เราเป็นคนไทย

สองสามวันมานี่ แม่รู้สึกว่าหนูฤทธิ์เดชน้อยลงเยอะเลยจ้ะ ผลที่ตามมาไม่ใช่แม่สบายตัวขึ้น
แต่กลับรู้สึกเหนื่อยจัง นอนเท่าไหร่ก็ไม่พอเสียที .. อย่างไรก็เถอะนะ แม่คิดว่าแม่ยังสบายกว่าคนที่แพ้มากๆอยู่อีกเยอะ
เมื่อวานมีน้าเล็กโทรทางไกลมาหาแม่ น้าเล็กท้องก่อนแม่แป๊บนึง
ช่วงนี้ก็แปลก มีคนท้องปุ้งปั้งกันเต็มไปหมดเลยนะ รอบตัวแม่น่ะ
น้าเล็ก อายุครรภ์ได้สี่เดือนแล้ว แต่ยังอาเจียนอยู่เลย
แม่สิสบายจริงๆ ได้อาเจียนอย่างโล่งกระเพาะอย่างสดชื่นไปแค่ครั้งเดียวเอง

ว่าแต่ว่า วันนี้หนูรู้สึกตัวเองเป็นคนไทยหรือเปล่าจ๊ะ .. ทำไมแม่ถามง้านรู้มะ
แม่ตำน้ำพริกกะปิกินน่ะจ้ะ ตำมั่วไปตามเรื่องตามราว แต่รสชาติออกมาแบบแม่ไม่อยากหยุดเลย
แอบเอานิ้วจิ้มน้ำพริกกะปิกินต่ออีก หลังไมค์ 555

ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหน สิ่งที่เราคุ้นเคยมาแต่เล็กแต่น้อยนี่นับว่าดีที่สุดเลย ใช่ไหมจ๊ะ

ถ้าหนูออกมา โตได้สักหน่อย แม่จะพาหนูไปใช้ชีวิตที่เมืองไทยสักพัก
หนูจะเป็นคนที่คุ้นเคยได้ทั้งสองประเทศ สองวัฒนธรรม สองรสชาติอาหารการกินเลยเชียว

ในที่สุดพ่อก็สั่งซื้อเสื้อสามสี่ตัวให้แม่แล้วจ้ะ พ่อจ่ายให้แม่ง่ายๆอย่างคาดไม่ถึง
แต่คงเป็นเสื้อผ้าชุดเดียวเท่านั้นที่แม่จะซื้อใส่ในช่วงมีหนูป่องอยู่ในท้องนี่แหละจ้ะ

เมื่อวานแม่รื้อเอาเสื้อตัวใหญ่ๆที่ป้าหนูส่งมาให้ เป็นเสื้อนอนสีชมพูผ้าฝ้ายสีหวานเจี๊ยบเลย
แม่นอนสบาย ลูกนอนสบาย
หนูนอนเงียบจนสายเลย พ่อจะไปทำงานอยู่แล้วหนูก็ยังเงียบอยู่ แม่เลยต้องให้พ่อปลุกหนู
พอหนูตื่นปุ๊บ แม่หิวปั๊บเลย อะไรจะขนาดนั้นลูก

วันนี้หนูได้แสดงอภินิหารช่วยเหลือผู้คนอีกแล้วลูก แม่แปลกใจจริงๆ
หนูต้องเป็นผู้ที่สามารถเป็นที่พึ่งพาของใครๆได้มากมายแน่เลย
หากการทำสิ่งเหล่านั้นมันช่วยให้หนูมีความสุข เอื้ออาทรให้โลกสงบ สวยงาม แม่ขออนุโมทนาให้หนูรักษาชีวิตเช่นนั้นด้วยจ้ะ


ถ้าตอนบ่ายแม่มีอะไรสนุกๆ จะมาเล่าเพิ่มให้ฟังจ้ะ
2006/9/8