ชอนซา ..ลูกจ๋าของแม่
เช้านี้แม่รู้สึกตัวตื่นตามปกติ นอนมองนาฬิกาในห้องว่าเกือบหกโมงแล้ว
ยังไงก็ไม่หลับต่อ เลยลุกออกมา ..
ปรากฎว่า นาฬิกาในห้องโถงแค่ตีห้าครึ่งเองลูก
นาฬิกาบ้านเราก็เงี๊ยะนะ ตั้งให้มันเร็วๆเข้าไว้ เอาไว้เร่งพ่อยืด กับแม่ยาด
ส่วนนาฬิกาที่ตรงที่สุดแล้วเห็นจะเป็นมือถือของพ่อน่ะแหละ
เพราะมันจะขานทุกหนึ่งชั่วโมง ให้รู้ว่าเวลาเท่าไหร่แล้ว
เวลาพ่อดูข่าว ทีวีจะรายงานขานเวลาก่อนว่าขณะนี้เวลากี่โมงเป๊ง
มือถือเถรตรงนั่นก็จะขานพร้อมกับทีวีอย่างกับมหัศจรรย์เลยเชียว
แต่นาฬิกาคือ นาฬิกา ถ้าเราไม่ใส่ใจมัน ก็แค่นาฬิกา ... พ่อก็ยังคงสายเหมือนเดิมอยู่เรื่อยแหละ
วันนี้เป็นวันที่แม่แปลกใจกับความเหน็ดเหนื่อยของตัวเองนัก
แม่ตื่นเช้า แล้วขอลูกข้ามขั้นตอนการปฎิบัติโยคะเช้า ง่ายๆของแม่
มุดเข้าไปนอนต่อเลย ..
ตื่นอีกที 9โมงครึ่งแล้ว
ทั้งที่ยังไม่อยากลุก แต่สายมากแล้ว เพิ่งกินกีวีไปแค่ลูกเดียว
แต่ยังไม่ทันอาหารกลางวันเลยลูก
แม่กลับไม่หิวข้าว แต่หิวนอนเหลือหลาย
อะไรกันนี่ .... ถ้าอาการนี้เป็นเมื่อเดือนสองเดือนก่อน
แม่จะไม่แปลกใจเลย
แม่พยายามทรงตัวทำอาหารกลางวันกิน
ล้างถ้วยล้างจานที่หมักกองเอาไว้แต่เมื่อวาน
กว่าจะเสร็จ เวลาก็ล่วงไปมากอยู่
การบ้านปักเย็บก็ยังไม่เสร็จ
แต่แม่ไม่อนาทรร้อนใจหรอกลูก
ไม่มีเวลาก็ไม่ไป ไม่เห็นเป็นไร
แม่ขอหนูนอนครึ่งชั่วโมงอีกแล้ววันนี้
ครบครึ่งชั่วโมงเป๊ะ อย่างกับจับเข็มหมุนมาเอง
แม่ตื่นด้วยเสียงโทรศัพท์ พอเห็นเวลาแม่ก็พอใจ
แล้วไปจัดการอย่างอื่นต่อ
นี่แม่ยังต้องกางเตารีดออกมารีดกางเกงพ่ออีกตั้งสามตัวแน่ะ
พ่อไม่งอแงหรอกจ้ะ ถ้าแม่ไม่ทำให้
แกก็จะใส่ไปแบบนั้นเลย ..
เป็นผู้ชายที่ผ่านชีวิตเด็กหอมาได้ยังไงก็ไม่รู้
รีดกางเกงยังไง พ่อบอกว่า รีดไม่เป็น
อ้อ ก่อนจะนอน แม่ชักเอะใจว่า
หรือว่าเพราะไม่ได้ทำโยคะสบายๆ ให้หนู
แม่เลยต้องเหนื่อยชดเชย
ลุกไปทำโยคะ และเป็นครั้งแรกที่แม่สูดลมหายใจตอนช่วงเริ่มได้ดีที่สุด
แม่เพิ่งเข้าใจนี่เองลูก ..
เหมือนเส้นผมบังตา
.....
แม่เคยไปเรียนโยคะเมื่อตอนปีกว่าๆเกือบสองปีที่ผ่านมาแล้ว
ครั้งนั้นหลังจากสูญเสียหนูไปใหม่ๆ
งานด้วย รู้สึกว่าตัวเครียด
ไหนเขาว่า โยคะช่วยผ่อนคลายให้หายเครียด
แล้วยังมีโอกาสมีลูกได้ด้วย
ปรากฎว่า แม่ยิ่งเครียดกว่าเดิมลูก
เพราะแม่ตัวแข็งโป๊ก ... ฟังศัพท์โยคะก็เพิ่งเคยได้ยิน
ฟังอย่างเดียวไม่ได้เลย ต้องคอยมองตามด้วย
น่าสงสารที่สุดในชั้น
แม่ไปแค่สองเดือนแล้วเลิก หลังจากกลับมาจากเมืองไทย
หลังจากเอาของขวัญแสนสวยไปให้คุณครู
สิ่งที่แม่ได้มาเสมอ คือ หลักการฝึกลมหายใจ กับท่าวอร์มอัพ
ที่แม่เอามาทำอยู่ทุกเช้านี้
อย่างน้อยแม่ก็ยังจำท่าบริหารเชิงกราน
เอาไว้เตรียมพร้อมสำหรับคลอดหนูโดยเฉพาะเลย
แต่ไม่สามารถหายเครียดได้ แม้สักนิด
เพิ่งวันนี้ แม่เพิ่งเข้าใจลูก
แม่เพิ่งผ่อนคลายเป็น
แม่เพิ่งยิ้มให้กับตัวเองในใจได้
โชคดีจริงๆที่มีหนู เป็นสิ่งที่กระตุ้นแม่โดยอัตโนมัติ
ให้แม่รู้ว่าหัวใจปิติสุขเป็นยังไง
หากไม่มีหนูวันนี้ แม่ก็ยังไม่รู้ว่าหัวใจตัวเองจะบีบรัดให้เจ็บนักหนาสักแค่ไหน
ขอบใจจริงๆเลยลูกจ๋า
แม่คงต้องนอนแต่หัววันแหละจ้ะ
เหนื่อยเหลือเกิน หลังจากนี้คงจำเป็นต้องเลิกนิสัยนอนดึกอย่างแน่นอนแล้วสิ
รักลูก
2006/9/27
2 comments:
ง่า
น้าเจของหลานจ๋า ก็ผ่านวิถี มนุษย์หอมาโดยไม่ค่อยรีดอะไรเหมือนกัน
ขี้เกียจมาก
55
พรุ่งนี้จะไปเล่นโยคะร้อนมั่ง !! ยังไม่ได้มีนางฟ้าน้อยเหมือนพี่กุ้งนะคะ แค่ลงพุงเฉยๆอ่ะ - -"
Post a Comment