Monday, September 18, 2006

ความเปลี่ยนแปลงเมื่อสามเดือนแรก

หนูของแม่

วันนี้หนูอายุครบ14ขวบ เอ๊ย... 14สัปดาห์เต็ม(ตามอายุนับของแม่เอง) แล้วหละ
ขณะเดียวกัน แม่สังเกตุเห็นการเปลี่ยนแปลงด้วย ..
วันนี้ แม่หากุงเกงใส่ไปทำงานไม่ได้เลย ลูกเอ๋ยย ..
กระทั่งตัวที่เคยคิดว่า มันหลวมๆน่าจะยังพออลุ้มอล่วยกันได้ ก็กลับไม่ให้โอกาสแม่เตรียมตัวเลย

ใครเลยจะนึกว่าพุงจะขยายออกมาจังภายในเวลาสามวันที่หยุดงานอย่างนี้
แม่เห็นทีต้องตื่นตัวแล้วหละ เพราะว่าอีกแค่สองสัปดาห์ลูกจะอายุครบสี่เดือน
พอห้าเดือนก็คงปิดใครๆเขาไม่อยู่แล้ว (แม่ยังเขินมากนะถ้ามีพุงป่องออกมานี่)

คงเพราะแม่ไม่แพ้มากน่ะนะ ถือว่ากินได้ดีมากเลยเชียว น้ำหนักเลยขึ้นไว

นอกจากเรื่องพุงที่วัดกันโดยกางเกงที่สวมอยู่ทุกวันแล้ว
แม่เห็นเส้นดำกลางพุงเริ่มออกเดินทางแล้ว จุดเริ่มต้นของเส้นอยู่ตรงไหนไม่รู้
แต่ดูท่าทางจะไม่เดินทางได้กึ่งกลางดีซะแล้ว เห็นแนวแล้วคาดเดาได้เลยว่าไม่ผ่านสะดือแน่นอน
หรือว่าเราสะดือเบี้ยวนะ คิดแล้วแม่ก็ลองบิดสะดือตัวเองกลับมาอยู่ตรงกลางมองจากกระจกด้วย

แต่เส้นอิมพาซอนนี่เพิ่งเกิดแน่ๆ เพราะสียังไม่เข้มจัดนัก แค่มองเห็นได้แล้วก็ยังไม่เต็มพุงแม่ดี อยู่ต่ำสะดือลงมาอีกแหละ
ของคนที่พุงยังไม่โตเนื้อที่ใต้สะดือจะยังน้อยอยู่ ต่ำกว่านั้นก็ไปไหนไม่ได้ไกลแล้ว
แต่ของคนมีพุง เราจะมีเนื้อที่เนินเขาขนาดย่อมๆอีกพอควรเชียว
และจะมากขึ้นตามขนาดของตัวพวกหนูที่ขยายในพุง

อ่านแล้วคงวาดภาพพุงแม่ออกกันแล้วแน่เลย กิกิ

พอหลังอาหารเย็นเส้นอิมพาซอนก็หายไปแล้ว
สงสัยไปนั่งวาดใหม่แน่ๆ เพราะเส้นเก่ามันเบี้ยวหงะ


สุดสัปดาห์ที่ผ่านมา แม่ใช้เวลาอย่างแสนสุขกับพ่อจ้ะ
ฝนตกเพราะไต้ฝุ่นเข้า ตามปกติในทุกช่วงนี้ของปี .. ส่วนอื่นของประเทศ เขาเสียหายกันวุ่นวาย
แต่ที่นี่เราอยู่กันอย่างสงบ ดูเห็นแก่ตัวหรือเปล่า แม่ก็ยังคิดอยู่เลยนะ
พ่อไม่สนใจฝนหรือคนเดือดร้อนในบ้านเมืองเลย
ชวนแม่ออกไปขับรถกลางสายฝนเล่น มีจงใจเลยไปดูขนาดคลื่นที่ซัดซ่าตีภูเขาที่ขอบเกาะด้วย
ไปถ่ายรูปที่โรงเรียนเก่าพ่อ .. ยังไม่รู้ผลยังไม่ได้ดูรูปเลย
รู้แต่ว่า ตั้งแต่ฮาร์ดดิสก์เสียชีวิตไป เราสูญเสียรูปมากมาย ไปจนถีงรูปสวยๆไปมาก
แต่ที่แม่เสียดายที่สุดคือ รูปพี่ม่งที่แม่อุตส่าห์เฝ้าสะสมมาตลอด
เราพลาดเองที่ไม่ได้แบ็คอัพเก็บเอาไว้เลย

แล้วพ่อก็สารภาพด้วยว่า ไม่ได้ถ่ายรูปนาน ฝีมือตกไปเยอะ

ในบ้านกลางสายฝน เราสามคนดำเนินชีวิตกันอย่างสงบสุข
แม่คิดว่า ความสงบสุขนั้นเกิดจากความสุขสงบในจิตใจอันเกิดจากการรับรู้ว่ามีลูกอยู่กับเรา แน่นอนที่สุดเลยจ้ะ

2007/9/18

1 comment:

บาร์ติเมอัส said...

^-^

อรุณสวัสดิ์ชอนชา

ในวงเล็บ พี่กุ้ง เจไม่ได้แวะที่อื่นนอกจากสวนเสือกับบางแสน (กระทั่งหนองมนยังไม่ได้แวะ) ไม่มีนะคะก้างปลาที่ว่า

ชอนซาจ๋า

น้าเจน่ะ เข้าขั้นเบื่อมากถึงเบื่อที่สุด

และไม่มีอะไรเลยในชีวิตที่จะทำให้สดใสกุ๊กกิ๊กมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง (ที่จริงนี่อาจเป็นเหตุผลให้น้าเจ กรี๊ดโลกแตกตอนที่รู้ว่าหนูมาก็ได้)

เพราะนานมาแล้วที่สิ่งดีๆ ในชีวิตไม่เกิดขึ้นจนกระทั่งหนูมา

แปลว่า..

ตอนนี้ แม่หนูไม่ยอมทำอะไรให้น้าเจตื่นเต้น (เกี่ยวกันไหมเนี่ย กร๊ากก)


แต่ถึงจะเบื่อ จะเซรง แต่น้าเจก็ไม่ถูกทำร้ายนะจ้ะ เพราะงั้น มันก็น่าจะดีอยู่แล้วนี่

เนอะ ^--^V