กว่าจะเข้าที่เข้าทาง

ลูกแม่ ..

แม่รู้ว่าหนูมีเหตุผลเสมอ
แม่เรียนรู้สิ่งนี้มานานแล้ว เวลารบกับหนูเมื่อหนูร้องไห้ หลังจากที่แม่ปราบหนูลง(หรือหนูร้องจนเพลียแล้วหลับไปเองไม่รู้)
แม่จะมาพบสาเหตุเสมอว่า ทำไมหนูถึงได้ร้องไห้งอแงอย่างนั้น
แล้วแม่ก็อยากจะเขกหัวตัวเอง สักโขกใหญ่ๆเสมอ ..

เช่น พบว่าผ้าอ้อมเปื้อนบ้างหละ
พบว่าหนูเจ็บอะไรสักอย่างบ้างหละ
แม่ขอโทษหนูในใจทุกครั้ง

ตั้งแต่หนูกลับมา พ่อบอกว่า แม่ไม่จำเป็นต้องอุ้มรีอัน ทุกครั้งที่หนูร้องไห้ตื่นมากลางดึกก็ได้
แต่แม่ก็ยังยืนยัน ว่าเพราะหนูไม่สบายต่างหาก จึงได้ติดแม่เป็นตังเมอย่างนั้น
ใครจะกล้าเถียงแม่หละเนาะ ก็หนูอยู่ในกำมือแม่ทั้งวัน อย่างนี้ แม่คนเดียวเป็นคนที่ตัดสินใจดีที่สุดอยู่แล้ว

เราวุ่นวายกันกับเรื่องป่วยของหนูมาเกือบอาทิตย์เลยหรือนี่ แม่เพิ่งรู้
โงหัวมาอีกที นี่วันศุกร์เสียแล้ว .. เรากลับมาถึงเมื่อค่ำวันอาทิตย์
หนูเริ่มน้ำมูกย้อยวันจันทร์-อังคาีร
แม่ยุ่งกับการพาหนูไปหาหมอ และจัดการกับหนูระหว่างวัน โดยไม่สามารถแตะต้องอะไรได้เลย
หนูเกาะแม่เป็นปลิง ทำเอาใครๆใจเสียไปหมด ว่าหนูไม่รักพวกเค้ากันแล้ว (พ่อกับย่าไง)
แต่แม่ก็ยืนยันว่า เพราะรีอันไม่สบายตัวต่างหาก

แม่เคยคิดว่า พวกเราเสียเปรียบหมอ .. เขาสรุปมาว่ายังไง เราก็ไม่มีอะไรไปเถียงเขาได้
หมอเลี้ยงดูไข้หนูอย่างดี หรือโชคร้ายของหมอไม่รู้ ทีรีอันทั้งอาเจียนหมดไส้หมดพุง จนถึงท้องเสียหลังจากกินยาที่หมอสั่ง
หนูอาเจียนน่าสงสารมาก เห็นอย่างนั้นแล้วแม่โกรธหมอเลย
บอกพ่อว่า เปลี่ยนๆ ไม่ไปแล้วคลีนิคนี้ .. แล้วก็นั่งนึกถึงคุณน้าแม่ของมุกฮยอน
นึกถึงใคร คนนั้นก็โทรมา เหตุการณ์อย่างนี้เกิดกับแม่หลายครั้งแล้ว
(ดีจังเลยประหยัดค่าโทรศัพท์ ฮ่า ฮ่า ล้อเล่นน่า )

เพราะนึกจะถามเขาเรื่อง กุมารแพทย์ที่เก่งและเชื่อใจได้
เขาแนะนำให้ไปรพ.ใหญ่ดีกว่าคลีนิึค ยาไม่เหมือนกัน
ว่าแล้วก็โทรไปอธิบายพ่อรีอันให้ .. (ซึ่งดีมาก พ่อมักเชื่อคนอื่นมากกว่าแม่)

หลังจากการอธิบายอย่างชัดเจนของหมอ เราแจ่มชัดว่าทำไมรีอันจึงอาเจียน (เพราะเสมหะมาก แต่เด็กเอาเสมหะออกเองไม่เป็น ทำให้ไอแล้วอาเจียนต่อมา - หนูมีเสมหะมาก)
ทำไมหนูถึงได้ ถ่ายท้อง (เพราะยารักษาหลอดลมอักเสบ บางชนิดมีผลกับเด็กบางคนทำให้ท้องเสียด้วย)

คนเราก็เหมือนตัวทดลองของหมอเลยลูก .. การรักษาของหมอ ส่วนใหญ่ก็คือลองผิดลองถุกน่ะแหละ
แม่คิดอย่างนั้น ดังนั้น แม่ไม่อยากหาหมอใหม่ๆแล้ว หาหมอเจ๋งๆที่ลองถูกลองผิดมาเยอะแล้วดีกว่า

แล้วหนูก็หลับสบายในช่วงบ่าย ถึงสามชั่วโมงครึ่ง เป็นประวัติศาสตร์ชาติไทยเลยลูก
ครั้งแรกตั้งแต่หนูเกิดมา แม่งงจนต้องแอบไปดูรีอันเป็นระยะ ๆ
ขนาดว่า พ่อโทรมา(ด้วยกล้องมองหน้าคุยกัน - เดี๋ยวจะเล่าเรื่องนี้อีกที) ขอดูหนูตอนหลับ
แล้วพ่อก็ไม่รักษาสัญญา พูดเสียงดัง จนรีอันตื่นมามองจอในโทรศัพท์อย่างงงๆ
.. แม่คิดว่า หนูตื่นแน่ .. ที่ไหนได้ พลิกตัวหลับต่อ ต่ออีกนานเสียด้วย

หลังจากนั้น หนูเล่นอย่างเมามัน ที่บ้านน้าอ้อย
แม่พาหนูกลับมาเตรียมตัวรอพ่อมารับ ..หลังจากอาบน้ำเสร็จ (แม่อาบน้ำด้วยวิธีสำหรับเด็กเป็นหวัดด้วยนะ)
หนูสบายตัว หลับทันทีที่ขึ้นรถเลย

แม่ปลุกหนูก่อนออกจากบ้านคุณย่า แต่หนูหลับได้อีกก่อนถึงบ้าน หลับต่อจนถึงตอนนี้
จนกระทั่งพ่อก็ยังสงสัย ต้องไปแอบดูเพราะไม่แน่ใจว่า ทำไมรีอันหลับได้สนิทเงียบอย่างนี้

หรือบางที แม่ก็สงสัยว่า ฟันคู่ที่สองของหนูจะขึ้นอีกหรือเปล่า
เหมือนครั้งทีแล้ว หนูป่วยแล้วฟันก็โผล่ออกมาหลังจากนั้น

คุณยายมารับพี่ม่งเืมื่อวาน บอกแม่ว่า เด็กป่วยคือการเติบโตขั้นหนึ่งของเด็ก
แล้วก็ยกตัวอย่างมากมายว่า การเจริญเติบโตต้องผ่านความเจ็บปวด (เหมือนฟันที่จะงอกก็จะเจ็บเหงือก อะไรอย่างนี้)
แม่ฟังแล้วโอ้โห ทำไมคมคายอย่างนี้หนอ

ทุกอย่างในธรรมชาติ ไม่มีอะไรน่ากลัวเลยใช่ไหมลูก ถ้าเราเข้าใจมัน
รักลุกตัวโตของแม่ (จะแบกไหวได้อีกนานแค่ไหนหนอ แม่ผอมแห้งอย่างนี้)

2007/11/2

**หนูั้ทั้งอาเจียน ทั้งวัน -ทุกมื้อ กินอะไรไม่ค่อยลง ถ่ายตลอดอีกต่างหาก
แม่ว่าหนูน่าจะน้ำหนักลดนะ แต่ทำไมตัวใหญ๊ใหญ่อ่ะ *