ขอให้ลูกแม่เป็นคนที่สวยงามเสมอ

วันจันทร์ ..วันแรกของสัปดาห์ เป็นครั้งแรกที่แม่ต้องมานั่งใจหายมาก หลังจากดุลูกไปแล้ว
แม่เตรียมjuiceถ้วยเล็กๆไว้ให้ลูกบนโต๊ะ กว่าจะนึกได้ ก็เมื่อแต่งตัวเสร็จเตรียมออกจากบ้านกันแล้ว
ชั่วขณะที่แม่แว่บไปในห้องนิดเดียว ออกมาเห็นรีอันนั่งอยู่กับแก้วเล็กๆ ในมือกระดกแก้วแล้ว แต่หน้าหันมายิ้มให้แม่ ดีใจได้ดื่มjuice .. แต่มือกระดกต่อ มันก็ไม่เ้ข้าปากสิ แต่ราดลงบนตัว

แม่ไร้สติทันที นั่นชุดนักเรียนที่เพิ่งรีด เต็มสูตรเต็มยศ เนคไืท cardigan น้ำสีส้มแก่ๆนองบนเสื้อผ้า
และรถโรงเรียนกำลังจอดรออยู่หน้ารั้วแล้ว แม่ได้แต่ร้องเสียงดัง คว้าทิชชู่เปียกได้ก็เช็ดๆๆๆๆ แต่อาการmadของแม่ มันทำให้ลูกกลัว ปากเบะ น้ำตาไหลพรากๆ เห็นชัดๆว่าลูกไม่ได้ตั้งใจ ยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น ..

แม่ส่งลูกขึ้นรถโรงเรียนไป โดยดูแต่เพียงลวกๆว่า พอผ่านได้ บอกกับครูที่รถคร่าวๆว่าเกิดอะไรขึ้น
แล้วกลับเข้าบ้านไปนั่งห่วงความรู้สึกลูก

เสื้อเปียกเข้าไปถึงเสื้อชั้นในไหมนี่ ..

จิตตก นั่งหาเสื้อใหม่ จะตามไปเปลี่ยนเสื้อให้ที่โรงเรียนดีไหม โทรไปถามครูประจำชั้น กลับไปมา แล้วก็ว่าไม่ต้องไปก็ได้

แต่นั่งจิตตกรอลูกกลับมา เสียใจมาก วันนี้แม่จิตตกที่สุด



สามวันต่อมา พ่อมาเล่าให้ฟังถึงพี่จินซอนอายุ7ขวบ(เกาหลี) ที่มาอยู่กับเราช่วงสั้นๆ ว่ามีวาจาและพฤติกรรมอย่างไร ขณะไปด้วยกันกับพ่อและรีอัน แก้ตัวแทนเด็กว่า มันเป็นวัยของเขาที่เกาหลีเรียกว่า 미워7살น่ะแหละ
แต่อดจินตนาการถึงลูกตัวเองบ้างไม่ได้ ไม่มีใครอยากให้ลูกตัวมีพฤติกรรมไม่น่ารัก

อยู่ดีๆ ขณะนิ่งเงียบ เกิดปัญญาขึ้นมาว่า "เลี้ยงลูกด้วยความรัก อ่อนโยน อย่าเลี้ยงลูกด้วยอารมณ์โกรธขึ้งเกลียดชัง"

แม่จะจำไว้ และรักษาสิ่งนี้ไว้เสมอ ขอให้ลูกแม่เป็นคนที่สวยงามเสมอ..
รักลูก