พาพุงเหาะ

อย่างนี้เรียกว่าอะไรดีนะ แม่นึกหาคำจำกัดความของอาการแบบนี้ไม่ออก
...

เมื่อวานหนูร่าเริงที่จะได้ออกไปทำงานมากเลยใช่ไหมจ๊ะ
เพราะเราตกลงกันก่อนในตอนเช้า

แล้วแม่ก็ตัดสินใจทำงานต่อด้วยตัวเอง โทรไปนัดเสร็จสรรพตั้งแต่เย็นวานที่กลับบ้านมา
แต่อาการแม่ทำไมเป็นอย่างนี้ นอนเหนื่อย ไม่อยากไปไหนจนเกือบจะยกโทรไปยกเลิกนัดแล้ว
นึกอะไรขึ้นมาได้ แม่เลยต้องนอนลูบพุงขออนุญาติหนู คุยกับหนู อธิบายให้หนูเข้าใจเหตุผลว่าทำไมแม่ต้องทำ ตอนนั้นใกล้เวลานัดเข้ามามากแล้วหละ ..

แล้วแม่ก็คิดว่าแม่ลุกไ้ด้แล้ว หนูยอมรับแล้ว
แต่งตัวออกจากบ้านหน้าชื่นตาบาน แม้ว่าจะไม่บานเท่าเมื่อวานแต่แม่คิดว่าดีกว่าผัดผ่อนจ้ะ

พรุ่งนี้แม่จะพักจ้ะ มะรืนนี้ด้วย จนถึงวันอาทิตย์เลย
แม่ตั้งใจว่าจะค่อยๆเริ่มทำงานหละ ไม่หักโหม เอาแน่เอานอนไม่ได้เลยกับร่างกายที่มีหนูร่วมใช้อยู่ด้วย
ทำอะไรก็ต้องนึกถึงหนูก่อนเสมอเลย


เรื่องระทึกมาเกิดเอาเมื่อตอนเสร็จงาน
แม่วางแผนให้ตารางมันจบตอนเวลาเลิกงานของพ่อพอดี
พอออกมาก็รับโทรศัพท์พ่อว่า กำลังจะมารับแล้ว
หลังจากนั้น แม่พาหนูเหาะข้ามไฟเหลืองที่ใกล้เปลี่ยนเป็นแดง ด้วยการแซงรถคันหน้าที่เขาเคารพกฎจราจร ฟิ้ววว ออกมา
ที่เหลือแม่เหาะจริงๆลูก หวิดกลับรถไม่พ้นเพราะอีกฝั่งไฟเขียวพุ่งออกมากันพอดี

ที่สุดก็กลับถึงบ้านก่อนพ่อมา เปลี่ยนเสื้อเปลี่ยนผ้าเตรียมตัวไปบ้านคุณย่า
คราวนี้แม่ต้องบอกหนูอีกน่ะแหละว่า เรากำลังจะไปไหนกัน
รู้สึกไม่ดีเลยที่พาหนูเหาะผิดวิสัยคนระวังท้องอย่างนี้
แต่แม่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ทำไมยังไม่อยากบอกพ่อว่าแม่เริ่มทำงานแล้ว

สงสัยว่าแม่ยังอยากเป็นอิสระอยู่นั่นเอง หากวันไหนไม่อยากไปก็ไม่จำเป็นต้องให้ใครมาถามจุกจิก

อากาศตอนหัวค่ำเย็นเยียบดีจริงๆ มันมีไอสดชื่นอยู่ด้วยนะจ๊ะ
แต่แม่ก็ยังต้องเริ่มเตรียมตัวต้อนรับอากาศเย็นๆที่ร่างกายแม่มันไม่คุ้นแล้วหละ
แม่เริ่มต้มชาุถั่วที่ได้มา หอมอร่อยมาก

แม่ขนผ้านวมออกมาซักแล้ว สวมถุงเท้ากับกางเกงขายาวอุ่นๆอยู่กับบ้าน
แม่คงได้คิดใหม่หละลูกเื่รื่องซื้อเสื้อผ้าน่ะ เพราะแอบเห็นว่าพุงมันขยายออกมาอีกหน่อยแล้วนะ
พอห้าเดือนอัพเป็นต้นไปคงใหญ่ยั้งไม่อยู่เชียว

โตไวแข็งแรงนะลูก
2006/9/6