บันทึกรอบที่อยากทำ

รีอันน้อยของแม่..
กอดหนูทุกวันนี้มันเต็มแข้ง เอ๊ย เต็มไม้เต็มมือเต็มแขนกว่าสมัยก่อนเย๊อแยะ
แน่นไปหมดทุกส่วนสัด .. มันเป็นผลแห่งการเป็นเด็กชาย เลยหนักกว่าเด็กหญิงละมั๊ง
แม้จะไม่ค่อยได้กินอะไรเป็นเรื่องเป็นราว กินดีอยู่คือนม..และเดี๋ยวนี้เพิ่มขนมเข้ามาด้วย

แม่มีความสุขมากขึ้นทุกทีั .. แต่มีนะ มีบางวันมันเบื่อด้วยก็มี อยากลุกไปทำอย่างอื่น แบบคนตัวคนเดียวบ้าง
แต่ติดลูกก็ต้องนั่งแหง่วแล้ว จนกว่าจะหาคนรับฝากลูกได้
พอนึกได้ ก็มีความสุขกับการได้คุย ได้เล่นกับลูกอีกแล้ว ..

ลูกกำลังชอบเตะบอล 27เดือนเต็มแล้วสินี่ ..
กำลังชอบกรี๊ดดด สนั่นโลก

ชอบอยากทำุทุกอย่างด้วยตัวเอง ดังนั้นรองเท้าคู่ที่รักที่สุดคือบูืทที่ใส่คู่กับเสื้อฝน เพราะมันใส่เองง่ายที่สุดในบรรดา
ไม่แปลกจะเห็นรีอันใส่เสื้อกล้ามคลุมกระจู๋ ไม่มีกางเกงแต่ใส่บูทเดินออกไปโน่นนี่

วันก่อน แม่เซ็ง ถามรีอันว่าอยากไปหาอาปาไหม .. ไปสิ
ลูกลุกขึ้นโบกมือให้แม่ สวมบูทไม่มีกางเกงนั่นแหละ (ตอนนี้อากาศกำลังร้อน รีอันกำลังฝึกไม่ใส่แพมเพิร์ส)
แล้วเปิดประตูเดินออกจากบ้าน (พ่อเพิ่งมาทำตัวล๊อคประตูรุ่นใหม่ให้ เปิดจากภายในได้เลยไม่ต้องกดปุ่มใดๆก่อน ซุ๊ดย่อด)
แม่นอนใจเ้ย็น รอดูว่าอะไรจะตามมา
แต่เอ๊ะ.... ทำไมเงียบไปนาน
วิ่งตามออกมาดู .. ไอ๊หยา ว่างเปล่า ลิฟต์ลงไปชั้นหนึ่งแล้ว ไม่มีรีอันอยู่ตรงนั้น
รีบเรียกลิฟต์ขึ้นมา แล้วเผ่นตามลงไป รีอันกำลังปีนบันไดขึ้นร้านแล้ว .. โว้วๆๆๆ ลูกแม่เก่งจังเฟ้ย เล่าให้ใครฟังก็คงไม่ีมีใครเชื่อหรอก

วันนี้ แม่หอบหนูไปนั่งรออาปามารับ รีอันหยิบมือถือแม่ไปแล้วทำท่าเก๊ก "ฮัลโมนี เอ๊อ.."
เหมือนรับสายย่า ..
เห็นแล้วหมั่นไส้ท่าทางแก่แดดของเอ็งอย่างแรง

แม่คงบันทึกผลุบๆโผล่ๆแบบนี้อีกสักพัก รายละเอียดของชีวิตมันเยอะเนอะ
ไม่รู้ว่าคนอื่นเขาทำได้ยังไง ..