ใครๆก็รักเพราะเราพูดภาษาอังกฤษอย่างที่เขาต้องการเลย อิอิ

เมื่อวานแม่ของยุนซอโทรมาหา ถามว่าอยากมาเที่ยวบ้านรีอัน เขาเพิ่งย้ายบ้านออกไปไกลจากบ้านเราไปนิดนึง
ตั้งแต่นั้นมา รีอันลูกชายก็เลิกสร้างคะแนน ไม่ไปหายุนซอเหมือนเดิม
มีอยู่เช้านึงที่ยุนซอเดินกำขนมมาหยุดตรงหน้าดช.รีอัน โดยเมินแม่ตัวเอง ไม่สนว่าแม่ตัวจะทำอะๆรจะยุ่งยังไง
หนูมาหยุดตรงหน้ารีอัน แล้วเงียบ เพราะรีอัน อึ้งๆ ๆ ไม่พูดไม่ทัก และไม่มีขนมมาฝากด้วย
รถรร.มาพอดี เลยมีระฆังช่วย แม่สงสารยุนซอมากที่เจอหนุ่มเปลี่ยนไป อีกใจหนึ่งก็อึ้งว่า เหมือนหนุ่มสาวเลยหวะ
ฝ่ายชายมาทำให้สาวปั่นป่วน ว่าเขาชอบตัวหรือเปล่า แล้วอยู่ดีๆ หนุ่มก็แผ่วจางไป อย่างที่เขาว่า
ความรักของผู้ชายนับจาก10มา1น่ะแหละ ..

พอแม่ยุนซอออกมาจากวงแม่ๆคนอื่นได้ ก็เอ่ยถามลูกสาวตัวเองว่า อ่าว ไม่ให้ชอกโกแลตรีอันแล้วเหรอ ไหนว่าเตรียมมาจะให้
แสดงว่าขนมที่กำอยู่นี่ หากหนุ่มทักเหมือนเดิมจะให้ ในเมื่อหนุ่มทำไม่รู้ไม่ชี้ ก็อย่าเอาเลย คริคริ ขำหวะ

ใจนึกสงสารอยากไปแวะเที่ยวหาเหมือนเดิมแล้ว แต่อากาศมันหนาวเหลือ ตกเย็นมาก็อยากแค่จะหมกซุกตัวอยู่ในบ้านเฉยๆพอ
เมื่อวานเย็นแม่โทรมา เราว่สงกันพอดี เลยลงผสมแป้งย่างขนมปังปลาทองไส้โกกุมากับไส้กล้วยหอมไปให้
หิ้วยูจาชาไป 축하บ้านใหม่หนึ่งขวด

เขาถามว่ากินขาจังเมียนไหม แม่ไม่ปฏิเสธแล้วพยายามกระเดือกกับเขาไป แอบกินเกี๊ยวซ่าทอดไปอีกตัว
มานึกขึ้นได้เอาตอนเช้าว่า ทีหลังใครถามว่าจะกินจาจั๊งเมียนไหม ขอปฏิเสธไปเลยดีกว่า ว่าเราไม่กินของพวกนี้
ขอทำตัวไฮซ้อหน่อยดีกว่า มานั่งกังวลทีหลังว่า เรากินจั๊งค์ฟูดเกาหลีลงไปแล้วใช่มั้ยย

ตกลงว่าเขาอยากเจอเราสองคนเพราะอยากร่วมเรียนภาษาอังกฤษด้วยนั่นแหละ แม่เองหวังว่าเขาจะแบ่งปันการอ่านหนังสือและการสอนแบบเกาหลีๆให้รีอัน
เราจะเริ่มกันสัปดาห์หน้านี้เป็นต้นไปหละ