เมื่อวานวันศุกร์ ไม่ได้ส่งรีอันไปโรงเรียน เพราะอยากทดสอบเรื่องสุขภาพนิดหน่อย
กระนั้นก็ยังใช้เวลากันอย่างแน่นเอี้ยด วุ่นวาย
เป็นวันที่แม่รอเหมือนกัน รอครูมอนเตสมาครั้งแรกนี่แหละ
แล้วแม่ก็แอบแง้มประตูแอบดูว่าครูสอนยังไงบ้าง
ชอบมาก โดยรวมครูจะนิ่งสงบ ใช้โทนเสียงต่ำบ้าง พูดเบาๆแบบตั้งใจเรียกความสนใจเด็กบ้าง
เห็นการสอนแล้วชอบ พอดีวันนี้รีอันอารมณ์ดีจัดสุดๆ คึกคะนองมากๆ
พลังสูงตาม แต่ครูก็พยายามทำรีอันสงบ
ครั้งแรก เล่นลูกบอลผ้ากัน
มีวิธีเล่นมากมายที่แม่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าเล่นกันแบบนี้ ก็ได้นะ
ครูสอนและพารีอันเก็บของเวลาจบแล้ว
รวมถึงพยายามใช้ภาษาพูดแบบช้าๆ เพื่อรีอันเป็นกรณีพิเศษ ที่แม่ไม่ได้พูดภาษาเกาหลี
วันเสาร์ เรามีนัดกับปีเตอร์แพน ละครเวทีมิวสิเคิลล แบบใส่หน้ากาก
ดีมาก เหมือนกับโขนเลย ร้องไปเต้นไป เล่นไป มีโครเรื่องชัดเจนที่ทุกคนรู้อยู่แล้ว
แต่ก็ยังพากันมาดู
นักแสดง ตีลังกาจริง ม้วนตัวกลางอากาศ ตีลังกาเท่ห์ๆ
ตัวละครสาวๆ ก็เล่นกันสุดๆ ออกท่าทางกันน่ารักมาก แม้ว่าจะไม่มีใบหน้า แววตาจริง
แต่สื่อด้วยภาษากายกันอย่างเยี่ยมยอด
แล่วรีอันก็กลับมา วิ่งถือดาบสั้นออกท่าชั้วะเชี๊ยะๆกันต่อไป
@ขณะรถติดไฟแดงวันนี้ รีอันชี้ไปที่หมู่ต้นไม้ในเนินเขาแล้วหัวเราะ ดีใจ บอกว่า forest
แม่เลยชร้ให้ดูภูเขาข้างหน้า บอกว่า forest รีอันถามต่อว่าในฟอร์เรสมีเคฟ ใช่ไหม
แม่นึกไปถึง cave แบบอ่าวแหลมพวกนั้น เลยบอกว่าไม่มี รีอันสวนทันทีว่าทำไม
แล้วแม่ค่อยนึกออกว่า อ่อ cave หมายถึงถ้ำที่ไปล่าหมีน่ะเอง เลยรีบเยสๆตอบให้ มันเป็นการเรียนภาษาแบบธรรมชาติจริงๆ
เราไม่ต้องแปล แต่เด็กโยงเรื่องเอง ว่าในป่ามีถ้ำ
อึ้ง ..
No comments:
Post a Comment