แม่สิ ต้องปรับปรุง..

ลูกเริ่มพูดได้ชัดเจนมากขึ้น แม้จะนับว่ายังน้อยถ้าเทียบกับเด็กรุ่นราวคราวเดียวกัน
แต่แม่ดีใจปนขำ

เมื่อเช้า เราสองคนกะเตงกันไปหาซื้อครีมออฟทาร์ทาร์ จะเอามาเป็นส่วนผสมทำโดว์ให้รีอันปั้นเล่น
มุ่งหน้าไปร้านที่อยู่คนละมุมเมืองกับบ้าน
แม่นั่งเหม่อมองกางเกงรีอันอยู่ รถข้างหน้าขยับแล้ว แอบเห็นทางหางตา
ทันใด รีอันตะโกนเสียงลั่น พร้อมกับเอามือชี้ไปข้างหน้า "ออมม่า GO !"
นี่เป็นครั้งแรกที่ลูกพูดแบบนี้ แม่ออกรถไปขำไปด้วย ย้ำคำที่ลูกพูดไปหัวเราะไปคนเดียว

บางทีก็นึกตลกลูกเรา ว่าเด็กเอ๊ย โดนแม่ยัดให้สามภาษาเลยอิรุงตุงนัง
คำไหนในภาษาไหนที่ง่ายกว่า ลูกก็จะเลือกพูดอันนั้น
แต่พูดภาษาไหนก็รู้เรื่องหมดหละ .. น่าปลื้มจะตาย

เรื่องพูดผ่านไป ต่อไปคือเขียนและอ่าน
กำลังจินตนาการตัวเองอยู่ ว่าจะสามารถโหดได้หรือเปล่า สอนเด็กอ่านเขียนสามภาษาเนี่ย


อีกสิ่งหนึ่งที่ตะลึงอี้งๆ กับลูกคือ การยอมรับเหตุผล อย่างที่ผู้ใหญ่อย่างเราคาดไม่ถึง
เมื่อวาน.. รู้สึกว่าตัวเองหาเรื่องทะเลาะกับลูก หรือลูกสร้างเรื่องให้แม่ทะเลาะก็ไม่รู้กันแน่
น่าจะแม่หาเรื่องมากกว่า

ท้ายที่สุด .. แม่โกรธที่เอาชนะลูกไม่ได้ สั่งประกาศิตว่า "ถ้าอย่างนั้นวันนี้รีอันไม่มีนมก่อนนอน"
พูดไปก็คิดว่า ลูกคงงอแงร้องเอานม ซึ่งสุดท้ายก็คงต้องให้หละ
แต่ไม่ใช่เลย ..
ลูกร้องไห้เพราะง่วงแล้ว แต่อิแม่ยังไม่ยอมจบสงคราม
พอแม่ปิดไฟลูกก็ลงมานอนข้างๆแม่ลูบๆคลำๆพุง พักเดียวหลับไปเลย

ตัวแม่ต่างหาก ใจหาย... วันนี้ลูกไม่ได้กินนมก่อนนอน ทำถูกเปล่าวะเนี่ย เรา

วันนี้อีก .. มีเรื่องทะเลาะกันอีก
แม่มามุขเดิม" เพราะวันนี้รีอันไม่ทำให้แม่ วันนี้ก็ไม่มีนมก่อนนอน "
ทั้่งที่อุ่นนมปิ๊บๆอยู่ในไมโครเวฟแล้ว ก็ยังไม่หยิบให้
ไม่มีอ้อนโยเยด้วย รับคำแล้วหันหลังกลับไปที่นอน ทิ้งตัวลงนอนก้นโด่งแบบยอมรับสภาพตัวเองเต็มที่ (อารมณ์ปกติกึ่งดีใจได้นอน)

แม่สิ ใจหายวาบ .. เฮ่ย นี่มันเด็กสองขวบจริงหรือเปล่าเนี่ยะ


กำลังนั่งคิดทบทวนตัวเองอยู่... เราต้องปรับปรุงคุณสมบัติความเป็นแม่ จริงๆนะเนี่ยะ

ขอบันทึกเรื่องทะเลาะกับเด็กหัวใสก่อน
- รีอันเทบล๊อกเลโก้ออกมาแบบคว่ำถัง เอาความสะใจ ไม่ได้อยากเล่นบล๊อก
แม่บอกให้เก็บ ก็เดินวนไปวนมา เตะไปเตะมา ไม่อยากเก็บให้แม่ได้ใจ
แม่ก็เกี่ยงจะเอาชนะลูก จนกว่าลูกจะเก็บ.. ในที่สุด แม่เก็บเองก็ได้ แต่บอกว่างั้นเอาไปทิ้งให้หมด
พอได้ยินว่าให้เอาไปทิ้ง ก็ขานรับแม่ว่า ทิ้งๆ แล้วช่วยแม่หอบตะกร้าของเล่นทั้งหลายบนชั้นด้วย เอาออกไปวางหน้าประตู
แม่ประชดต่อว่า รถจักรยานรีอันด้วยนะ รีอันก็กุลีกุจอมาช่วย
งั้นกระเป๋านักเรียนรีอันด้วยนะ ตุ๊กตาทุกตัวที่รักด้วย รองเท้าคู่โปรด รีอันกลับสนับสนุนแม่อย่างดี

เอาหละสิ เรื่องนี้จะจบยังไงดีฟะ
แม่เลยลงเอย ที่มุขว่า งั้นทิ้งแม่ด้วยนะ แล้วแม่ก็เดินออกไปข้างนอก ปิดประตู

เท่านั้นแหละ รีอันออกมาร้องไห้กอดแม่ ...
พอแม่เดินกลับเข้ามาเท่านั้นแหละ ลูกดีอกดีใจรีบขนของทุกอย่างเข้ามา
แสดงว่า จริงๆเขารู้อยู่ว่า ของเหล่านี้ไม่ได้มีให้ทิ้ง เขาย้อนมุขแม่ เพื่อจะบอกว่า มุขนี้ใช้กับเขาไม่ได้หรอก

แม่นะ ต้องปรับปรุงอีกเยอะจริงๆ