เดือนแรกของปีสุดท้าย

ขณะกำลังเก็บกวาดห้องเตรียมนอน แม่พบหนังสือ ซารังแฮ ขาดเป็นชิ้นอยู่
นั่งพิจารณาว่า จะทำัยังไงกับผู้ร้ายงานนี้ดี ..ผู้ร้ายที่นั่งเล่นอยู่ก็ลุกเดินมาหา
ณ ขณะนั้น แค่ยกหนังสือให้ดูพร้อมกับเสียงโหดๆ ลูกก็หน้าจ๋อยแล้ว
รู้ว่าตัวผิดเต็มที่ เพราะโดนแม่ดุมาตลอดเรื่องฉีกหนังสือเนี่ยะ

เห็นหน้าจ๋อย แม่ก็อยากกอดเอาไว้ แต่กลัวได้ใจ
แม่หาชิ้นส่วนไม่เจอ ลูกอยากเอาใจแม่รีบหันหลังช่วยหา
พอแม่เห็นก่อน ลูกกุลีกุจอรีบหยิบมาให้ .. แล้วก็หน้าบาน เพราะคิดว่าตัวพ้นผิดแล้ว

ลูกเอาตุ๊กตาหมอนข้าง ซึ่งตั้งชื่อเองเสร็จว่า ม่งม่ง มาเล่นสมมุติ
หนูอุ้มตุ๊กตาไปมา หอบตุ๊กตาไปหยิบหนังสือ วางม่งม่งลงแล้วตัวเองนั่งลง อ่านหนังสือไม่เป็นภาษาให้ตุ๊กตาฟัง

ลูกจ๋า แม่ไม่มีกล้องอะไรจะบันทึกลูกได้เลย
เรื่องน่ารักๆอย่างนี้ อยากบันทึกเก็บไว้จริงๆ แต่ยากมากเพราะแค่แม่ยกกล้อง ลูกก็จะทิ้่งทุกอย่างแล้ววิ่งเข้าใส่กล้อง มีเลือดตากล้องของพ่อก็อย่างนี้แหละ

มีเรื่องที่ต้องทำสำหรับลูกมากมาย
ในหัวของแม่มีแต่เรื่องหมุนๆๆๆๆ สำหรับลูกตลอด
เวลาทองสามปีแรกของลูกที่จะทำให้มันบรรเจิดที่สุด

แม่จะอยู่กับหนูได้นานแค่ไหน ?
ต่อไปหนูต้องดูแลตัวเองและคนรอบๆข้างได้
ศักยภาพตอนนี้เท่าที่แม่ทำได้ แม่ลืมตัวลืมตายทำให้ลูกได้หมดจริงๆนะ

สิ่งที่แม่้ต้องการทำมากที่สุด ณ ขณะนี้คือ วินัย ในการฝึกกิจกรรมต่างๆ
และสมาธิ ..

เดือนสี่นี่แหละค่ะ เริ่มต้นทุกอย่างแบบยุ่งๆไปก่อน เดี๋ยวลงตัวเอง
รักลูก