เหนื่อยจัง

หนูจ๋า​ ..
​วันนี้​แม่​เหนื่อยมากเลย​ ​กว่า​แม่​จะ​รู้ตัวว่า​แม่หงุดหงิดง่าย​เพราะ​เหนื่อย​ ​ก็​เมื่อ​ได้​ลงนั่งเย็บผ้า​ไป​ด้วย​
​จิตใจมันสงบพอที่​จะ​คิดย่อย​ได้​อย่างละ​เอียดอ่อน​โดย​ไม่​รู้ตัวนั่นแหละจ้ะ​

​แม่ตั้งท่า​จะ​อัพเดทไดอารี่​ให้​หนู​ ​แต่​เวลา​ไม่​เคยพอสักที​
​ทั้ง​ที่​แม่​เฉือนเวลาจนคิดว่าค่อนข้างลงตัว​แล้ว​นะ​
​ใน​ความ​ลงตัวอัน​นั้น​ ​ถ้า​มี​เหตุการณ์นอกเหนือการควบคุม​เข้า​มาหละก็​
​ตาราง​จะ​แน่นปั๋ง​เข้า​เลยเชียว​

​เมื่อวาน​เป็น​วันแรกที่​แม่​ไปเริ่มเรียน​ Quilt ​เป้าหมายแม่คือผ้าห่มสวยจังของหนู​
​แต่คุณครู​เขา​ต้อง​ให้​แม่ผ่านขั้นเริ่มต้นที่​แสนง่าย​และ​แพงมากไปก่อน​
​แม่​ต้อง​จ่ายเงิน​ถึง​แสนสอง​เป็น​ค่า​เรียนบวก​กับ​ค่าอุปกรณ์อีกห้าหมื่น​
​รวม​เป็น​แสนเจ็ด​ ​ไปเรียน​ได้​สองวัน​
​จ้ำ​ฝี​เข็มอย่างรวด​เร็ว​ (โดนเข็มเสียบเลือดพุ่งไปหนึ่งช้อนตักโสม)
​ทำ​ผลงานชิ้นแรก​เป็น​หมอนปักเข็ม​ส่วน​ตัวเสร็จ​
​คุณครู​ให้​ทำ​ชิ้นที่สอง​ ​เป็น​กระ​เป๋าตังค์วงกลม​ ​รูดซิปแสนเชย​
(ที่มัน​ไม่​ถูกใจแม่​เอา​เสียเลย​ ​แต่ครู​เขา​คงมี​แบบฝึก​อยู่​ใน​นั้น​แหละ)
​เอาหละ​ ​จะ​เชย​ยัง​ไง​ ​แม่ก็พยายามเลือกสีคลาสสิคที่สุด​แล้ว​

​ใช้​เวลาสองชิ้นสองบ่ายที่​แม่​เขม็ดเอา​ไว้​น่ะ​แหละ​
​วันนี้วันที่สอง​ ​ครู​แจ้งเลยว่า​ ​ชิ้นหน้า​จะ​ทำ​ตะกร้านุ่มนิ่ม​
​แต่ชิ้นหน้า​เป็น​ต้นไป​ ​ต้อง​เริ่มจ่ายค่าอุปกรณ์​แยก​เป็น​ชิ้นๆ​แล้ว​
​ได้​ยิน​แล้ว​แม่คงหน้า​แดง​ ​เพราะ​มันแพงจัด​
​แม่​เป็น​คนตรงเสีย​ด้วย​ ​มันแพงก็ถามเลยว่าทำ​ไมมันแพงจัง​
​แม้ครู​จะ​บอกว่า​ ​ผ้านำ​เข้า​จ้ะ​เลยแพง​
​แม่ก็​ยัง​ไม่​เห็นว่า​ ​ไอ่​เจ้าสองชิ้นกระติ๋วหลิวนี่​จะ​ห้าหมื่นไป​ได้​ยัง​ไง​
​เรา​ใช้​แค่​เศษผ้า​เท่า​นั้น​เองนา​

​พ่อหนูบอกว่า​ ​ช่วย​ไม่​ได้​ ​เขา​ให้​จ่ายก็​ต้อง​จ่าย​
​ที่จริงครูนี่​เป็น​เพื่อนสมัยประถม​ถึง​มัธยมของพ่อแหละ​
​พ่อบ่นว่า​ ​เพื่อน​กัน​น่า​จะ​ลด​ให้​กัน​
​แม่ก็พยายามทำ​ใจว่า​ ​แหม​ ​เขา​ก็คง​ต้อง​เลี้ยงดูครอบครัวแหละนะ​

​เอา​ไว้​ทำ​เป็น​แล้ว​เวลาอยากทำ​แจกใคร​
​ค่อยหาซื้ออุปกรณ์​จาก​เนตเอา​ ​ก็น่า​จะ​มีนะ​ ..

​เรื่องของถูกแพงนี่​ ​วันนี้ห้างยักษ์​ใน​เมืองเรา​เปิด​เป็น​วันแรก​
​แน่นอนว่าพวกเราตื่นเต้น​กัน​แน่ๆ​ ​ได้​ยินว่าวันนี้​ผู้​คนคลาคล่ำ​มาก​
​คุณย่า​เขา​ยังไปเดินชอปปิ้งมา​เลย​
​พ่อสัญญา​กับ​แม่​ไว้​ว่า​ ​หลังอาหารบ้านคุณย่า​จะ​ไป​กัน​
​อยู่​ดีๆ​ ​พ่อก็​โทรมาบอกว่ามีงานบริษัทซะ​แล้ว​
​แม่ก็งอน​อยู่​คนเดียวอย่าง​ช่วย​ไม่​ได้​เลย​

​ปล่อย​ให้​พ่อไปคิดเอง​ ​จน​ถึง​เวลา​เลิกงาน​ ​พ่อโทรมาหาคุณย่าขอมาทานข้าว​ด้วย​
​แล้ว​หลัง​จาก​นั้น​ ​แม่ก็งี่​เง่าจน​ถึง​ก่อนนั่งลงทำ​การบ้านเย็บผ้าน่ะ​แหละ​
​แม่​ถึง​รู้ว่า​แม่​เหนื่อย​ถึง​ได้​หงุดหงิด​ได้​ง่ายอย่าง​นั้น​
​คิด​แล้ว​แม่ก็นึก​ได้​ว่า​ ​เวลาพ่อเหนื่อย​ ​ก็คงเหมือน​กัน​
​พ่อก็​จะ​ขี้หงุดหงิดอย่างนี้​ ​อัน​เป็น​สิ่งที่​แม่​เซ็งอย่างมาก​

​แม่​เห็น​จะ​ต้อง​เรียนรู้​แล้ว​หละลูก​
​ว่า​ถ้า​พ่อเหนื่อย​ ​อย่า​ไปเอา​แต่​ใจตัว​ให้​ปวดหัว​ทั้ง​สองคน​

​ลืมบอกไปว่า​ ​คุณย่า​ไปชอป​แล้ว​กลับมาคุยฟุ้งว่าของถูกแสนถูก​
​ทำ​ไม​ไม่​รู้​ ​แม่ฟังคุณย่า​แล้ว​ไม่​อยากไปเลย​ ..

​ทำ​ไมแม่​เหนื่อยน่ะ​เหรอ​ .. ​ไม่​รู้​เหมือน​กัน​ลูก​
​เดี๋ยวนี้หนูปลุกแม่ตอนตีห้าครึ่งทุกวันเลย​
​แม่​ไม่​อยากนอนต่อ​ ​เพราะ​ปกติ​ต้อง​ตื่นตอนหกโมง​ให้​หนู​อยู่​แล้ว​
​มีตารางกิจวัตรตอน​เช้า​ของหนู​อยู่​
​อ้อ​ ​อีกอย่าง​ ​เช้า​นี้พอแม่ออก​จาก​ห้องนอนเดิน​เข้า​ครัว​
​หนูก็ดิ้นดุ๊กๆ​ดิ๊กๆ​ใน​พุงแม่ทันที​

​แม่​ยัง​เย็บการบ้าน​ไม่​เสร็จเลย​ ​ลุกมา​เปิดคอมพ์​เขียน​ถึง​หนูก่อน​
​แต่พรุ่งนี้ก็คิดว่า​จะ​ยัง​ตื่น​เช้า​รักษาตารางของหนู​แหละจ้ะ​

2006/9/26