เราสับสนกันหมดแล้ว

รีอันครับ ..
ประเดิมวันแรกในเกาหลีของหนู ไม่สบายซะนี่
หนูน้ำมูกไหลซึมเปียกใต้จมูกเกือบตลอดเวลา ได้ยินเสียงน้ำมูกอีกมากมายข้างในด้วยต่างหาก
ทั้งที่ตลอดเวลาในไทย หนูสบายดีมาก ไม่มีอาการอะไรให้ใครเป็นห่วง
แต่หนูตะลอนทัวร์กับแม่มากไปหน่อย เราเปลี่ยนที่นอนกับเกือบทุกวัน
ทุกอย่างอาจจะมาออกฤทธิ์เอาตอนนี้ก็ได้ เพราะหนู "เหนือยสะสม"

นอกจากมีน้ำมูกแล้ว สิ่งที่หนูปฎิบัติไม่เหมือนคนเก่งของแม่คนเดิมคือ หนูต้องเกาะติดตัวแม่ตะหลอด
ขนาดว่า เรานั่งข้างกันแล้ว หนูยังต้องตะกายมาอยู่บนตัวแม่ให้ได้
ขอให้ได้แขวนตัวบนตัวแม่เท่านั้น ว่างั้นเถอะ
แม่เิดินลับตาไปหน่อย หนูจะร้องงอแง เหมือนจะขาดใจ
แม่นั่งอยู่ใกล้ๆ หนูจะคลานกระดืบๆมาเกาะแม่ให้ได้ในที่สุด
เหนือยนัก แม่เลยนอนลงแล้วให้หนูไต่เล่นบนตัวตามใจเลย :P

นาฬิกาในตัวรีอัน มันสับสนและเสียแล้วด้วย
อย่าว่าแต่หนูเลย ตัวแม่เองยังงง ว่า นี่มันไทยแลนด์หรือที่ไหน แล้วตกลงบ้านเราอยู่ที่ไหน
นี่เราต้องปรับตัวยังไง ตรงไหนคือที่ของเราที่เราจะเคยชิน
ไม่เคยคิดเลยนะว่า อาการอย่างนี้จะเกิดขึ้นกับแม่ คนที่เคยเรียกตัวเองว่า "นักเดินทาง"
แม่ยังอย่างนี้ แล้วหนูล่ะ จะหัวหมุนแค่ไหนนะ
แต่ขอแค่มีแม่อยู่ใกล้ๆ ทุกอย่างก็คงโอเคแล้วสำหรับหนู ใช่ไหมลูก..

ตอนนี้ตารางเวลาของหนูวุ่นวายไปหมด
อยากตื่นก็ตื่น อยากนอนก็นอน นึกอยากป้อนแม่ก็จัด
เมื่อครู่(เกือบตีสาม) หนูตื่นมานอนคุยคนเดียวตั้งนาน กว่าแม่จะตั้งสติได้ (นานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ แ่ต่ไม่ต่ำว่าครึ่งชั่วโมง)
คลำพบว่าหนูตัวร้อนมากเลย ขณะที่พบนี่หนูขอกินนมเพื่อจะหลับต่อแล้ว

อยากเปลี่ยนผ้าอ้อม ทันทีทันใด เหมือนจะรู้กัน หนูไอแล้วทำท่าจะอ๊อกไอ้ที่เพิ่งกินเข้าไป
แม่อุ้มแนบอกให้อ๊อกใส่ตัวแม่แทน แล้วรีบย้ายที่ เช็ดตัวป้อนน้ำผสมยาผงคุณยาย (ตัวที่กินแล้วชงัดเสมอ)
หนูตื่นนอนเล่นอย่างไม่เดือดร้อนต่อ ..
พ่อลุกมาคลำๆหนู แล้วกลิ้งไปหลับต่อ บอกแค่ว่าพรุ่งนี้ไปรพ.กัน
แม่ตื่นอย่างชัดเจน (จริงแล้วเมื่อคืนหลับไปตอนไหนไม่รู้ แต่คาหนังสือข้างๆหนูน่ะแหละ)
เพิ่งเปลี่ยนผ้าอ้อม แต่หนูอึซะแล้ว

แค่นั้นแหละ แม่รู้สึกสบายใจ
หากว่าหนูยังถ่ายได้ หนูจะสบายดี แม่คิดงั้น.. (หลักการไหนไม่รู้)

แล้วหนูขอกินนมทำท่าจะหลับต่อ แม่ม่งม่งดันเห่าอยู่ข้างนอก
ยิ่งทำเฉย ยิ่งเห่าดังขึ้นและถี่ขึ้น จนหนูลืมตามามองดู
แม่ต้องออกไปดูม่ง
อิคุณม่งก็อยากกินมั่ง เห่าอยู่ที่กระเป๋าตัวเองขอขนมในกระเป๋า
หยิบให้แล้วเดินกลับมาพบว่า หนูกลิ้งตัวเองมานอนคว่ำในท่าซบแขนขวาแล้วหลับสนิทเองไปเสียแล้ว
ภาพนั้นมันน่ารักมากมาย หากมีกล้องตัวเล็กๆสักตัวก็จะถ่ายเอาไว้แล้ว
(แม่จะขอพ่ออีกครั้งเร็วๆนี้แหละ หากโดนปฎิเสธอีกคิดว่าจะหาซื้อเอาเอง)


หนูจะหายไข้และเราจะหายสับสนกันเร็วๆนี้ แม่เชื่องั้นนะ
2007/10/30
อากาศเย็นลงเรื่อยๆทุกวัน

**คุณตาคุณยายหอบม่งม่งจะมาฝากพ่อหนู2วัน แต่พบว่าแม่กับหนูเิ่พิ่งกลับมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมง แกเลยซื้อเสื้อผ้าอุ่นๆต้อนรับหนูกลับมาจ้ะ (คุณตาจะไปเมืองจีน สองสัปดาห์ คุณยายจะไปโซลสองวัน)