เวลาขายาว

ลูกรัก..

แม่นั่งนับปฎิทินไล่นับอายุสัปดาห์ของลูกเรื่อย เวลาเกิดความไม่แน่ใจ
ทำไมมันจะเร็วอย่างนี้หนอ ตอนนี้อายุพุงแม่คือ สัปดาห์ที่30แล้ว
โอ้วววว ... เหลือเวลาอีกเพียงสองเดือนเต็มๆที่สามารถสบายใจได้
ที่เหลือจากนั้น คงเป็นเวลาระทึกแห่งการระวังว่า หนูเกิดอยากจะออกมาวันไหนก็ได้แล้วสิ

ปีใหม่แล้วจ้ะ 2007 แม่มีความสุขดีกับการนั่งเรียบเรียง บรรดาสมุดบันทึกทั้งหลาย
ส่วนใหญ่แล้วเป็นสมุดบันทึกเรื่องงานการ มากกว่า บันทึกแบบไดอารี่ค่ะ
เรียบเรียงแล้วก็เคลียร์งานบ้าง (แกล้ง)ทำตัวยุ่งๆเหมือนสาวออฟฟิศบ้าง ฮ่า ฮ่า ฮ่า

แล้วก็กดมือถือด้วยความพยายามจะหาวิธีคุ้นเคยกับมันให้ได้
กดไปกดมา แม่เจอเบอร์โทรเพื่อนเก่าจากอัลบาเนีย ลุงเกกัม
นึกเกิดอยากกดไปเช็คดูว่า ยังใช้เบอร์นี้อยู่หรือเปล่า หรือจากโคเีรียกลับบ้านเกิดไปแล้ว

กดแล้วก็เปลี่ยนใจ ให้เขาต้องโทรกลับมา พอถามปรากฎว่าใช่
โอ้วว แม่ดีใจมากมาย ยกความดีความชอบให้หนูทันที
ความยินดีอันเกิดจากการที่เราได้พบกันอีกครั้ง ช่างอารมณ์ดีอย่างนี้เองนะลูก
ดีใจราวกับของขวัญปีใหม่เลย ทั้งที่ก็ไ่ม่รู้จะดีใจไปทำไม ฮ่า ฮ่า

เมื่อวาน พ่อก็ต้องทำงานจ้ะ
ขณะที่ยังกลับไม่ถึงบ้าน พ่อก็ส่งเมสเสจมา ดังนี้ ..

"여보, 희망찬 새해가 시작되었네 ^^
올해 이쁜천사랑
당신이랑 더 행복한 가족만들자"

นี่ถ้าไม่ได้ออกไปทำงาน แม่ก็คงไม่ได้รับเมสเสจอย่างนี้หรอก
เราจะนึกถึงกันได้เมื่อตัวต้องห่างกันเท่านั้นเอง
คงเป็นข้อดีของการห่างกันเพียงอย่างเดียวเท่านั้นกระัมัง
คือ มันช่วยให้เรารู้จัก "คิดถึงกัน"

แฮ่ๆ แม่โรกะติกอีกแล้วใช่ไหม..

นับตั้งแต่วันที่ 1 หรือเริ่มก้าวเข้าสู่สัปดาห์ที่สามสิบของหนูเป็นต้นมา
หนูดิ้นเก่งมากจ้ะ
แต่มีำำำพฤติกรรมที่เปลี่ยนไป .. หนูไม่ตื่นเต้นกับเสียงพ่อเท่าไหร่แล้ว
ไม่ดิ้นทันใดเมื่อพ่อร้องเพลงเดิมๆ แต่ดิ้นร๊อคเวลาได้ยินเสียงเพลงอื่นๆมากกว่า
เราขำกับเรื่องนี้มาก ว่าชอนซาคงเบื่อเสียงพ่อ เบื่อเพลงเดิมแล้วหละ
รสนิยมของชอนซาออกไปทาง ขาร๊อคมากกว่าซะแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า

เราดูปฎิทินด้วยใจประหวั่นพรั่นพรึงกันทั้งสองคน
เนื่องจากตระหนักดีว่า เวลาที่เหลือ จะเดินด้วยขาที่ยาวมาก
แต่ยังมีอีกหลายอย่างที่เรายังไม่ได้เตรียมตัวพร้อมเลย
แม่ตั้งใจว่า เดือนนี้เราคงต้องเริ่มจัดบ้าน รอรับหนูแล้ว
ส่วนพ่อต้องบรรลุ "งานไม้ให้ลูก" ให้ได้
หรือจะเป็นแค่ราคาคุย แม่ก็ยังสงสัยอยู่

แม่คิดอะไรไม่ออกสำหรับเวลาที่เกินสองเดือนหลังจากนี้
แม่จะตั้งสติไม่อยู่ แล้วทำอะไรไม่ถูกหรือเปล่านะ
จะเหมือนกับเวลาก่อนขึ้นเวที ที่เราฝึกซ้อมเตรียมการพูดไปอย่างดี
พอขึ้นไปแล้ว ยืนขาสั่นทุกอย่างที่จำได้ ลืมหมด สมองว่างเปล่า
แล้วทำต่อไปตามบทบาทด้วยสัญชาติญาณแทน

กว่าจะมีสติได้ ก็สายไปแล้วเสียหลายอย่าง
หวังว่า คงไม่ใช่อย่างนั้นหรอกนะ
ตอนนี้ แม่คิดว่า แม่จะเหลือเวลาทำงานอีกเท่าไหร่
แล้วจากนั้นจะเป็นยังไง ?

แม่หวังว่า หนูคงเก่งพอจ้ะ
ดูสิ ตอนนี้แม่ก็ลืมเสียแล้ว ว่าตั้งใจจะเขียนอะไรของไดอารี่อัพเดทวันนี้
รู้แต่ว่า มีหลายอย่างที่แม่ผัดผ่อนทำทีหลังหลายอย่างเลยเชียว (ทำให้หนู)

เอาใจช่วยแม่และพ่อด้วยนะลูก

2007/1/2