เรื่องเด่นแห่งปี

กลับไปไทยมาสองเดือนครึ่ง(เกือบปลายเืดือน9ถึงกลางเดือน12) นานเป็นประวัติการณ์ นับว่านานจนพอใจ(แม่+ลูก)

ณ ช่วงเวลาีที่อยู่ในไทย เราได้ปล่อยให้พนักงานทำหน้าที่เพื่อชีวิตอนุบาลของลูกจนเสร็จเรียบร้อย
นับเป็นงานใหญ่ 1งาน

รีอันเปลี่ยนโรงเรียนหรือถ้าเรียกให้ถูกก็คือ เดย์แคร์ สำหรับพ่อกับแม่และวัยของลูก
ปีละโรงเลย

ปีนี้นับเป็นปีที่สำคัญที่สุด เพราะหลังจากนี้คงเรียนยาวเลย ไม่เปลี่ยนแล้ว
ก่อนหน้านี้ก็ไม่มีความมั่นใจว่าจะได้เข้าหรือไม่
แม่เล็งที่นี่เอาไว้เฉยๆเนื่องจากมันใกล้บ้าน แต่ต่อมา มันกลายเป็นเพราะว่า เราเหลือทางเลือกเดียวเ่ท่านั้นที่แม่พอใจที่สุดทั้งคุณภาพและแนวทางของโรงเรียน

แรกสุด ปะปาส่งรีอันไปเดย์แคร์ที่ฉุกเฉินที่สุด แม่เลือกเอาแบบเข้าตามคนรู้จักไป
แต่พอครบปี รร.นี้จะปฎิรูปโรงเรียนใหม่ โดยย้ายไปอยู่ไกลขึ้นอีกหน่อย จากที่ไกลบ้านเราอยู่แล้ว
และเหตุผลที่ไม่ค่อยถูกใจโน่นนี่ เราเลยเลือกจะย้ายมาหาโรงเรียนใหม่ ไม่ย้ายตามโรงเรียนเดิมไป

โรงเรียนใหม่ เป็นแนวภาษาอังกฤษ ด้วยว่า แม่อยากให้รีอันรับรู้ว่ารอบตัวเรามีคนอื่นๆที่พูดภาษาอังกฤษกันอีก ไม่ได้มีแม่คนเีดียว เราถึงไม่พูดกับแม่เลย

ตอนเข้าก็ตื่นเต้น ..(แม่คนเีดียว) แม่ตั้งใจว่าให้ลูกมาหาเพื่อน มาเล่นตอนกลางวัน จึงไม่ได้เพิ่มเงินให้รีอันอยู่โรงเรียนทั้งวันเหมือนเพื่อนๆ
และ มีอะไรๆหยุมๆหยิมๆ ที่แม่ตัดสินใจว่า ย้่ายเหอะ..

ลองไปคุยกับผอ.โรงเรียนเป้าหมายดูก่อน
แล้วถูกใจหวะ ที่นี่เ็ป็นโรงเรียนอนุบาล -- แน่หละ ปีหน้ารีอันเป็นเกณฑ์อนุบาลเกาหลีแล้ว - ช้ากว่าอนุบาลไทยปีนึง

ผอ.มีแนวทางของตัวเองที่ชัดเจน // ไม่สอนหนังสือนะคะ ที่นี่ เราจะให้เด็กเป็นเืพื่อนกับหนังสือรักหนังสือ แล้วจะอ่านหนังสือได้ค่ะ ไม่ต้องห่วง

สิ่งที่สำคัญคือ การอบรมบ่มเพาะเมล็ดพันธ์ที่งดงาม อบรมเด็กที่ไม่มุ่งเน้นวิชาการอย่างเดียว - ซึ่งที่รร.ปัจจุบันที่เรากำลังจะออก เน้นแต่สอน อัด ยัดอย่างเดียว - หน้าที่ของเขา แน่นอนเรื่องแบบนี้ แม่พิมพ์ต้องเป็นแม่พิมพ์ เ็ป็นแบบอย่าง ที่รร.เก่าไม่ีมีพออย่างที่แม่ต้องการ

กิจกรรมที่ี่นี่ไม่ต่างจากโรงเรียนเก่านี้มาก มียิม มีดนตรี ที่จ้างแหล่งเดียวกันมาสอนเด็ก
ภาษาอังกฤษไม่เยอะเท่าที่นี่ แต่ไม่ห่วงค่ะ แม่จัดการเอง

แม่คาดหวังว่า ลูกจะได้วิ่งเล่นที่นี่ทั้งวันจนพอใจ แม่อยากเห็นลูกรักและอยากมาโรงเรียน อยากเห็นลูกมีความสุขและสนุก -- ซึ่งที่เก่านี่ไปทีไรจะเห็นรีอันนั่งหน้าหงุ่ยกับกระดาษตรงหน้า ต้องระบายสีงั้นงี้ ที่ลูกไม่ชอบ

แต่ ณ โรงเรียนใหม่นี่ เขาจะรับเด็กน้อยมาก ในขณะที่มีคนต้องการเข้าเรียนที่นี่เยอะมาก
มีคนใช้วิธีมาต่อคิวกันก่อนวันรับสมัครจริง สองวันสองคืน
อันยึดถือเป็นประเพณีของรร.นี้ไปแล้ว

อาปาบอกว่า ไม่มีความเชื่อมั่นหวะ
ส่วนแม่กำลังจะหอบลูกบินไปไทยในอีกไม่กี่วันนี้แล้ว

เหลืออาเราน่ะแหละ รีอัน ซัมชนของเรามาช่วยแทนงานแม่พอดี และเราก็ได้พระเอกคนนี้ช่วยเข้าคิวมาตั้งแต่คืนวันพฤหัส จนถึงบ่ายวันศุกร์ แล้วกลับมาอีกครั้งในตอนค่ำ อีกคืน จนเช้าวันเสาร์ อาปาของลูกมาจ่อรอลงชื่อสมัครเรียน เป็นคิวที่ 6 -- เลขวันเกิดแม่
นับว่าฮีโร่มาก

แม้ว่าเขารับนร.แค่สิบกว่าคน แต่มีคนมาต่อคิวยาวกว่ายี่สิบ ..
เล่นเอาเรางงกันมาก อะไรกันนั่น

มีแม่คนหนึ่งนั่งร้องไห้ จูงลูกมาอ้อนวอนต่อผอ.ว่ากรุณาช่วยรับอีกคนด้วยเูถอะ แม่มาช้าไป
แกก็ไม่รับ - นับว่าใจแข็งมาก ถ้าเป็นแม่คงยอมผ่อนให้ไปแล้ว


ตอนนี้เรานับวันรอให้ถึงเืดือน3เร็วๆ แม่ตื่นเต้น ^^

พรุ่งนี้จะมาบันทึกเรื่องการเปลี่ยนแปลง นับจากกลับมาจากไทย