หาทางออก..

ลูก
แต่ไหนแต่ไรมา รีอันกินได้กินดีทุกอย่าง ป้อนหายๆ
พอใกล้ๆจะครบขวบ เริ่มมีอาการเมินข้าว
ยายบอกว่า หนูก็เบื่อเป็นนี่นา.. พูดอย่างนี้แม่สบายใจ
แต่ถ้าให้แม่คิดเอง ก็คงเป็นว่า แม่ไม่มีปัญญาทำอาหารที่เร้าใจลูกมากกว่านี้แล้ว
พูดง่ายๆ คืิอ ไม่มีเสน่ห์ปลายตะหลิวเอาเรยน่ะเดะ

เวลาจับลูกวางที่โต๊ะ หนูจะทำเสียงตื่นเต้น (ร้องวาวาาาา ยาวๆเบาๆ พอเซ็กซี่ ฮ่าฮ่า เสียงนี้ใครได้ยินก็อารมณ์ดีไปด้วยทั้งนั้น อย่างกับเด็กผู้หญิงเลยลูก)

คำแรกจะอ้าปากรับอย่างกว้าง รับได้สองสามคำก็ทำหน้ามุ่ย จมูกย่นแล้วเบือน
ถ้าแม่ตื๊อหนักเข้า หนูก็รับแล้วคายกันเลยต่อหน้า
นมก็ไม่กิน แบบนี้อีกสักพักก็จะหิว แล้วงอแงตามมา

จะให้ไล่ตามป้อนเวลาเล่น ก็ไม่ใช่สิ่งที่ควรทำ
ในที่สุดก็พบกันตรงกลาง แม่เปิดยาฮูกุโรกิ ฉบับล่าสุด (เนตจ้ะ เวบของเด็ก)
เขามีกลุ่มพี่ๆหนุ่มๆสาวๆ ออกมาเต้นประกอบเพลงสำหรับเด็ก
รีอันนั่งมองตาเป็นประกาย มองนานๆเข้าก็ยกมือปรบแปะๆมั่ง หมุนๆข้อมือตามเขาบ้าง
แล้วเราก็อาศัยเวลาลูกเผลอ อ้าปากค้างนี่แหละ ป้อนเอาๆ จนเกือบหมดได้เลย

คงไม่ทำอย่างนี้ไปนานๆ แม่เองก็อยากให้ลูกมีระเบียบที่ดีเวลากินข้าว
แต่ขืนใจกันต่อไปไม่ไหวหละมั้งนี่ ขอสลับมาชื่นใจกับการให้ลูกกินข้าวได้มากพอก่อน
หวังว่าตัวเองจะไม่เผลอเรอปล่อยให้นานกว่านี้จ้ะ

ยังเหลืออีกเรื่อง ดื่มนมนี่หละ
ใครๆก็บอกให้หย่านมได้แล้ว แม่ก็ยังทำหูทวนลมอยู่
ไม่มีใครมามีความสุขกับเราเวลาก่อนนอนตอนกลางคืนนี่เนาะ
แต่ยังไงลูกก็ต้องกินนม ตอนนี้วันนึงดูดได้ไม่กี่อึกเลย ไล่ตามจนเมื่อย

แก้ปัญหานี้ต่อไป หวังว่าลูกจะชินกับรสชาตินมสดได้เร็วๆจ้ะ

*มีคนบอกว่า ถ้านมแม่หยุด หนูไม่มีทางออกก็จะดื่มนมแทนเองน่ะแหละ
แต่แม่นี่แหละ จะทนดูไม่ไหวก่อนละมั้งนี่