้เราใช้เวลาด้วยกันนอกบ้านน่ะลูก
แล้วหนูก็ทำตัวน่ารักมาก หนูเก่งมาก
ในกระเป๋าที่ห้อยติดแม่อยู่ หนูมองโน่นมองนี่ตาแป๋วแหว๋ว ตลอดเวลา
ไม่มีอะไรรบกวนแม่เลย
ทุกครั้งที่พาหนูไปไหน จะมีคนชอบมองหนูตาเป๋งๆเสมอ
คงเพราะพวกเขาชอบมองเด็กเล็กๆกันแน่ๆเลย
บางคน อุ้มลูกตัวมาแืท้ๆ ก็มาแอบสะกิดให้ดูกัน
แม่ก็เป็นด้วยน่ะลูก เห็นลูกชาวบ้านเขาก็อยากดูด้วยแหละ

แล้ววันนี้ มีแต่คนแอบมองตามหนูึตลอดเลย
แม่เห็นหนูเก่งอย่างนี้แล้ว ยังชื่นชมไม่เลิก


กลับถึงบ้าน หนูเหนื่อย หนูหิว หนูง่วงนอน
เพราะวันนี้ันับเป็นวันที่หนูเดินทางในคาร์ซีทกับแม่นานที่สุดแล้ว

แม่ยังไม่ได้กินข้าวเย็น แต่หนูสำคัญที่สุดเสมอ
วันครบรอบของพ่อกับแม่นั่น ไม่เป็นไรหรอก ที่ผ่านมา กินเค้กกันมั่ง กินข้าวกันมั่ง
แต่ไม่เคยมีความสุขเต็มๆสักที
ปีนี้ ทำอะไรกันไม่ได้เลย เพราะหนูจะกินนม หนูจะนอน
อย่างนี่หละมั้ง รอบต่อไปแม่ก็คงฉลองกับหนูอย่างนี้อีกแน่นอน
ไม่เดือดร้อนอะไร แม่สบายใจดี

แม่กำลังรอวันที่หนูจะครบสามเดือนจะแย่แล้ว
เพราะเราคงล้มเหลวกันแน่ เรื่องกินนมจากขวดของหนู
แม่อาจจะต้องฝากความหวังไว้ที่แก้วหัดดื่มซะแล้ว

เรื่องนี้แม่กำลังเครียด เพราะต้องทำงานแล้ว
คุณย่า จะสติแตกและกลัวเวลาหนูร้องอย่างมาก
แต่ก็ยังไม่สามารถเลี้ยงหนูด้วยขวดนมได้เสียที
แม่ต้องคอยวิ่งกลับมาให้นมหนู ไม่อย่างนั้น
หนูจะโดนย่ากล่อมให้อดนมไปเรื่อย จนกว่าแม่จะมา
แม่กลัวนักหละเรื่องนี้

เพราะหนูจะเพลีย ประสาทเสีย กับการต้องห่างแม่ และไม่ได้กินนมเมื่อต้องการ
แม่ห่วงไปถึงว่า หนูจะเครียดเพราะอดนมในเวลาที่ต้องการ
เลยปรับตัวให้ ไม่กิน บ่อย จนส่งผลถึงตอนโต ให้เป็นเด็กกินยาก


แม่เื่ชื่อว่า เราจะพบทางออกจ้ะ
(เขียนคำลงท้ายอย่างนี้ ยังชื่นใจตัวเองว่า เป็นแม่แล้วเรา..ใจสู้อะไรดีอย่างนี้ )

รักหนูมากยิ่งกว่าเดิม

**หนูมีช็อทเด็ดๆหลายอย่างที่แม่ไม่สามารถถ่ายด้วยกล้องถ่ายรูปได้ แต่แม่บันทึกมันเอาไว้ในหัวใจแม่แล้ว
วันนี้หนูดูดนมอยู่ดีๆ ด้วยความเหนื่อยในการต่อสู้กับปริมาณนมมากมายไหลมาดูดแทบไม่ทัน
หนูเอามือสองข้างยันหน้าอกแม่ออก แล้วหงายหน้าออกมาพักหายใจด้วยนมที่นองเปรอะรอบปาก
มองหน้าแม่ อย่างขอความเห็นใจ หรือแสดงให้เห็นว่าหนูเหนื่อย
แม่เห็นแล้วต้องหัวเราะก๊ากกเลยลูก ชอทแบบนี้ยังไงก็ถ่ายไม่ทันอ่ะ