พ่อมาตามแม่ตอนเกือบตีหนึ่ง
เกิดเหตุด่วน พนักงานพิเศษที่เรียกมาเกิดแคนเซิลกลางเวหา
เอาอย่างนี้มั้ยแม่.. ตัวเองช่วยทำงานแ้ก้ขัดที ไม่งั้นไม่รู้จะทำไงดีแล้ว
แม่รับปากอย่างกล้าหาญ
พ่ออุ้มลูกที่หลับแล้วขึ้นพาดบ่าอย่างรู้งานและห่วงลูก
แม่เอาผ้าห่มคลุมไปผืนนึงหมวกหนึ่งใบ
พอถึงร้าน อิรีอันตื่นแล้ว ลุกมาแบบตื่นเต้นอยู่บนโซฟา
แล้วเดินพล่านทั่ว คนเห็นเข้าก็ต้องอมยิ้ม มันน่ารักหงะ
แม่ได้ยินเสียงลูกคุยเจื้อยแจ้วตลอดเวลา
มันน่ารักอย่างนี้หนอ แค่ได้ยินเสียงก็ยิ้มได้แล้ว
พ่อช่วยหอบลูกกลับมา ทำเป็นหลับบนอกพ่อ แต่พอถูกวางก็ตาแป๋ว
ขอข้าวกิน ..
เข้าทางแม่สิ เลยจัดแจงคัพราเมียนกล่องเล็ก
รีอันไม่กินด้วยในที่สุด
เล่นไปรอบๆ อุ้มตุ๊กตามาสองตัว ด้วยสองแขน
แล้วบอกว่าหนัก
แม่เหลือบมองแล้วนึกถึงตัวเอง ว่าเราคงจะได้อุ้มตุ๊กตาสองตัวแบบนี้เหมือนกัน
ตัวนึงคือด๊อกกี้ร้องเพลง เอ็งน่ะแหละ
ส่วนอีกตัวคือ จิมมี่ ใส่กระโปรงแดงหน้าตาสุดจิ้มลิ้ม
หนูหลับไปแล้วลูก..
กำลังช่างคุยมากเลยวัยนี้
"จิ๊เกี๊ยบวอ" พ่อได้ยินแล้วขำกลิ้ง หาว่าแม่สอน
คุณครูเขียนมาในสมุดบันทึกปจว.ว่า รีอันตอบว่า สุดสัปดาห์กินขนมกับแม่
เพื่อนที่เรียงรายกันสามคนข้างๆ ใช้คำตอบเดียวกันหมดเลย
อ่านแล้วขำ ไม่รู้ใครลอกใคร 55
ดู2012มา เด็กคนหนึ่งในเรื่องชอบใส่หมวกมาก
กลับมาพบว่า ลูกเราก็ชอบเหมือนกัน
ต่างกันที่ว่า หมวกจริงๆไม่ชอบ แต่เอาถัง กะละมัง ถ้วยป๊อปคอร์น มาครอบหัว
วันนี้เอาผ้ากันเปื้อนมาคล้องคอ ลากถังอีกใบ
นึกภาพตามได้ ..ว่าน่ารักขนาด
อยากเก็บบันทึกภาพ แต่ไม่สามารถ
No comments:
Post a Comment