อย่างไม่รู้ตัว ลูกกำลังพัฒนาภาษาขึ้นทุกวัน

วันนี้ัวันจันทร์
เมื่อวานเป็นวันอาทิตย์ กับวันเสาร์ วันที่เราอยู่ด้วยกันทั้งวัน ..
ลูกหยิบแท่งสีทั้งวัน ลูกขีดแท่งสีในทุกที่ทั้งวันด้วย

เมื่อเห็นลูกขีดที่หน้ามอนิเตอร์ แม่เลยยกกระจกบานเก่าออกมาวางข้างๆ
ให้กระจกรับกรรมแทน .. แล้วก็สมใจ
ลายพร้อยขนาดว่า ถ้าส่องก็มองหน้าลายๆไปด้วย หาที่ว่างให้มองสวยๆไม่ค่อยจะเจอ

โต๊ะ .. วันนี้ไม่พับเก็บละ มันลายเต็มไปหมด

พ่อเดินมาเห็นเข้า สนับสนุนอีกแน่ะ บอกว่าให้จัดการให้ลูกสามารถขีดผนังได้ด้วยสิ


(พ่อแม่ไม่ห่วงเรื่องความเสียหายในห้องนี้หรอก อีกปีนึงเราน่าจะย้ายไปจากที่นี่ )

ไปไหนก็ต้องหนีบสมุดวาดเขียนกับกล่องสีไปด้วย

สีของรีอัน นอกจากรับระบายอารมณ์ แล้ว ยังต้องถูกโยน ถูกกลิ้ง ถูกปา ถูกเขวี้ยง
มันเลยหักเสียส่วนใหญ่


แม่มัวแต่พารีอันไปโอ้เอ้ ซื้อของที่โฮมพลัส ลูกเริ่มหิว ร้องหาขนมปัง ร้องหาน้ำ
แม่บอกว่าจะเลี้ยงไอศครีม รีอันดีใจ ถามว่ารอได้ไหม รอได้ ..

รับไอศครีม (แม่ซื้อแบบโรลมีไส้ไอติมตรงกลาง) ลูกร้องหาสปูนๆ ฟังจนเกือบถึงบันไดเลื่อนแล้วเิพิ่งเข้าใจว่าลูกขออะไร ย้อนไม่ไหวแล้ว..
บอกว่า ไอติมแบบนี้ไม่ใช่สปูนกันหรอกลูก แต่ถ้าอยากได้เดี๋ยวไปบ้านแม่เอาให้ รอได้ไหม(มุขนี้อีกแล้ว..)

แกะให้กินกันสดๆเลย นั่งซ้อนจักรยานกันไปแทะกันไป มากินหมดกันที่ตีนบันไดร้าน

ลูกพูดเก่งจังวันนี้
อยู่ดีๆ เกิดร้องเรียกตัวอัลฟาเบทภาษาอังกฤษทีละตัว สลับกับวิ่งไปเปิดลิ้นชัก กด-เปลี่ยนตัวอักษรของ fridge phonics เต้นไปด้วย วิ่งกลับมาระบายสี ขีดเขียนไปด้วย ต้องเปิดกล่องใหม่ด้วยนะ กล่องเก่าเมินแล้ว

ขยำแป้งโดว์ .. ในความนิ่ง ลูกพูดออกมาว่า "พารันเส็ก" อันแปลว่า สีฟ้า ...
เฮ่อ แม่ไม่เคยสอนภาษาเกาหลีหวะลูก แล้วที่แม่สอนภาษาอังกฤษไปหายไปไหนหมด กรี๊ด...

แต่จำได้ว่า เหมือนวินาทีโลกหยุดหมุน คำที่เราไม่เคยสอน แต่ลูกพูดออกมา ไม่คาดฝัน
ถ้าเป็นละครคงถามซ้ำแล้วว่า พูดอะไรนะ ..

ถ่ายคลิปเอาไว้ที่ลูกร้องวิ่งเต้นไปมาน่ะ

หอบหนังสือเรียงออกมาให้อ่าน ..

สนุกจังเลย