ขอเน้นว่า ..อย่ามั่ว

เมื่อคืนนอนนับเลขกัน แล้วแม่ติด(ตามเคย)ตรง70 (นับชุด ฮานาดุล)
พอแม่เงียบไปสักพัก รีอันก็บอกแม่ว่า ยอดึน ..
เฮ่ย แม่ฟังผิดหรือเปล่า ?

รีอันซ้ำว่า ยอดึน ยอดึน หลายครั้ง

แม่ต้องหาเอกสารเปิดอ่าน มันไม่ใช่ยอดึนหรอก
แต่แม่เคยท่องผิดให้รีอันฟังมาหลายครั้ง

นี่แหละ กฎเหล็กของการมั่ว ..หง่อย

ยอดึนมันแปดสิบต่างหาก

แต่แม่ได้เห็นผลแห่งการพากเพียรท่องให้ลูกฟังนี่แหละ

คิดถึงลูกอีกแล้ว

เดี๋ยวนี้ ส่งลูกแล้วใจหายวาบ หายวาบ ..
นี่มันอาการของคนรักกันใช่ไหม ..

แม่เชื่อว่าลูกก็คิดถึงแม่ด้วยเหมือนกัน
แต่พอไปถึงโรงเรียน มีเพื่อนเล่นด้วย ก็ลืมแม่

พอไม่มีลูกวนอยู่ใกล้ๆ มันจะแปลกๆชอบกลไงไม่รู้
เหมือนเคว้งๆคว้างๆ เหมือนไร้ค่าพิกล
เวลาลูกอยู่ด้วยก็มีข้ออ้างทำโน่นไม่ได้ ทำนี่ไม่ได้ ฮี่ๆ

เช้านี้ ลูกตื่นก่อนแม่อีกตามเคย เมื่อคืนแม่นอนดึกอีกแล้ว นั่งไล่โหลดเรื่องโฟนิคส์ที่อยากรู้

หนูก็เล่นอยู่รอบๆตัวแม่นี่แหละ .. พูดเก่งขึ้นทุกที
ร้องเพลงได้ชัดขึ้น ..
เช้านี้ เขียนตัวQ อวดแม่แล้ว .. ก็มันไม่ยากนิ

ตอนนี้รีอันกำลังเป็นวัยลากวงกลม เขียนมันทั้งวันวงกลมนี่
พอลูกไม่อยู่ แม่ก็ตามลบ เขียนไปทั่วเลย ตู้เสื้อผ้า ของแม่และของลูกมีลายหมด
จะกระจกเงามาตั้งให้เขียนต่อดีกว่า .. มันลบง่ายดี

วันนี้แม่ไม่ว่าง เพราะทำตัวให้ไม่ค่อยว่าง
หมดเวลาไปครึ่งวันกับการหาสั่งเสื้อผ้ารับอากาศเย็น
สั่งของแม่กับของลูก

ของพ่อ พ่อเขาสั่งเอง

ไปดีกว่านะ
หมดเวลาแล้ว
เดี๋ยวค่อยเล่าให้ฟัง ว่าแม่ทำตัวยุ่งยังไง

terrible two

เป็นสัปดาห์แล้วที่แม่กลั้นอกกลั้นใจรับมือ terrible two ของลูกเกือบไม่ตลอดรอดฝั่ง
คำตอบสุดท้ายที่แม่ได้ แม่นึกถึงประโยคในบทความเรื่องการศึกษาแนว neo humanist เกียวกับการสัมผัสโอบกอด
แม่ตัดสินใจ ขอลูกให้มาให้แม่กอดที .. หนูเดินมาหาทันใด แล้วเราสองคนก็กลมกัน

เช้าวันต่อมา .. ลูกเอาอีกแล้ว คราวนี้ แม่แสดงให้รู้ว่าแม่โกรธ แต่ไม่สนใจแล้วทำงานต่อตามปกติ .. จริงๆแล้วแม่อยากรู้ว่า รีอันง้อแม่เป็นหรือเปล่าด้วยนะ แม่รู้ว่าลูกอยากให้แม่ให้อภัยแล้วจะจบ แต่ลูกไม่เคยทำสิ่งเหล่านั้นเลย ที่จะแสดงให้แม่รู้ว่า “แม่จ๋า พอเถอะจ้ะ ผมเข้าใจแล้ว”
แต่แม่คิดได้ไม่นาน รีอันก็ค่อยๆเลื้อยจากกลางห้อง ไปผนังห้อง ค่อยๆลุกไต่มาเงียบๆ เดินไถมากับฝาผนัง จนถึงตัวแม่ แล้วกอดขา ... แม่ขอบันทึกเอาไว้ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิต ที่ลูกเดินมาหา มากอดแม่ ในกรณีเช่นนี้ .. ทุกอย่างจึงจบ

กลับจากโรงเรียน แม่ยังอยู่ในอาการไม่ค่อยดีจากการแท้ง จึงไม่อยากออกไปโดนลมโกรก เนื่องจากวันนี้รู้สึกเย็นในกระดูกตามอาการของคนเล่นน้ำตากลม ไม่รักษาตัวเองให้อบอุ่นเพียงพอ ช่วงนี้ขอเลี่ยงลมเย็นนอกบ้านดีกว่า .. เลยชวนรีอันระบายสีน้ำอยู่ในบ้านกัน ชอบแน่นอน ลูกชอบมาก แม่ได้ไอเดียใหม่อีกแล้ว
ว่าให้ระบายสีลงบนหน้าที่ขีดหรือวาดรูปด้วยสีเทียนเอาไว้ก่อน เวลาระบายสีน้ำ สีเทียนจะไม่ติดน้ำ แล้วภาพต่างๆจะเห็นเด่นชัดขึ้นมา มันสวยมีมิติใหม่แปลกดี เหมือนการทำผ้าบาติก แม่ชอบ รีอันเห็นหรือเปล่าไม่ทราบ .. แต่เพลินมาก พอแม่ขอว่าแม่จะไปcooking รีอันตอบว่า cooking นาจุงเงะ.. แปลว่า เอาไว้ทีหลังนะแม่ ... โอ๊ย ฟังแล้วอยากโดดงับหัวลูกเฟร้ย

แต่ก็จบได้ไม่ดีอีก ... อย่างที่เล่าไปข้างบน เราทะเลาะกันก่อนเพราะการงี่เง่าโดยไม่ลืมหูลืมตาของลูก เมื่อจบกรณีทั้งหลาย แม่พาลูกออกไปหาพ่อ ออกไปทิ้งขยะ ออกไปขี่จักรยาน(สามล้อ)หนึ่งรอบ

แล้วกลับมา กินขนม อาบน้ำ แปรงฟัน อ่านหนังสือ ลากนิ้ว วางเบี้ย


แต่หลังจากทะเลาะกันจัง ลูกก็จะทำตัวดีขึ้น เช่น เช้านี้ไม่โยเยเรื่องอาบน้ำไปโรงเรียน
หรือว่า จะยอมรับแล้ว ว่า ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องไป ..

ใส่รองเท้าคู่ใหม่ แข็งมาก ในที่สุดจะเ็ป็นยังไงบ้างหนอ ซื้อรองเท้าให้ลูกยังไม่เคยสำเร็จเสียที

สิ่งที่กังวลอยู่ในใจ

เมื่อวาน รีอันเกิดอาการไม่อยากไปโรงเรียน
โยกโย้ ไม่ยอมขยับกายอาบน้ำเตรียมตัว ร้องแต่ว่าไม่เอาๆ
เมื่อแม่ยืนยัน ในที่สุด รีอันก็ต้องทำตามโดยไม่เต็มใจ แบบเห็นนิดๆ

แม่คิดว่า รีอันเป็นคนเดียว ..
พบว่าเด็กคนอื่นก็เป็น แต่แม่ต้องเข้มแข็ง หนักแน่น ถ้ายอมเด็กจะรู้ว่าตัวเองอยากหยุดตามใจได้

แม่เลยคิดว่า พรุ่งนี้จะลองไปส่งเองดู

แล้วก็ลืมความตั้งใจอันนี้ไปซะ .. เช้านี้ แม่ื่ตื่นสาย รีอันปลุกแม่ด้วยการ ขอกินข้าวอีกแล้ว
เหตุผลที่แม่รีบลุก ..

เผลออีกที มองนาฬิกา อ้าว สายแล้ว..

เลยได้ไปส่งเอง มีเวลาโอ้เอ้กัน รีอันอ้อนขอหาอาปาเสียงอ่อนมาก
แม่ปัดไปปัดมา แล้วพามาขึ้นรถกัน ..
รีอันรู้ว่าัยังไงก็ต้องไปโรงเรียน ..


ระหว่างทาง หนูยืนเอาหัวพิงพนักเบาะแม่ (หลังรถ) เงียบไปตลอด ร้องเพลงคลอบ้าง
แม่ใจหายนิดๆเลยต้องถามว่า "you know.. where are we going?"
ลูกตอบถูก เลยรับว่า ลูกรู้ชะตากรรมตัวเองดี

ลงจากรถโดยดี เดินเข้าไปกับคุณครูโดยดี ไม่มีอิดออด หรือร้องไห้

โตแ้ล้วใช่ไหมลูก

แม่เองสิ ที่ใจหาย

ทำใจตัวเองว่า .. เราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันทั้งชีวิตหรอกนะ .

แม่กำลังทำใจให้กล้ามีน้องอีกครั้ง ..
สูญไปแล้ว ถือว่าเป็นการเตือน ..
แม่ใจแป่วๆ ไม่กล้าจะมีอีก
อีกใจก็นึกถึงลูก อยากให้ลูกมีน้อง ไม่ใช่แม่อยากมีเอง
แม่ต่อสู้กับตัวเองมากช่วงนี้ ..

รู้ว่าดี แต่กลัวนิดๆ

แม่จะพยายามบอกตัวเองว่าทำเพื่อหลายสิ่งหลายอย่างสำหรับลูกหน่อยเถอะ การมีน้องให้หนูคนนึงเนี่ย

เลิกแล้วเลิกเลย

แม่มารายงานผลว่า ..

วันนี้ไม่มีขวดนมสำหรับรีอัน ไม่มีเสียงร้องหาขวดนม ตามที่คาดไว้

และ แม่ปวดเส้นประสาทกับรีอันมากขึ้นทุกทีเลย

กอปมาจากการบ้านหมะมี๊เซ็นเตอร์

9/7 จันทร์

แม่รู้ว่าเป็นวัยแห่งความเป็นหนุ่มน้อยของลูก
แต่แม่รับมือแทบไม่ทันจริงๆ
ลูกชายแม่กำลังมีภาวะตัวตนของตัวที่เข้มแข็งมากขึ้น บ่อยๆและตลอดเวลา

ลูกใช้วิธีนี้อย่างหัวชนฝาโดยไร้เหตุผลทุกขณะได้จริงๆ .. เราต่อสู้กันไปตลอดทางและตลอดทุกอย่างจนกว่าหนูจะยอมแม่ ..


วันนี้้ เริ่มกันตั้งแต่ลงจากรถโรงเรียนเลย
รีอันจะไม่ยอมกลับ จะนั่งลงเ่ล่นทรายที่เขากำลังก่อสร้างกัน

แม่ต้องหอบลากเอาตัวลูกกลับมา ..

แม่ชวนขึ้นไปร้าน ลูกไม่ไป แต่มุ่งหน้าจะกลับบ้าน
แม่ชวนไปโฮมพลัส ลูกไม่สนอง
แต่พอแม่จะกลับบ้าน ลูกจะไปโฮมพลัส โอ๊ยย ปวดเส้นประสาทมาก


เวลาไม่ยอมแต่ละครั้ง ลูกจะใช้วิธีร้องๆๆๆ จนกว่าแม่จะยอม
ถ้าแม่ไม่ยอม ก็โชว์ประชาชนกันตรงนั้นน่ะแหละ

แม่จะขี่จักรยานไป .. ลองแกล้งจะอุ้มลูกนั่งกับแม่ ลูกก็ไม่ยอมจะนั่งที่ตะกร้าตัวท้ายรถ
พอถึงโฮมพลัส แม่อุ้มลงก็ร้องกรี๊ดๆๆ ว่าจะนั่งลงทีตะกร้า ไม่ลง
พออุ้มกลับขึ้นให้นั่งตะกร้า ก็ไม่เอา .. เอ้อ เอากะเขาสิ

จะเข้าไปข้างใน ก็ร้องให้แม่อุ้ม
แม่ไม่อุ้มจริงๆหละครานี้
เราเลิกอุ้มอย่างเป็นทางการมาได้เป็นสัปดาห์แล้ว ยกเว้นกิจการพิเศษ แต่เน้นให้ลูกเดินมากกว่า ..

แม่ไม่อุ้ม ก็ร้องไห้ แม่ทั้งชวนทั้งหลอกด้วยไอศกรีม ในที่สุด ก็ยอมโดยไม่ดี ..


พอเข้าไปข้างในได้สักพัก จึงกลับมาเ็ป็นรีอันคนน่ารัก
ยืนร้องเพลงในคาร์ท อะไรที่แม่บอกว่าแม่ไม่ต้องการ ลูกก็คืนของกลับเข้าชั้น ไม่มีดื้อกันเลย


บันทึกการบ้านดีกว่า ..
แม่จัดการเอาอุปกรณ์ออกมา ใจแม่ยังเน้น สติ สมาธิ อยู่ แม่ต้องกำหนดใจก่อนลูกจึงจะได้รับอิทธิพล
ก่อนที่แม่จะหยิบอุปกรณ์ออกมา ลูกนั่งจิ้มผลไม้กินอย่างเพลิดเพลินอยู่ เอาหละ นี่แหละ สมาธิของฉัน จดจ่ออยู่กับการกินนี่แหละ
แล้วแม่ก็อ่านหนังสือข้างๆรีอัน หลายเล่ม ภาษาเกาหลีล้วน รีอันฟังไปกินไปอย่างเพลินๆ พอแม่จะต่อด้วยลากนิ้ว
ลูกขอให้แม่เป็นคนทำ (วันนี้มาแปลก) แม่ลากนิ้วส่วนลูกขานจำนวนรูปภาพของของในการ์ดแต่ละใบ
แม่ยังนึกประหลาดใจ อุ๊ย รีอันจำจำนวนได้นะนี่ (ภาษาเกาหลี จำนวนกับตัวเลขใช้กันคนละภาษา เช่นแม่ขานว่า ซา (4) รีอันช่วยขานจำนวนว่า เนเก(แปลว่าสี่ชิ้น) แม้จะขานจำนวนกับการ์ดบางใบเท่านั้น .. แม่รู้นะว่าลูกรู้หมดน่ะแหละ

นิ่งแล้วนิ่งแล้ว กางกระดานเลย
เฮ่ย วันนี้ไม่มีอาการฟุบเหมือนเมื่อวาน แม่ส่งให้ทีละตัว ลูกรับแล้ววางฉุบฉับทันใจ โชคเป็นของเอ็ง เพราะวันนี้ แม่หยิบสุ่มเจอแต่เลขง่ายๆที่ลูกรู้จักดีอยู่แล้ว พอส่งเลข2หลัก (16) แล้วแม่ก็เหล่ดู รีอันใช้วิธีจับหลักที่หลักหน่วย พอเห็นเลข6ก็มองหาแถวหกทันที และทำแบบนี้กับเลข2หลักอีกตัวต่อมา วางได้เร็วขึ้น ใจแม่อยู่ที่คติ”เลิกก่อนลูกเบื่อ” เป็นเซอร์ไพรซ์ เลยเลิกกันที่วางครบ10ตัวในเวลาสั้นมาก เมื่อเทียบกับการวางที่ผ่านๆมา

เมื่อจบอย่างมีความสุข เลยต่อด้วย การนับลูกปัด1-5 ที่รีอันแกล้งแม่ได้มาสม่ำเสมอตลอดมา วันนี้ แม่เอาแ่ท่งบล็อกจิ๋วใส่ลงในตะกร้าน้อย แล้วคว่ำตะกร้าเสีย ส่งเสียงแปลกๆเวลาลากตะกร้าให้มีเสียงขลุกขลักๆก่อนจะเปิดตะกร้าแล้วผ่างๆๆ ถามรีอันว่ามีกี่ชิ้น
เป็นครั้งแรกที่ลูกสนุกกับการทายลูกปัด แม่มีแรงขึ้นจริงๆนะ เราเล่นกันหลายรอบ รีอันลองเป็นคนขยับตะกร้าแล้วเปิดบ้าง เลียนเสียงแม่ แล้วหัวเราะเอิ๊กอ๊าก ..

ต่อด้วย แม่ชวนรีอันติดสติ๊กเกอร์ .. ช่วงนี้แม่เปลี่ยนโหมดมาที่ภาษาเกาหลีล้วน ให้เข้ากับเนื้อหาในหนังสือสติ๊กเกอร์ .. รู้สึกว่ารีอันตอบคำถามและตอบสนองได้คล่อง .. ลูกคงเลือกภาษาที่1แล้วหละ แม่คิดว่า ..

รีอันติดสติ๊กเกอร์ได้ดี ระมัดระวังมากขึ้น แม้แม่ไม่เคยสนใจว่าลูกจะติดหัวคว่ำคะมำหงายยังไง
แม่จบแล้ว แต่ีรีอันไม่ยอมจบ (อีกแล้ว) นั่งร้องสติ๊กเกอร์ๆๆๆ อยู่นั่น แม่เลยค้นบัตรตัวเลขเก่าๆที่แม่ดัดแปลงออกมา ด้านหนึ่งเขียนโครงตัวเลขเอาไว้ เหลืออีกด้าน เลยเอาสติ๊กเกอร์ดอทสีแดงมาให้ รีอันติดตามจำนวนตัวเลข จะได้การ์ดดอทการ์ดและจำนวนเอาไว้เล่นกัน

จบสติ๊กเกอร์ .. เราเตรียมตัวนอน หันมาอีกที โปโรโร ของรีอันได้นอนห่มผ้าอย่างดีก่อนใครอีกแล้ว ..

แล้วแม่ก็นอนนับเลข จนครบ ..
วันนี้ ดวงจันทร์ส่องสว่างตรงหน้าต่างพอดี เรานอนมองดวงจันทร์ลอยสูงขึ้นเรื่อยๆ จนมองไม่เห็น

แล้วแม่ก็เพิ่งพบว่าตัวเองลืมพาลูกแปรงฟัน - - - ล่าสุดคือ กำลังจิ้มผลไม้กินแล้วแม่เนียนบิวด์ต่อจนยาว แม่ลืมเอง..

คิดว่าจะสมบูรณ์แบบอีกสักคืนนะนี่

คืนนี้ คลาสสิคอีกแล้ว ..

ต้องใจแข็ง

เรามีความลับสุดขอบฟ้า รู้กันอยู่สองคน ว่า
รีอันยังนอนดูดขวดนมก่อนนอนหรือกลางดึกกันอยู่เลยลูก

ความจริงขวดนมกับรีอันไม่ได้ผูกพันกันนานมากสักเท่าไหร่หรอก แม่รู้
เพราะลูกเพิ่งเริ่มดูดขวดเมื่อประมาณขวบครึ่งนั่นเอง ที่เลิกนมแม่

นั่นเพราะลูกไม่ค่อยดื่มนมจากกล่องเท่าที่ควร
แม่จิตตกห่วงความสูงของลูก ถ้าดื่มนมไม่มากเพียงพอ
เลยพยายามหาวิธี จากที่รีอันดูดขวดนม จุกนมยางไม่เป็น ทำให้เป็น จนยอมจนได้
เปลี่ยนหัวนมไปเรื่อย ..

ทำให้แม่สบายใจ แบบแก้ผ้าเอาหน้ารอดไปก่อน
เนื่องจากว่า เอาให้ยอมกินนมมากพอก่อน เรื่องเลิกขวดนมค่อยว่ากัน

พอเมื่อวาน แม่ลองนั่งนับอายุ เอ ลูกท่าจะครบสามสิบเดือนแล้วนะ
เวลาลูกนอนดูดนมก็ยังรู้สึกแปลกๆเลย

เลยลองเริ่มเอ่ยปากชวนลูกเลิกขวดนม
ขณะนอนดูดนม บอกเหตุผลต่างๆนานา
แต่สำคัญ คือรีอันโตแล้ว ไม่ใช่เบบี้ ขวดนมนี้สำหรับเบบี้

บอกอะไร รีอันก็รับคำ อือๆๆ เป็นระยะ
งั้นถือโอกาสบอกว่า งั้นพรุ่งนี้แม่จะบอกให้อาจาชิเอาขวดนมไปเลยนะ

รีอันรับว่า อือ

แล้วนอน ก่อนนอนยังพูดว่า อาจาชิ เหมือนกับรู้ว่าแม่พูดอะไร

ตีหนึ่ง ลูกตื่นตามแม่

ขอนม ..
พอแม่บอกว่าไม่มีขวดนมนะ เริ่มบรรเลงเพลงโศก
แม่บอกว่า มีแต่แก้ว ดูดจากแก้วนะ
พอบอกให้นั่ง ไม่ยอมบอกว่าจะนอนดูด เลยต้องนอนดูดจากแก้วน่ะแหละ


แม่ต้องใจแข็ง ถ้าบอกเลิกแล้ว ต้องเลิกเลย ห้ามลังเลถอยกลับไปอีก

แก้ปัญหา

ยิ่งมองหน้าลูก ยิ่งเห็นความฉลาดของลูก
ยิ่งทำให้จิตใจเข้มแข็งขึ้น

ความรู้สึกเสียใจที่เสียโพมุลไป มันเริ่มหายไปแล้ว
บางครั้งยังนึกว่า แค่รีอันแค่นี้ก็น่าพอใจแล้ว
น่ารัก ฉลาด อย่างนี้

(ลูกตัวก็ชมกันอย่างนี้ทุกคนนะ หุหุ)

เช้านี้ รีอันชี้ให้แม่มองนาฬิกา ว่าถึงเวลาไปโรงเรียนแล้ว
ได้ยินแต่ว่า "ออมม่า... ***ชี" คือฟังไม่ออก แต่รู้สึกว่าจะพยายามบอกเวลาแม่
แม่เลยทำท่าเริ่งรีบ ว่า รีอันเร็วเข้าๆ เราต้องไปแล้ว


ทันใด รีอันยกมือถือเราทำท่าโทร แล้วพูด "ซองแซงนิม..*********"
ฟังไม่ออก แต่ปิดมือถือแล้วหันมาบอกแม่ว่า ซองแซงนิม*****

คือ แกแก้ปัญหาด้วยการโทรบอกครูให้แล้วไง

ขำมาก รีบใส่รองเท้าแล้วสั่งให้ไปกดลิฟต์รอเลย
รีอันวิ่งอย่างร่าเริง

พอลงไปถึงข้างล่าง .. เราเล่าให้ครูฟัง
รีอันทำหน้าภูมิใจ

ฟังเข้าใจหมดแหละ แม่ว่านะ..