สี่สิบวัน

รีอัน ..เทวดาน้อย ลูกรัก

หนูอายุครบ สี่สิบวัน วันนี้จ้ะ ..
วันก่อน (แม่จำไม่ได้แล้วว่า วานหรือวานซืน)
พ่อชั่งน้ำหนักหนูด้วยการอุ้มหนูขึ้นตาชั่ง แล้วเอาหนูลงชั่งน้ำหนักตัวเองอีกครั้ง
หักลบกันแล้ว เหลือน้ำหนักหนู หกกิโล ..

แม่ตาเหลือก .. หกกิโล กินแต่นมแม่อย่างเดียวนี่เหรอ
หกกิโลที่เดือนเศษนี่นะลูกรัก..

แต่น้าปูยืนยันว่า ปกติจ้ะ ตอนนี้หนักได้เท่าไหร่ก็หนักเข้าไปเถิด
หน้าตาหนูจึงอ้วนยุ้ยเปลี่ยนไปจากเมื่อตอนแรกเกิดมากแล้ว
ถ้านอนอืดๆหน่อย หนูจะมีคางสองชั้น
คางหนูแน่นจนแม่กับคุณยายต้องช่วยกันงัด
เนื่องจากมีเม็ดผดเล็กๆขึ้นในซอกเหล่านั้น เราต้องช่วยกันทาแป้งบางๆให้ผิวหนูไม่ชื้น

บางที คุณยายบอกว่า อันนี้เกิดจากเราเวลากลางคืน
ที่เราสองคนกำลังกินนมและให้นมกัน ด้วยอาการเมาขี้ตาหรือเปล่า

วันนี้ เราพาคุณยายไปส่งแล้วหละ
แต่คุณยายและทุกคน เป็นห่วงว่าหนูจะเหนื่อย
เราเลยตกลงกันที่ครึ่งทาง ..
แม้ว่าคุณยายจะไม่อยากให้เราพาหนูระหกระเหินก็ตาม
แต่แม่ก็่ห่วงคุณยายเกินกว่าจะให้ เดินทางไปเองคนเดียว

กลับมาบ้านแล้ว แม่คิดถึงคุณยายมาก
บ้านเงียบไปถนัดใจ ..
แม่ต้องสร้างบรรยากาศให้คล้ายกับตอนที่คุณยายอยู่กับเรา
เพื่อให้หนูนอนหลับได้
ไม่รู้ว่าแม่หรือหนูกันแน่ ที่จะนอนไม่หลับ (ขำ..)

แม่เขียนถึงตรงนี้แล้วหนูก็ตื่น พอมาเขียนต่อ เขียนไม่ได้แล้วหละ
รักหนู