หน้าที่อันสำคัญยิ่ง

สองวันมานี่ หนูหิวนอนเหรอจ๊ะ แม่ทำอะไรไม่ได้เท่าไหร่ ก็รู้สึกเหมือนประสาททุกส่วนในร่างกายมันมึนชา ทรงตัวไม่อยู่แล้ว
เผลอๆ มีลมตีขึ้นมาเป็นลางให้อ๊อกอีก แต่นี่นะ อีกแค่สัปดาห์เดียว แม่ก็จะพ้นช่วงอ๊อกไปแล้ว
จะได้ เย .... อ๊ฮกกับเขาแค่ตรั้งเดียวเท่านั้น

อาหารการกินเราอุดมสมบูรณ์กันมากเลย จนแม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยในบางครั้งที่ต้องบอกตัวเองว่า
เธอ วันนี้ยังกินผักไม่พอเลยนะ อ้อ แคลเซ๊ยมอีกหละ นมต้องกินอีกถ้วย หรือ โฟเลทหละ
เราโชคร้ายที่มีพ่อที่ไม่เห็นด้วยกับการกินสารจำเป็นสำเร็จรูป เป็นเม็ด
พ่อบอกว่า ทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ในอาหารอยู่แล้ว และ ดีกว่าแน่นอน
เลยทำให้แม่ต้องเฝ้าระวังเลี้ยงดูหนูให้ครบเพียงพอที่หนูต้องการในแต่ละวันเอาเอง

ความจริงแม่ก็ไม่รู้หรอกนะ ว่าแค่ไหน ที่เขาเรียกว่าพอ
เราต้องกิน ย่อยเป็นมื้อเล็ก ในแต่ละวัน แต่ละครั้งที่กิน ต้องคำนวณเอาเองว่าน่าจะพอหรือยัง
อย่างน้อยก็ค่อยยังชั่วที่พ่อเขายอมซื้อนม ไขมันต่ำมาให้แล้ว ไม่งั้นแม่กินนมเยอะไม่ได้เลย อยากอ๊อกทุกที
นมไขมันต่ำนี่ กินง่ายหน่อยสำหรับแม่
ส่วนธาตุเหล็กเม็ดนี่ แม่แอบซื้อเอาเองแหละ หลังจากการตรวจร่างกายครั้งสุดท้ายก่อนจะมีหนู
หมอวิเคราะห์ว่า แม่เป็นพวกคนจืด เลือดน้อย เลือดจางนั่นเอง
แม่ก็กลัวพ่อรู้แล้วจะไม่สบอารมณ์ยิ่งนัก เพราะพ่อไม่ชอบเห็นแม่มีปัญหากับสุขภาพ

แหมนะ .. ถ้าแม่เลือกได้ แม่ก็อยากเกิดมาเป็นคนสมบูรณ์ตุ้มตุ้ยอย่างน้าไก่หรอก
ตอนนี้แม่เลยต้องเลี้ยงดูหนูให้สมบูรณ์เต็มที่ตั้งแต่ในท้องแม่นี่แหละ แม่กินเองแล้วถ่ายทอดให้หนู
คิดว่ามันน่าจะง่ายกว่าง้างปากหนูเยอะนะ

เมื่อวานแม่รู้สึกหนักพุงมากเลย พอบอกคุณย่า แกบอกว่า ยังอีกไกล
แต่ไม่เป็นไรหรอก แม่ก็บ่นไปงั้น ยังไงก็จะยังกิน และกินต่อไปเหมือนเดิมจ้ะ
ตอนนี้หน้าที่แม่ดูเหมือนจะมีแค่นี้แหละ กินให้มากที่สุด พักผ่อนให้เพียงพอที่สุด
เอาอะไรมาแลกก็ไม่ยอมแล้วจ้ะ อัญมณีของพ่อและแม่คนนี้

รักลูก
2006/8/25