ธรรมชาติ มหัศจรรย์

ลูก ..
ขณะที่แม่เริ่มบันทึกนี่ หนูคลานมั่งเกาะยืนมั่งอยู่วนๆรอบๆเก้าอี้แม่เลย
คลานของหนูัยังไม่เหมือนชาวบ้านเขา
หนูคลานได้สวยงามมั่นคงดีลูก แต่เหมือนกับว่ามันต้องใช้สมาธิ
หากว่า หนูใจร้อนอยากรีบตะกายไปหาเป้าหมายเมื่อไหร่
นั่นหละ ตะกายไง เลื้อยไปอย่างกับตัวกิ้งก่า วงเล็บว่า อ้วนๆ

แม่มุกฮยอนบอกว่า เด็กน้ำหนักตัวมากหน้าอกจะตกลงพื้น อาจจะใช่ค่ะ
แต่ลองถามครูซาร่าดู แกว่าลูกสาวแกตัวใหญ่กว่ารีอันมากๆๆๆ
ก็ยังคลานปกตินะ ..

ช่างมันเถอะ เดี๋ยวหนูก็เดินเอาแทนแล้วกัน

เมื่อวานแม่สังเกตุเห็นการใช้มือ ใช้นิ้วของหนู
มันมหัศจรรย์กว่าที่แม่คิดน่ะ
หนูคว่ำกระปุกแป้ง ทำให้มันหมุนเหมือนลูกข่าง
เพราะฝากระปุกมันแหลมยื่นออกมานิดหน่อย
ทันใด แม่เห็นหนูชี้นิ้วแตะข้างๆกระปุกแล้วเกี่ยวให้มันหมุนต่อไป
โอ้วว รู้ได้ยังไงนี่ไอ้ลูกชาย

แต่แม่ก็นอนดูอย่างตื่นเต้นเงียบๆ ต่อไป ฮ่าฮ่าฮ่า
ต่อมา ... ตอนค่ำ น้าไก่ส่งของเล่นกัดงั๊งๆมาคืนให้หนู
มันหายไปจากเราสามเดือนได้
ของกัดพวกนี้จะกระจัดกระจายหายไปตามที่ต่างๆ
ชิ้นแรกสุดคือชิ้นนี้เลย อันซึ่งเหมาะกับการงั่มๆของหนูมาก (ในตอนนั้น)
พอมันกลับมาอีกที หนูทำเหมือนกับว่าจำมันไม่ได้แน่ะ

อยู่ดีๆ มันก็ตกพื้น แล้วหมุนควงไปรอบๆเพราะด้ามจับมีโล่กันอยู่แผงนึง
เมื่อมันหมุนรอบตัวเองได้อย่างนี้ แม่เห็นรีอันยิ้ม
ต่อมาหนูก็แกล้งปล่อยมันหลุดจากมือตลอดเวลา
ไม่เหมือนโยน แต่หยิบขึ้นมาแล้วปล่อยตกลง ให้มันหมุนควงที่พื้น
หนูเล่นอย่างนี้ตลอดเวลา และคงอีกนาน ถ้าแม่ไม่จับหนูลงนอนเสียก่อน

หนูทำให้แม่ทึ่งในมหัศจรรย์ของมนุษย์มากขึ้นและมากขึ้น
ใช่ว่ามันคือพัฒนาการของหนูก็จริง
แต่แม่กลับมองเห็นธรรมชาติว่า น่าทึ่งเหลือเกิน

ยิ่งไปกว่านั้น แม่รู้สึกว่า ลูกตัวเล็กๆของแม่นี่ เป็นผู้ใหญ่และยิ่งใหญ่กว่าที่เรามองเห็น
แม่คิดถูกไหมนะ ?


รู้ไหมรีอัน .. หลายอย่างประกอบกัน แม่กำลังคิดตัดสินใจในสิ่งที่ชาวบ้านแถวนี้เขาไม่ทำกัน
เดี๋ยวแม่จะมาบอกหนูอีกที หลังจากที่ตัดสินใจแล้วนะ

รักมากขึ้นทุกทีครับ (และดุหนูบ่อยกว่าเดิมมากขึ้นด้วย)
แม่

*รีอันมองแม่พิมพ์ตาเป๋ง นี่เลยปกติก็ต้องหิ้วคีย์บอร์ดให้หลีกทางรีอันอยู่แล้ว นี่ไม่อยากจินตนาการต่อ