อาปาเท่ห์

ชอนซาจ๊ะ ..

การที่หมอหน้าซีดเรื่องความดันโลหิตต่ำของแม่ก็เป็นผลดีเหมือนกัน (แม่แอบคิด แอบเข้าใจ)
แม้ว่าหมอที่แผนกเนกวา จะพูดอย่างสบายๆว่า ไม่ต้องกังวลเรื่องความดันต่ำเป็นเรื่องปกติของคนท้องผอมๆ
จริงๆแล้วเขามองหน้าแม่แล้วบอกว่า วัยรุ่นผอมๆสมัยนี้ความดันต่ำเยอะ

เขาหมายถึงเราใช่มั้ยนั่น นี่จะดีใจหรือเศร้าใจดีที่หมอตาไม่ถึงน่ะ

แต่มันก็ทำใ้ห้อาปาบิ๊ลี๋หันมาใส่ใจกับแม่มากขึ้น
กลับจากรพ.วันนั้น อาปามีพลังเหมือนควายถึกแตกเนื้อหนุ่ม ทำงานทุกอย่างไม่เสร็จสิ้น
แกจัดการเคลียร์รถให้แม่ด้วย ซ่อมด้วย ทำทุกอย่างจนเหงื่อแตกเหงื่อแตนจนเย็น เห็นแล้วก็ทึ่ง


วันต่อมา แกพาพวกเราไปทะเล แม่ก็นึกว่าจะได้เดินลุยน้ำทะเล
แต่อาปาแกก็เหมือนเคย ทำอะไรไม่เคยบอกเคยกล่าว แกจอดรถแล้วเดินฉุบฉับๆ ไปทางสะพานท่าเรือ
เตรียมแว่นดำน้ำ แต่ไม่เปลี่ยนกางเกงว่ายน้ำ ทำท่ายืดเส้นยืดสายเหมือนจะลงน้ำตรงนั้นเลย

เฮ่ย ... แม่รีบจ้ำเอากางเกงว่ายน้ำไปให้แก
แต่พอเห็นแกใส่ถุงมือ สวมตีนกบ แม่ก็เริ่มเข้าใจ แกกำลังจะทำตัวเป็นนักดำน้ำแถวๆเกาะเจจูน่ะ
แกคงจะดำลงไปเก็บหอยมุกใต้ท้องทะเลมาแน่ๆ
แล้วแกก็โดดตูม ดำน้ำตูดโด่งลงไปเลยนะ ... นั่นเป็นภาพประทับใจครั้งแรกที่แม่เคยเห็นเชียวแหละ

แกมาบอกที่หลังว่า คนเป็นพ่อแล้วต้องสามารถไปเก็บอะไรมาให้ลูกได้

วันนั้นเราได้หอยทะเลสารพัดซึ่งแม่ก็ไม่รู้หรอกว่ามันคือหอยอะไรบ้าง รู้แต่ว่าเรากินกัีนสดๆ
เห็นแล้วแม่นึกอยากกินทันทีเลยเชียวนะ

อาปาเก็บหอยได้เต็มถุงเลย แล้วเอาไปฝากให้คุณย่าที่บ้านพร้อมกับรับคุณย่าออกมาทานข้าวเย็นด้วยกัน

คุณย่่าบอกว่า ความดันต่ำต้องกินของเผ็ดๆ ... สูตรอะไรก็ๆไม่รู้เนอะ แม่ไม่เชื่อถือเท่าไรนักหรอก
รู้แต่ว่า วันนั้นกินข้าวเก่งมากกกกกกก ทีเดียว

แม่ไม่กลัวอ้วนแล้วหละ แม่จะสวยได้อีกสักกี่ปีเชียว
แม่ยอมอ้วน ขอให้ลูกแข็งแรงสมบูรณ์ แม่ก็มีความสุขแล้วหละ

รักลูกจ้ะ

2006/8/5